Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (3)

Ons wondertje…

We keken enorm uit naar ons eerste gesprek in Genk. Eindelijk kwam er schot in de zaak. Op zich viel dit gesprek wel mee. Maar het was jammer dat het zo kort en zakelijk was. Het is al niet fijn om al die onderzoeken en ingrepen te moeten ondergaan, dus een beetje vriendelijkheid was zeker welkom geweest. Maar kom, we stonden alweer een stap dichter bij onze droom.

Na nog enkele onderzoeken kregen we dan op 1 juli onze eerste inseminatie. De avond voordien moesten we Pregnyl inspuiten. Dat was totaal nieuw voor ons. Ze hadden wel kort gezegd dat je de twee potjes moest mengen, maar meer niet. Ik miste heel erg wat extra uitleg! Ik heb namelijk een fobie voor naalden, dus het feit dat we niet duidelijk wisten hoe we het moesten aanpakken, maakte het extra moeilijk. Toen het die avond dan zo ver was, sloeg ik in paniek. Hoe moest het nu ook alweer? Hadden we het wel goed gemengd? En dan het zetten van de spuit zelf! Het was een echte ramp. Ik was volledig overstuur. Na twintig minuten wilde mijn man het opgeven. Hij zei: ‘Wil je een kind of niet?’ Dat klinkt misschien cru, maar het was wel exact wat ik nodig had op dat moment. Nadat hij de spuit had gezet moest ik inderdaad toegeven dat het echt wel meeviel.

De dag van de inseminatie ben ik nog gaan werken voordat we om 10u in het ziekenhuis moesten zijn. Dat was een bewuste keuze: mijn werk zou immers ook voor de nodige afleiding zorgen. In het ziekenhuis moest mijn man dan ‘zijn ding’ gaan doen in een kamertje. Dat vond ik wel erg, want het is zo geforceerd. Maar ja, ook dat moest gebeuren. Na 3 uur wachten vond de inseminatie plaats. Dat ging heel snel en het was zelfs gebeurd voordat ik het goed en wel door had. Na de inseminatie ben ik opnieuw gaan werken, alweer voor de afleiding.

In onze wachttijd waren we te gast op een trouwfeest. Het bruidspaar kondigde aan dat ze hun openingsdans met drie zouden doen in plaats van met twee. Goh, wat kwam dat hard aan. Waarom bij hen wel? Waarom? Maar ja, we moesten positief blijven en hopen dat het bij ons ook gelukt was. Enkele dagen later kregen we het slechte nieuws dat onze pup van acht maanden een zware en dure operatie moest ondergaan, waarna hij ook nog zwaar moest revalideren. Hij was ons schatje, ons kindje, dus voor ons was dat toen zo ingrijpend dat we even vergaten dat we wel eens zwanger konden zijn.

Zeventien dagen na de inseminatie moest ik bloed laten nemen. Omdat we op hetzelfde moment heel bezorgd waren om onze pup, vloog die dag voorbij. Toen we die namiddag mochten bellen voor de uitslag, waren we dan ook totaal verrast. 'Mevrouw, ik mag u proficiat wensen!' Ik kon geen woord uitbrengen, was het dan eindelijk zover? Zouden we dan eindelijk mama en papa worden? Een zalig gevoel overviel ons en ik voelde me al meteen mama!

Onze ouders wisten natuurlijk dat we die dag meer zouden weten, maar ik wilde het goede nieuws niet zomaar aan de telefoon vertellen. Toen ze in de namiddag belden of we al iets wisten, meldde ik dat het niet gelukt was. Diezelfde avond zijn we dan met een kadertje met een mooi tekstje erin op bezoek gegaan om hen ons fantastische nieuws te brengen. Het klinkt misschien cru dat ik hen eerst vertelde dat het niet gelukt was, maar ik wilde net zoals andere koppels mijn ouders kunnen verrassen. Dit moment was zo belangrijk voor mij. Hier had ik al mijn hele leven van gedroomd! En of ze verrast waren! De hele familie werd meteen op de hoogte gebracht en we vroegen mijn broer en mijn schoonzus zelfs al om peter en meter te zijn. Want het was gelukt en niemand hield er rekening mee dat het nog kon misgaan.

Echo 2
Echo 2

Een weekje later was er een nieuwe bloedname. Toen de stijging van de waarden in mijn bloed heel goed bleek te zijn, was ons geluk compleet. We kregen zelfs een vermoedelijke bevallingsdatum: 25 maart 2015. De eerste weken gingen voorbij en omdat we onze hond hadden laten opereren, ging al onze aandacht naar hem.

Op zeven weken mochten we voor een echo naar Genk. Ook dat was weer een spannend moment. Maar ja hoor, we zagen ons prutske op echo en oh wat mooi: we zagen een hartje kloppen. (echo 1) Het was echt het mooiste wat ik ooit had gezien. Op dat moment stopte onze begeleiding in het fertiliteitscentrum in Genk. We moesten een afspraak maken bij mijn gewone gynaecoloog als de zwangerschap negen weken was.

Ons geluk kon niet op. En echt iedereen deelde in ons geluk. Zo kregen we van mijn broer een super mooi body’ke en een schattig mutske. Ons prutske haar eerste cadeau, goh, wat waren we er blij mee. Sinds die eerste echo durfde ik ook echt te dromen. Ik was dan ook een zwangerschapsdagboek gaan kopen om alles bij te houden. Dat durfde ik voor die tijd nog niet, maar er was nu een hartslagje, dus waarom zouden we nog denken dat er iets mis zou gaan? Er werd al druk gespeculeerd over namen en mijn ouders kochten al enkele leuke dingen voor ons prutske. Wat keken we al uit naar 25 maart!

Echo 1
Echo 1

Toen we op 21 augustus bij mijn gynaecoloog waren, moesten we anderhalf uur wachten. Dat was voor mij heel zwaar, want ik was toch ongerust. Zou alles nog wel in orde zijn? Maar mijn man zei dat ik positief moest blijven en dat ik dadelijk wel zou zien dat er geen reden was tot paniek. Toen we eindelijk aan de beurt waren voor de echo, zagen we meteen dat ons prutske goed gegroeid was. Je zag zelfs al echt de vorm van een minimensje. Zo mooi. Maar ons geluk was van korte duur. Waarom zagen we geen hartje meer kloppen? Moesten we geen hartje zien kloppen? En ja, onze ergste vrees werd werkelijkheid. Het hartje van ons prutske was gestopt met kloppen. (echo 2)