Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (9)

Hand in hand

Een kleine maand na het alweer verschrikkelijke nieuws, moesten we bij de gynaecologe op gesprek gaan in Y. Ondanks ons negatieve gevoel was dit laatste zwangerschapsverlies volgens haar goed nieuws. Beter dit dan dat de eerste terugplaatsing niet gelukt was. Medisch gezien had ze misschien wel gelijk, maar voor ons voelde het allesbehalve als goed nieuws aan. Ik had veel liever gehad dat het gewoon niet gelukt was en we onmiddellijk opnieuw konden proberen. Want ook al was het nog maar echt heel erg pril en kun je dat misschien nog geen echte miskraam noemen, voor ons was dit alweer ons kindje. De woorden ‘Proficiat, u bent zwanger’ waren er geweest en dus had ik me alweer dadelijk mama gevoeld. Ik weet dat ik dat misschien beter niet zo snel kan voelen, maar dat is niet iets wat je onder controle kunt houden. Vanaf het moment dat je weet dat het vruchtje groeit in je buik, voel je je ermee verbonden. Dus voor ons was dit echt geen goed nieuws.

Ook bij mijn man was deze nieuwe mislukking hard aangekomen. De vraag of hij wel een leven zonder kinderen zag zitten, speelde dan ook vaak door zijn gedachten. En eerlijk, hij wist het niet. Wilde hij dan wel met mij verder als dat zou betekenen dat hij nooit kinderen zou krijgen? Zou hij bij iemand anders wel een kans op kinderen hebben, want het was toch mijn lichaam dat onze kindjes niet kon behouden? Dat waren allerlei vragen die door zijn hoofd spookten en op een onverwacht moment kwamen ze er allemaal uit.

Ik had dat niet zien aankomen. Natuurlijk waren er al moeilijke momenten tussen ons geweest en wilde ik ook niet nadenken of ik wel een leven zonder kinderen wilde. Maar het feit dat hij nu echt benoemde dat hij niet zeker was van onze toekomst, brak mij helemaal. Gemengde gevoelens overvielen mij. Enerzijds was ik kwaad. Kwaad omdat hij nu toegaf dat hij het toch wel allemaal als mijn schuld beschouwde. Mijn schuldgevoelens zijn nooit volledig weggeweest, maar het doet extra pijn om van je man horen dat ook hij jou de schuld geeft. Anderzijds was ik enorm bang. De angst om nooit mama te worden is er altijd al geweest, maar nu werd die ook nog eens aangevuld met de angst om mijn man te verliezen. Het scenario waarin ik binnen 2 jaar zonder kind en zonder man zou leven, was nog nooit in me opgekomen. Bovendien verhoogden deze uitspraken de druk om zwanger te worden. Nu moet het wel lukken, anders ben ik ook nog mijn man kwijt! Wat moest ik toch doen? Mijn man is geen grote prater, maar hier moeten we toch over praten? Dit kan toch niet zo verder, dit houd ik zeker niet vol.

In het verleden had ik al aangevoeld dat het mij echt wel kan helpen om mijn gevoelens van me af te schrijven. Bovendien komt mijn man door het lezen van een brief ook gemakkelijker tot een gesprek. Dus besloot ik om een brief te schrijven naar mijn man om zo duidelijk te maken wat zijn uitspraken bij mij teweeg hadden gebracht. Drie dagen later hebben we dan, naar aanleiding van die brief, eindelijk een gesprek hierover gehad. Dat was een goed gesprek waarin mijn man openlijk en eerlijk over zijn gevoelens praatte en waarin duidelijk werd waar die uitspraken vandaan kwamen: vooral uit angst en verdriet. In een gesprek met zijn collega over ons derde zwangerschapsverlies, had die collega tegen hem gezegd dat de keuze aan hem was of hij dan wel verder wilde met mij. De keuze van de collega zou rap gemaakt zijn, zo zei hij: hij zou niet bij mij blijven. Zo kwam het dat Jason daarover aan het denken sloeg. Maar natuurlijk wilde hij mij niet verlaten en wilde hij er samen voor blijven gaan, maar hij was gewoon net zoals ik bang en had zich laten leiden door anderen.

Toch voelde ik me al bij al niet goed in mijn vel en begon ik meer en meer dwangmatige handelingen te stellen. Alles wilde ik perfect doen en voor alles had ik lijstjes. Ik snakte namelijk naar iets wat ik wel kon controleren. Maar eerlijk gezegd, ik werd er gek van, gek van mezelf. Ik ben dan op gesprek geweest bij Shanti. Zij wees mij erop dat ik enorm last had van stress. Dat kon wel eens kloppen. Al weken kampte ik dagelijks met hoofdpijn waardoor ik elke dag pijnstillers moest nemen om mijn werkdag door te komen. Ik was dus niet gezond bezig en volgens Shanti was dat geen goede basis om zwanger te worden. Ik moest dus dringend opnieuw aan zelfzorg gaan doen en het was misschien ook niet goed om in deze toestand een volgende terugplaatsing te doen. Maar opnieuw wachten? Neen, dat kon ik niet.

Half oktober heb ik dan ook een tweede terugplaatsing laten doen. Maar ik had mezelf voorgenomen om in november en december echt met zelfzorg te beginnen en dus nam ik ziekteverlof. Ik moest even helemaal tot rust komen. Want Shanti had gelijk: ik zat niet goed in mijn vel en dan is de kans nog kleiner dat het lukt om zwanger te worden. Onze tweede terugplaatsing lukte dan ook niet. Dat was heel jammer, maar ergens konden we het wel begrijpen. Ik besloot dan ook om eerst eens echt tot rust te komen en af te wachten of ik zonder al mijn stress misschien wel zwanger kon worden en blijven.