Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (7)

Wachtzaal in fertilitetiscentrum

Mijn zelfzorg was van korte duur. Enkele dagen later werd de broer van mijn man opnieuw papa. Het kindje werd iets vroeger geboren dan voorzien, en daarom was mijn schoonfamilie nog op vakantie. En omdat de familie van de kersverse mama in het buitenland woont, zat er voor ons niets anders op dan hen te gaan bezoeken en te helpen met hun andere kindje. Dat was zwaar voor mij. Waarschijnlijk waren we hen sowieso wel gaan bezoeken, maar nu voelden we ons bijna verplicht om hen meteen al vanaf de eerste dag te gaan helpen. Ik heb het met veel plezier gedaan, want familie is belangrijk en de geboorte van een kindje is iets prachtigs, maar op dat moment was ik daar nog niet sterk genoeg voor. Dus even zelfzorg opzij gezet en weer zorgen voor anderen…

De tijd ging voorbij en toen ik ongesteld werd, wilde ik op mijn eentje hormonen nemen. Ik had nog Clomid liggen en dacht dat het wel geen kwaad kon om dat op eigen houtje te nemen. Ik wilde namelijk alles uit elke maand halen. Op aandringen van mijn mama heb ik dan toch maar even geïnformeerd bij mijn gewone gynaecoloog. Voor hem was het oké, maar wel alleen als ik rond mijn eisprong bij hem een echo liet maken om alles op te volgen. Zo gezegd, zo gedaan. Weer stak dat sprankeltje hoop de kop op. Stel dat het toch zo zou lukken? Zou dat niet zalig zijn?

Toen ik bij mijn gynaecoloog kwam, had hij ditmaal keer mijn eisprong niet gemist. Vorig jaar was dat namelijk fout gelopen. Hij maakte mijn dag helemaal goed door voor te stellen dat hij ook een inseminatie wilde doen als wij dat op prijs stelden. Volgens hem hadden we op die manier evenveel kans als bij een inseminatie in X. Natuurlijk stemden we toe. Mijn man nam snel verlof en zo kregen we onze vijfde inseminatie. Achteraf hadden we er geen goed gevoel bij. Ditmaal had het echt pijn gedaan en het voelde aan alsof het sperma niet ver genoeg in mijn baarmoeder was aangebracht. We vermoedden dus al dat het niets zou worden. En enkele dagen later bleek dat we gelijk hadden. Niet zwanger.

Het was ondertussen mei, we waren nu 27 maanden bezig en nog steeds niet zwanger. Ik was het beu, ik was het wachten beu en ik was de manier van werken van X beu. Ik wilde vooruit.
Diezelfde dag heb ik mijn afspraak in X afgebeld en naar Y gebeld voor een afspraak bij hen. Gelukkig konden we daar één maand later al terecht.
Half juni was het dan eindelijk zover, onze afspraak in Y.

Onze gynaecologe was positief. We waren zeker geen uitzondering en het zou ons wel lukken en we mochten zeker niet opgeven! Omdat we al vijf inseminaties achter de rug hadden, zouden we dadelijk starten met IVF/ICSI, maar eerst moesten er nog maar eens onderzoeken uitgevoerd worden. Eén van die onderzoeken was al in Genk gebeurd, maar ze hadden niet alles gecontroleerd, dus nog maar eens opnieuw hetzelfde onderzoek. Ook werden er opnieuw vele buisjes bloed van ons afgenomen om alles weer opnieuw te controleren.

Half juli hadden we ons tweede gesprek: het bespreken van de resultaten. Meestal is dat een routinegesprek omdat er zelden een oorzaak gevonden wordt voor de miskramen. Maar bij ons was dat niet het geval. Mijn bloedwaarden toonden twee mogelijke oorzaken aan. Ten eerste was er mijn schildklier. Die werkte wel goed voor mijzelf, maar niet goed genoeg voor de extra belasting van een zwangerschap. Daarvoor moest ik onmiddellijk beginnen met medicatie en die zou ik constant, dus ook tijdens een zwangerschap, moeten blijven nemen. Ten tweede bleek dat ik bloedstollingsproblemen had. Dat kan miskramen veroorzaken, maar het is ook iets wat ik voor mijn eigen gezondheid in het oog moet houden. Daarvoor moest ik elke dag bloedverdunners in de vorm van een inspuiting nemen.

Langs de ene kant was het goed dat ze oorzaken hadden gevonden voor onze miskramen, maar langs de andere kant was er nog veel onduidelijkheid rond de oorzaken. Het onderzoek stond nog niet zo ver. De gynaecologe kon mij zeker niet garanderen dat de medicatie alles zou oplossen.
In de auto onderweg naar huis, drong dit alles pas goed tot mij door. Ik heb twee oorzaken die miskramen uitlokken, dus is het wel mijn schuld! Het is mijn lichaam dat ervoor heeft gezorgd dat onze kindjes niet konden groeien!