Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (6)

Mijn imaginaire kind — by Sofie
Mijn imaginaire kind — by Sofie

Enkele dagen later schreef mijn man mij een mail. ‘Ik kan het niet meer aan om altijd positief te zijn, om je altijd proberen op te beuren…’. Hij had het gevoel dat het allemaal niet hielp. Telkens als hij iets positiefs zei, antwoordde ik dat ik het niet meer zag zitten en zo niet verder wilde. En door altijd negatief en ongelukkig te zijn, was ik enkel nog bezig met mijn verdriet om mijn kindjes. Zo vergat ik dat het onze kindjes waren, dus ook de zijne. Want het was niet omdat hij er niet zoveel over sprak en omdat hij positief probeerde te blijven voor mij, dat hij het er niet moeilijk mee had. Hij kon het niet meer aan om mij zo ongelukkig te zien. Hij vroeg om er samen iets aan te doen, want als het zo verder ging, kwam onze kinderwens tussen ons in te staan en zouden we het mooie tussen ons helemaal uit het oog verliezen.

Het toeval wilde dat ik een vriendin me enkele dagen voordien de site van Kinderwens Vlaanderen had doorgestuurd. Na een goed gesprek met mijn man zijn we samen op die site gaan kijken. We hebben naar het liedje van Kathleen geluisterd en samen gehuild. Het was één van de eerste keren dat we samen konden huilen en er voor elkaar waren. Toen voelde ik dat dit wel eens onze redding kon zijn.

Diezelfde dag nog hebben we een mailtje gestuurd naar Shanti. We kregen heel snel antwoord en dat voelde goed. Ze stond vanaf toen al dadelijk klaar voor ons en dat was precies wat we nodig hadden. Eén week later kregen we onze eerste afspraak.

In de week voor ons intakegesprek, liet het leven ons nogmaals voelen hoe hard het kon zijn. Ik had opnieuw hoop, omdat we binnenkort op gesprek konden gaan. Ik herinner mij die dag nog goed. Eindelijk nog eens een positievere dag. Maar die avond belde mijn beste vriendin K. om te laten weten dat ze zwanger was. Ze huilde aan de telefoon en voelde zich slecht omdat ze ons dit nieuws nu moest vertellen, maar ze kon niet langer meer wachten. Langs de ene kant was ik heel blij voor haar, want ik gunde het haar zo. Maar langs de andere kant was ik ook bang dat ik de vriendschap met haar zou verpesten, terwijl ik haar net zo nodig zou hebben.

Ons intakegesprek bij Shanti verliep goed. Ze luisterde echt naar ons en dat was ontzettend belangrijk. Als snel werd tijdens dit gesprek duidelijk dat de begeleiding vooral mij zou kunnen helpen. Ik ben namelijk een prater. Mijn man zou er niet zo veel aan hebben. Maar het feit dat ik door iemand anders geholpen en gesteund zou worden, maakte ook voor hem een immens verschil. We besloten dat ik het acht-weken-traject zou starten.

Begin april moesten we terug naar Genk voor een gesprek met de gynaecoloog. We wisten niet waarover het zou gaan, maar we hoopten snel met een nieuwe poging te kunnen starten. Dat bleek echter niet het geval. Nadat we een uur in de wachtzaal hadden gezeten, vertelde de gynaecoloog dat hij een erfelijkheidstest wilde doen omwille van onze twee miskramen. De uitslag daarvan zou er pas binnen twee maanden zijn. Dus wilde hij voorlopig even afwachten. Dat nieuws kwam enorm hard aan. De eerstvolgende maanden zouden er geen nieuwe pogingen zijn en dus ook geen hoop. Opnieuw stortte ik in. Gelukkig had ik wel twee dagen later mijn eerste sessie bij Shanti. Ik kan niet uitleggen waarom, maar dat maakte voor mij een enorm verschil.

Tijdens die sessie heb ik enkele lotgenoten leren kennen. Twee van hen zijn inmiddels echt goede vriendinnen geworden, met wie ik tot op de dag van vandaag bijna dagelijks contact heb. Het betekende heel veel voor mij om te kunnen praten met lotgenoten die echt begrijpen wat er in je omgaat!

Van Shanti kregen we allerlei opdrachten, zoals het uitbeelden van ons imaginaire kind: het kindje zoals het leefde in onze dromen en gedachten. Maar ook kon ik bij hen met mijn vragen en angsten terecht. Zo was het bijvoorbeeld bijna Pasen. Mijn schoonfamilie had op zondag een gezellig feestje georganiseerd, zodat de kleine kinderen paaseieren konden rapen. Ik zag daar enorm tegenop, omdat ik wist dat het mij hard zou raken. Maar ik vond dat ik niet anders kon dan er toch naartoe te gaan. Door het met Shanti en mijn lotgenoten te bespreken, zag ik in dat ik moest leren om aan zelfzorg te doen. Ik moest nu even eerst doen wat goed was voor mij en niet alleen wat goed was voor anderen. En dat heb ik dan ook gedaan. Ik ben niet mee gegaan naar dat paasfeestje en mijn schoonfamilie begreep dat heel goed. Wat een opluchting!