Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Van nul naar twee

eerste echo Melissa

Na 3 jaar proberen (waarvan 2 jaar onder medische begeleiding) en na 7 terugplaatsingen van 9 embryo’s in 9 maanden tijd (waarvan we van 1 terugplaatsing kort zwanger zijn geweest), moesten we bij de fertiliteitsarts op gesprek komen. Wij dachten dat we gewoon aan onze derde icsi zouden beginnen, maar we kregen te horen dat ze niet meer verder wilden behandelen. Met onze kwaliteit van embryo’s en onze reeks terugplaatsingen hadden we al lang een tweede keer zwanger moeten zijn, dus er moest iets anders aan de hand zijn.

Het plan was om genetische testen bij ons beiden te doen en een MRI van mijn baarmoeder (ik was het jaar voordien al geopereerd om een cyste en endometriose-haarden weg te nemen en ze wilden bekijken of de endometriose niet terug was gekomen en of ik ook geen adenomyose had). Al die onderzoeken zouden heel wat tijd in beslag nemen, dus we kregen pas over anderhalve maand. Toen we buiten kwamen, was ik echt volledig in paniek. Ik was niet voorbereid op dit nieuws en elk scenario klonk slecht. Als er iets genetisch mis zou zijn, zou het heel snel een donorverhaal worden en als er iets met mijn baarmoeder aan de hand zou zijn, zouden ze mij in een kunstmatige menopauze moeten plaatsen en dat klonk zeer zwaar. Ik zag het totaal niet meer zitten. Ik was mentaal en fysiek op van de 3 jaar vol tegenslagen en zware behandelingen.

Mijn beste vriendin heeft me toen meegenomen naar Shanti. Ik heb daar zo goed als de volledige sessie gehuild, maar nadien had ik het gevoel dat ik daar in goede handen was en dat ik een aantal stappen zou kunnen zetten om er terug bovenop te geraken. Er is in de periode nadien veel veranderd: ik ben gestart met individuele en groepssessies bij Shanti, ik ben met mijn werkgever en huisarts gaan praten en ben een hele tijd in ziekteverlof geweest. Ik ben gestart met het verwerken van mijn gevoelens over de afgelopen periode (daaruit is een danssolo voortgevloeid en een interview bij Van Gils en gasten), ik ben naar één van de fertiliteitsartsen geweest die in het centrum werkt, maar die ook een privé-praktijk heeft (om mijn dossier nog eens helemaal met mij door te nemen), ik heb een boek gekocht over fertiliteitsyoga en ben gestart met het doen van relaxatie-oefeningen ’s morgens en ’s avonds…

Die periode was echt nodig. Ik zou zelf nooit gestopt zijn met behandelingen, maar doordat we nu moesten stoppen, had ik eindelijk de tijd om er terug bovenop te geraken. Tijdens mijn ziekteverlof heb ik zo goed als niets gedaan. Ik had zoveel nood aan rust en tijd voor mezelf dat ik me vooral bezig hield met rusten, niets doen en af en toe wat wandelen.
Op medisch vlak bleek dat we genetisch in orde waren en dat ik effectief adenomyose had en dus in een kunstmatige menopauze gebracht moest worden gedurende 3 maanden. Hierdoor werden we dus ook gedwongen om stil te staan. Die menopauze was echt ellendig (ik die altijd tamelijk goed tegen de behandelingen had gekund, kreeg nu echt veel last). Ik herkende mezelf niet meer en ik was op dat moment echt niet fijn om in huis te hebben.

Toen we eindelijk weer mochten opstarten, voelde ik me er terug klaar voor. We hadden ondertussen ook de knoop doorgehakt om over te stappen naar een ander centrum als onze derde icsi niets zou opleveren, dus het zou de laatste poging worden in dit centrum. En het zag er eigenlijk zeer slecht uit, want dit was een zeer slechte poging. We hadden een onverklaarbaar abnormaal lage bevruchtingsgraad en er bleven op dag 2 maar 2 embryo’s (van de 10 bevruchte embryo’s) over en die hebben ze meteen in de namiddag nog moeten terugplaatsen omdat ze anders bang waren dat er geen enkel embryo meer zou overblijven om terug te plaatsen. Op dat moment sloeg de stress opnieuw toe: Hoe kwam het dat we zo’n lage bevruchtingsgraad hadden? Zou het vanaf nu altijd zo zijn? En toen ik bij de psycholoog van het centrum kwam, had hij er ook geen goed oog in. Als dit vanaf nu telkens zo zou gaan, zouden we heel snel uitbehandeld zijn.

