Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Wachten op een bolle buik...

Marcel Baugniet

Mijn hele leven heb ik tussen kinderen gezeten. Mijn moeder was onthaalmoeder en later werden mijn ouders ook binnen pleegzorg actief. Dat ik de aandacht vaak met andere kinderen moest delen heb ik nooit als negatief ervaren. Het voelde aan als een verrijking…

Mijn broer en vader hebben een lichamelijke handicap…Ik wist als pubermeisje helaas gauw dat ik niet zomaar onbezonnen aan kindjes zou kunnen beginnen. Op dat moment lig je er natuurlijk niet wakker van, maar enkele jaren later volgde het besef pas echt…

Op mijn 23 leerde ik mijn man kennen. Ik ben meteen erg open geweest over mijn kinderwens en de problemen die dit met zich meebrengt. Hij is altijd bereid geweest om me hierin te steunen. Ik ben hem daar dan ook enorm dankbaar voor.

10 jaar is alles al bezig…10 jaar verlang ik naar een kindje… Maar door dat stomme defecte gen kan ik geen risico nemen om zwanger te worden. De ziekte is erfelijk en de kans dat ik draagster ben is bijzonder groot.

Mensen zeggen wel eens: “begin er gewoon aan en je ziet wel”. Deze uitspraak doet me rillen en beven. “Wie zijn zij om hierover te oordelen?” “Zijn zij opgegroeid met een vader en broer met een handicap?” “Weten zij hoeveel pijn het doet om anders te zijn en hoe cru sommige mensen zijn?”

Nee…1 ding is zeker: “Wij nemen nooit het risico.”

Het UZ van Gent startte een onderzoek naar het defecte gen, maar na 3 jaar onderzoek ging de prof met pensioen. Hij verwees ons door naar het UZ van Antwerpen. Daar zou het team veel verder staan wat betreft genetica. Ook zij startten een onderzoek waar we tot op de dag van vandaag nog geen nieuws van hebben. De ziekte van SMAL is zo zeldzaam…het bemoeilijkt het zoekproces…”Wacht nog even” werd er mij op 29-jarige leeftijd gezegd…

Op mijn 30ste heb ik de hoop op het vinden van het defecte gen opgegeven. De volgende stap was eiceldonatie. Het heeft even geduurd alvorens mijn man zich hierin kon vinden, maar beiden besloten we toch om het te proberen. Het verlangen naar een kindje en naar een zwangerschap is te groot!

In het UZ Antwerpen werden we gescreend en gelukkig geschikt bevonden. Er gingen nog 2 jaar voorbij tot we van start konden gaan. De algemene wachtlijst in het UZA is erg lang, daarom raadde men ons aan om een doneuse te zoeken. Op die manier hoefden we maar te wachten tot er een ander koppel was met dezelfde vraag.

Een doneuse zoeken…niet evident…Hoe begin je eraan? Ik heb geen zus, de zus van mijn man is te oud (40). Mijn vriendinnen durf ik hier niet mee te belasten…En niemand zal het zo maar uit zichzelf voorstellen…

Gelukkig was er N. Zij had zelf reeds een IVF achter de rug en begreep mijn pijn. Zij heeft de hele procedure van eiceldonor voor ons ondergaan! We konden starten!

N., we blijven jou eeuwig dankbaar!

In januari 2015 was het eindelijk zover…ik werd gestimuleerd en kreeg te horen dat er maar liefst 14 bevruchte eicellen waren!!! Onze vreugde kon niet op! Toen ik op dag 5 echter moest terugkomen voor een terugplaatsing leefden er slechts 3 embryo’s meer. 1tje werd teruggeplaatst…ik was niet zwanger. Mijn wereld stortte in. Al onze hoop ging naar de laatste 2 cryo ‘s. Deze waren echter van matige kwaliteit…

Een wonder bleek geschied…beide cryo ‘s waren goed ontdooid en konden worden teruggeplaatst. In maart 2015 duurde het wachten nog langer dan tevoren…

Na 10 dagen deed ik stiekem een zwangerschapstest en in kon het niet geloven: deze was positief!!!!

Voorzichtig blij vertelden we het aan onze ouders. Verder mocht niemand het weten, want de schrik voor een miskraam bleef aanwezig…

Mijn HCG steeg prima, dus het zag er goed uit. Op 7,5 weken kreeg ik een eerste echo. De zenuwen scheurden door mijn lijf…Wat bleek nu? De echo was prima! Het kindje zat perfect op schema wat betreft de groei en ook de hartactiviteit was meer dan ok. Mijn ongerustheid bleef…Ik vroeg nog aan de dokter of het hartje wel snel genoeg klopte. Ik had immers gelezen dat dit belangrijk was. De dokter antwoordde dat ik er vertrouwen in moest hebben. Na een kloppend hartje is de kans op een miskraam nog erg laag.

Opgelucht gingen we naar huis. We besloten om het op mijn werk te zeggen. Ik ben immers verplicht om onmiddellijk te stoppen met werken bij een zwangerschap…

De plannen voor een kinderkamer dwarrelden door ons hoofd tot de 2de echo eraan kwam…

“Geen hartactie meer”, dat was de conclusie…Wat er dan door je heengaat…daar zijn geen woorden voor. Ik ben in elkaar gezakt en heb dagenlang gehuild…

Alles wordt je ontnomen. Al je verlangens, ideeën, gevoelens…Je hebt NIKS meer!

Wachten op een miskraam…Hoelang? Gaat het pijn doen? Is er iets fout met mij? Je hoofd wordt een tol en je hebt het gevoel dat je lichaam faalt…

Het is dan ook na deze miskraam dat ik hulp ben gaan zoeken bij een fertiliteitspsychologe. Zij gaf me de tip om een blog te beginnen. Schrijven helpt me. Het hoort bij mijn verwerkingsproces. Op mijn blog houd ik een dagboek bij. Hierin geef ik alles weer waarmee ik bezig ben. Het hele fertiliteitstraject met de bijhorende gedachten, gevoelens, wensen,… Ik heb ook een apart thema “informatie en tips” voorzien. Hierin geef ik mijn mening mee over zaken waar je soms beslissingen in moet nemen, die toch niet steeds evident zijn.

Ik hoop met mijn blog een steun te zijn voor anderen. We zijn allen maar mensen met onze eigen gedachten en gevoelens. We hebben elkaar nodig, zodat we ons gesterkt voelen en moedig verder kunnen werken aan onze ultieme droom.

Neem gerust een kijkje: www.wachtenopeenbollebuik.wordpress.com