Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (8)

Echo bij terugplaatsing van embryo

Een pijnlijke ontdekking: er zat iets niet goed in mijn lichaam, waardoor we telkens een miskraam kregen. Het was dus mijn fout! Dagenlang liep ik met dat besef rond. Pas na meerdere gesprekken met mijn man, mijn mama en vrienden kon ik mijn schuldgedachte stilletjes loslaten. Ok, het was wel mijn lichaam dat gefaald had, maar het was niet dat ik er iets aan kon doen. Zo kon ik het dus plaatsen, maar ik zal niet liegen, ik heb tot op de dag van vandaag die schuldgedachte nog niet helemaal losgelaten. Ga ik dat ooit wel kunnen?
Het was een ontzettend zware periode, maar toch ook een periode vol hoop, een periode waarin ik optimistischer werd. Ze hadden de oorzaken gevonden én we zouden met IVF/ICSI beginnen!

Het was dan ook de eerste keer dat ik ernaar uit keek om mijn maandstonden te krijgen. Maar natuurlijk, net nu ik erop zat te wachten, kwamen ze niet. 28 dagen, 29 dagen, 30 dagen. Het bleef duren. En net nu mocht dat niet. Want op 8 augustus zou mijn broer trouwen en de mogelijkheid dat ik op die dag een pick-up zou krijgen werd steeds groter naarmate mijn maandstonden langer en langer op zich lieten wachten. Stress stapelde zich op, waardoor mijn maandstonden natuurlijk nog langer uitbleven. Gedurende één week heb ik me afgevraagd of ik dan wel zou starten. Zou ik dat risico wel nemen? Maar wat was het alternatief? Nog maar eens een maand langer wachten? Ik wilde helemaal niet meer wachten, maar ik wilde mijn broer ook niet teleurstellen op zijn grote dag.

En ja, daar kwamen ze dan, na 35 dagen. Exact 14 dagen voor de trouw van mijn broer, terwijl je gemiddeld op de 14de dag je pick-up hebt. Voor mij was dat toen emotioneel een zware periode, wat moest ik doen? Er viel dan ook een last van mijn schouders toen mijn mama belde om te zeggen dat ze het met mijn broer besproken had en dat hij vond dat we er volledig voor moesten gaan. Als het die dag was, dan was het zo en bekeken we wel hoe we het konden aanpakken. Daaruit heb ik echt geleerd dat ik enorm op mijn familie kan rekenen en dat het geen zin heeft om me op te jagen. Je lichaam laat zich niet bepalen.

Achteraf bekeken was mijn stress zelfs nergens voor nodig geweest. Op dag 13 kreeg ik al mijn pick-up. Natuurlijk had ik daar wel wat schrik voor, want je hoort heel wat horrorverhalen. Maar mijn gevoel van hoop was op dat moment zoveel groter, waardoor ik deze dag heel positief beleefd heb. En ik had geluk, de ingreep viel enorm mee en bovendien had ik ook nog eens 13 bruikbare eitjes. Buiten een beetje misselijkheid van de verdoving was het dus voor mij een zeer geslaagde dag, waardoor ik volop kon genieten op de bruiloft van mijn broer.

De vijf dagen tot de terugplaatsing waren de eerste dagen waarin ik echt onbezorgd kon zijn. Het lag even niet meer in mijn handen, ik kon even ontspannen…
Op dag 5 ben ik dan samen met mijn zwangere beste vriendin K. naar het fertiliteitscentrum gegaan voor de terugplaatsing. Ik kreeg te horen dat ze op 6 eitjes IVF hadden toegepast en op 7 ICSI. Van die 6 IVF waren er 4 gelukt en van die 7 ICSI waren er 7 gelukt. Ik was dan ook heel blij, 1 teruggeplaatst, dus nog 10 embryo’s voor in de diepvries? Toen ik dat zei wees de embryologe mij er echter op dat het geen wiskunde was, maar biologie. Het was dus nog niet zeker of die 10 het wel zouden halen. Achteraf gezien had ze zeker gelijk. Uiteindelijk hebben 4 embryo’s het overleefd, maar dat vond ik al heel moooi. Tijdens de terugplaatsing lieten ze ons alles volgen via een echo. Dat was wel mooi om te zien. Ik zag zo duidelijk hoe ze ons embryo, ons kindje tot in mijn baarmoeder lieten glijden. We kregen op het einde zelfs de echo mee. Een klein lichtgevend puntje, zou dat eindelijk ons kindje kunnen worden?

Vol goede moed wachtte ik mijn 12 dagen dan ook af. Door de hormonen die ik in de tussentijd moest nemen, voelde ik me net alsof ik al zwanger was. Pijnlijke borsten, een beetje moe… Het was dan ook heel spannend toen we op 24 augustus het fantastische nieuws kregen dat we zwanger waren!!! Eindelijk was het opnieuw gelukt en dit keer zou alles goed gaan! We hadden zelfs nog 4 cryo’s, dus moest misschien zelfs voor een tweede kindje geen nieuwe pick-up gedaan worden. Zo zie je maar hoe snel ik weer begon te dromen. Plots vergat ik al de miserie van de afgelopen maanden en jaren. We zouden mama en papa worden.

Enkele dagen later was er een tweede bloedafname. En opnieuw gebeurde het verschrikkelijkste wat ons kon overkomen: de waarden waren niet gestegen, ze waren al stilaan aan het dalen. Het was nog maar heel pril, maar voor ons was dit ons derde kindje dat we verloren. We hadden nu al drie sterrenkindjes…