Maar een paar dagen later bleek dat ik zwanger was! Mijn hcg was ditmaal een pak hoger dan de vorige keer (toen het uitgedraaid was op een vroeg zwangerschapsverlies) en de volgende bloedtesten waren ook goed. En op 7 weken bleek dat ze zowaar allebei waren blijven zitten! En op 9 weken zaten ze er nog altijd en bleek alles nog altijd perfect in orde. Volgens de fertiliteitsarts was de menopauze dé oplossing geweest en was mijn baarmoeder daarna volledig in orde en maakte het nadien dan blijkbaar niet meer zoveel uit wat de kwaliteit was van de embryo’s die teruggeplaatst werden.

Terwijl iedereen in onze omgeving uitzinnig van vreugde was, waren wij vooral bang dat er toch opnieuw iets zou mislopen. Ik was enkel bezig met op te zoeken hoeveel kans we nu hadden dat het toch nog zou mislopen of hoeveel kans we hadden dat er minstens 1 van de 2 in leven zou blijven tot aan de bevalling. Genieten van de zwangerschap was er absoluut niet bij. Ik voelde alleen maar angst en onzekerheid. Op 13 weken mochten we voor een echo naar het ziekenhuis en daar bleek opnieuw alles prima in orde. Ik heb zo goed als niets van die echo gezien, want ik heb enkel gekeken naar het gezicht van de persoon die de echo afnam om te checken of ze niet plots bezorgd begon te kijken.

Ondertussen ben ik 19 weken zwanger en is de angst stilaan afgenomen en het vertrouwen toegenomen. Mijn buik is al serieus dik en door het feit dat op elke echo alles goed is en dat mijn buik blijft groeien, heb ik zelf het vertrouwen gekregen dat alles in orde is. Tijdens de vorige echo (op 16 weken) heb ik zelfs naar de beelden gekeken (en niet naar het gezicht van de prof). Ik merk wel dat we allebei nog niets aan het regelen zijn. We zijn nog niet bezig met babyspullen, de kinderkamer, het kaartje… We blijven dat toch telkens voor ons uitschuiven tot na de volgende echo. Ook zwangerschapskleren heb ik zo laat mogelijk gekocht. Ik had tamelijk snel een buikje, maar heb in het begin enkel een broek om thuis aan te doen en een paar onderbroeken durven kopen. En nadien heb ik wel wat kleren durven kopen, maar die durfde ik dan pas aandoen na de 13-weken echo.

Ik merk ook dat die hele periode om zwanger te geraken nog altijd aanwezig is. Het is minder hard geworden omdat we nu effectief zwanger zijn (en dan nog van 2 kindjes), maar ik ben de pijn en het verdriet zeker niet vergeten en ik vind het nog altijd enorm erg voor alle mensen bij wie het nog niet gelukt is of nooit zal lukken. Ik ben me ook heel bewust van mijn buik en van het feit dat die kwetsend kan zijn voor andere mensen. Als ik op de trein zit, hoop ik altijd dat ik niet toevallig in de buurt zit van iemand die met behandelingen bezig is, want ik weet nog heel goed hoe moeilijk ik dat zelf vond om tijdens de behandelingen plots tegenover een zwangere buik te moeten zitten en daarin alles geprojecteerd te zien wat ik zelf wou.

Ik denk ook dat ik de zwangerschap anders beleef dan mensen die zonder veel problemen zwanger geworden zijn. Ik heb ook wel wat kwaaltjes, maar het besef dat we zoveel geluk hebben dat we zwanger geraakt zijn, zorgt ervoor dat ik daar veel minder zwaar aan til.

Wij kunnen eindelijk aftellen naar iets leuks, terug plannen maken… Allemaal dingen die we zo lang niet meer hebben kunnen doen. Het voelt alsof we ons leven eindelijk opnieuw zelf in handen hebben gekregen.

Comments (1)

Login or create an account to leave comments.

profile picture for dorien oudermans

| flag

dorien oudermans

Proficiat!

Show more