Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (5)

by Sofie
by Sofie

Na de feestdagen kregen we stilaan weer hoop. Dit zou ons jaar worden. Vaarwel 2014, welkom 2015! Onze vierde inseminatie kwam dichterbij. Eind januari was het zo ver. Deze keer wilden we niet wachten op het telefoontje van het ziekenhuis. Dat zou namelijk op een maandag komen en ik wilde het nieuws niet zonder Jason vernemen. Dus besloten we om zaterdag al een test te doen. En ja hoor, er kwam een + te staan! Mijn gevoel was onbeschrijfelijk. Eindelijk was er weer positief nieuws! Eindelijk zouden we dan toch papa en mama worden.

Diezelfde avond hebben we onze ouders ingelicht. Ze waren compleet verrast, omdat we immers pas maandag nieuws van Genk zouden krijgen. Zalig, die glimlach op hun gezicht! Zalig dat je je ouders zo gelukkig kan maken. Toen ik maandag telefoon kreeg, werd ons fantastische nieuws alleen maar bevestigd. Ik was dolgelukkig, maar langs de andere kant ook wel bang. Wat als? Maar de enkele mensen die ons nieuws al deelden, drukten me op het hart om positief te zijn. Zo’n tegenslag zou ons geen twee keer overkomen. Dus ik besloot positief te zijn.

Toen we twee dagen later een nieuwe bloedafname moesten laten doen, kwam het slechte nieuws dan ook onverwacht. De waarden waren onvoldoende gestegen! Wat betekende dat? Had ik opnieuw een miskraam? De waarden waren wel gestegen, maar veel meer konden ze me in Genk niet geven. We moesten gewoon afwachten. Een week later zouden we een nieuwe bloedafname moeten laten doen. Een week? Dat zijn zeven dagen! Zeven dagen bang zijn dat we ook dit kindje zouden verliezen. Gelukkig was het die week Krokusvakantie en moest ik niet gaan werken. Hoewel, gelukkig? Het betekende ook dat ik tijd had om te piekeren en te stressen… Maar met de steun van mijn man kwamen we deze week door.

En toen was er de volgende bloedafname. Weer hetzelfde nieuws. De waarden zijn gestegen, maar onvoldoende. Het woord miskraam namen ze nog niet in de mond. Opnieuw was het afwachten tot vrijdag. Dus weer drie dagen wachten. Donderdag kreeg ik dan heel licht bloedverlies. Ik nam contact met Genk, maar ze zegden dat dit niet veel betekende en dat we nog moesten wachten. Opnieuw wachten… Door een rollercoaster van emoties zijn we gegaan. Vrijdag werd er dan een nieuwe bloedafname en echo gedaan. Eerst moesten we nog een uur wachten voordat we binnen mochten voor de echo. Dat was er op dat moment echt wel te veel aan. Je zit daar al met een klein hartje en ook al weet je verstand dat het niet goed zit, toch hoopt je hart dat je dadelijk een gezond vruchtje zult te zien krijgen op de echo.

Maar dat was dus niet zo. Op de echo was niets te zien. Toen zei de gynaecoloog: ‘Ik had ook niet verwacht om iets te zien, want daarvoor is het sowieso nog te vroeg’. Waarom liet hij ons dan komen? Waarom liet hij ons dan een uur wachten? We waren zo teleurgesteld in de manier waarop we hierin werden begeleid! Zeker toen we die avond de uitslag van de bloedwaarden kregen en ze weer een beetje gestegen waren. Verdict: opnieuw afwachten en maandag dan opnieuw echo en bloedafname. We hadden het gevoel dat Genk tekort schoot, ze hadden ons meer uitleg moeten geven.

Toen ik zondag bloedingen kreeg, was ik dan eerlijk gezegd ook opgelucht. Natuurlijk had ik liever dat alles goed was gekomen, maar we leefden al twee weken in een rollercoaster waar hoop en verdriet elkaar afwisselden. Nu was het verdict duidelijk. Maar oh, wat was het een hard verdict! De maand februari heb ik dan ook in een roes beleefd. Opnieuw stortte ik me overdag op mijn werk en stortte ik ’s avonds in.

Ondanks deze nieuwe teleurstelling vond ik begin maart opnieuw de moed om verder te gaan. Uit een nieuwe bloedafname bleek namelijk dat mijn HCG-waarden volledig weg waren. Ik hoopte dus snel een volgende poging te kunnen doen, zodat er weer hoop zou zijn. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Ze vertelden me namelijk dat ik de komende maand nog geen nieuwe poging mocht doen. Mijn wereld stortte opnieuw in! Nog acht weken wachten voordat er weer een beetje hoop was. Opnieuw legde dit een enorme druk op onze relatie. Mijn man praatte zelf niet over zijn gevoelens en kon het niet meer aan om mij telkens weer op te beuren. We waren ongelukkig en het leek erop dat we elkaar niet meer konden helpen.