Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (2)

Afscheid van de roze wolk van liefde
Afscheid van de roze wolk van liefde

In februari 2014, we waren toen net een jaar bezig met ‘proberen zwanger te worden’, hebben zowel mijn man als ik enkele onderzoeken ondergaan. Dat was voor ons een heel spannende periode. Wat als ze iets zouden vinden, iets onherstelbaars misschien …. Ik herinner me nog goed dat één van mijn onderzoeken enorm pijnlijk was. Maar toch woog deze pijn totaal niet op tegen de gedachte dat ze iets negatiefs zouden ontdekken. Maar al onze zorgen waren voor niets. Alles bleek in orde. Maar ons geluk was van korte duur. Want bij mij dook al gauw de vraag op ‘waarom dan?’ Waarom lukte het dan niet? Zou het dan wel ooit lukken?

Onze gynaecoloog zag echter geen problemen, het zou ons volgens hem uiteindelijk zo wel lukken. Hij stelde dan ook voor om het nog een poosje zonder behandeling te proberen. Maar dat konden we niet meer aan. Al dat verplicht proberen woog al zo zwaar op onze seksuele relatie dat het onmogelijk was om zo nog langer verder te doen.

In april werd dan door mijn gynaecoloog onze eerste inseminatie gepland. Heel spannend! Eindelijk was er opnieuw hoop. Maar toch was er iets in mij dat opeens heel ongelukkig werd. Ik zou dus niet spontaan zwanger worden? Ons kindje zou dus niet gemaakt worden uit liefde? We zouden dus niet zoals andere koppels over tijd zijn en via een test te weten komen of we zwanger waren? Alles zou gecontroleerd zijn door de gynaecoloog. Het zwanger worden was niet meer iets intiems, niet meer iets uitsluitend van ons! Mijn hele leven had ik uitgekeken naar een eerste zwangerschap en nu zou precies dit moment geen roze wolk van liefde meer zijn, maar wel een ziekenhuis …

Aanvankelijk had ik het hier ontzettend moeilijk mee. Maar door gesprekken met vriendinnen zag ik stilaan in dat ons kindje misschien nog meer dan andere kindjes uit liefde gemaakt zou worden. Bij ons was het zeker een bewuste keuze, wij deden dit allemaal bewust uit liefde. Andere koppels worden misschien zwanger zonder het te willen, of per ongeluk … Dat was bij ons zeker niet zo. Wij kozen beiden voor dit kindje en zouden er, zelfs als het nog niet bestond, al alles voor doen! Die gedachte gaf me dan weer kracht en hoop om er toch mee verder te gaan.

Er brak een spannende tijd aan. Ik zou meerdere keren naar de gynaecoloog moeten gaan om mijn eisprong te laten bepalen. Bij mijn eerste controle bleek er echter iets niet te kloppen. De gynaecoloog had mijn eisprong gemist. Dat was niet zo erg, zei hij, volgende maand zouden we het dan wel opnieuw proberen. Volgende maand? Een hele maand die verloren was? Ik raakte helemaal van slag toen ik hem dit hoorde zeggen. Ik vertrouwde hem niet meer! Hij is vast een hele goede gynaecoloog, maar voor ‘dit probleem’ was hij volgens mij niet gespecialiseerd genoeg.

Toen een vriendin, die ook via inseminatie zwanger was geworden, hoorde wat er gebeurd was, raadde ze me aan om onmiddellijk over te stappen naar een vruchtbaarheidskliniek. Zwanger worden is zoiets belangrijk dat je niet moet wachten om specialisten te raadplegen, zei ze. Ik heb haar raad gevolgd en diezelfde dag nog hebben we een afspraak gemaakt in Genk. Daar konden we in mei al terecht.