Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (23)

Sofie echo

Het is ondertussen 5 maanden geleden dat ik mijn laatste blog heb geplaatst. Maar dat wilt niet zeggen dat er in die maanden niets gebeurd is, integendeel. Het zijn heel mooie, zware, hoopvolle, twijfelende … maanden geweest en dat zijn ze nog steeds.

Na de terugplaatsing begin juli wilde ik er weer vertrouwen in hebben, maar deze keer was het moeilijk. Het was nu al de zoveelste keer zonder resultaat en als het wel lukte, liep het kort erna altijd weer mis. Waarom zouden we er nog in geloven? Maar langs de andere kant, als we er niet meer in geloofden, konden we er dan niet beter mee stoppen? Neen, dat kon ik niet. Diep vanbinnen geloofde ik er dus wel nog in dat we ooit, misschien niet nu, maar wel ooit, mama en papa konden worden.

Op 17 juli was het dan zover, de bloedname. Dit was een speciale datum. Exact 2 jaar eerder op 17 juli 2014 hadden we namelijk te horen gekregen dat we zwanger waren, van ons prutske, ons eerste kindje. Voor ons prutske heeft het jammer genoeg niet mogen zijn, maar ergens gaf dit mij wel kracht. Misschien kon ons prutske ons helpen? Kon hij of zij ervoor zorgen dat we opnieuw zwanger waren, dat het deze keer wel mocht blijven duren……

Enja hoor, onze wens leek (weer eens) in vervulling te gaan. De waarden waren goed omhoog gegaan, maar we moesten natuurlijk afwachten. Gezien onze voorgeschiedenis mochten we, op onze vraag, na enkele dagen opnieuw bloed laten trekken. En ook toen waren de waarden prima. Natuurlijk waren we heel blij hiermee, maar toch ook niet. Een tweede bloedwaarde die voldoende gestegen was, hadden we namelijk al 2 keer meegemaakt. We waren dus zéér voorzichtig blij.

Enkele dagen later leek ons hetzelfde te overkomen als de voorbije 4 zwangerschappen. Opgestaan met bloedverlies dat 2 dagen bleef duren. Voor ons was het alweer duidelijk, ook ons 5de kindje zou het niet halen. Die week heb ik 3 bloedtesten laten doen (meer dan het ziekenhuis eigenlijk wilde, maar dat maakte mij niet uit) en telkens bleven de waarden super stijgen. Dus ondanks mijn bloedverlies, wat na 2 dagen wel gestopt was, leken de waren in orde. Dit gaf ons dus wisselende signalen. Ergens hadden we ons er al bij neergelegd dat ook deze zwangerschap zou uitdraaien op een miskraam, maar toch was er nog een kleine kans, niet? Deze onzekerheid heeft anderhalve week geduurd.

Toen we 7 weken ver waren, mochten we dan eindelijk op controle gaan voor onze eerste echo. Nog nooit in mijn leven ben ik zo bang geweest voor iets! Ik weet zelfs niet meer hoe die dag verlopen is, alles heb ik in een waas beleefd, een geluk dat mijn man er was en dat hij kalm was of leek. Daar lag ik dan, vol spanning af te wachten en te kijken naar een beeld waar wij als niet-gynaecoloog niets op zien. Tot de dokter de verlossende woorden sprak: ‘Alles ziet er prima uit, het hartje klopt goed’. Ook zette hij het geluid op en ineens hoorden we het meest fantastische geluid ooit! De hartslag van ons wondertje!!!

Dit was een enorme opluchting en deed zo goed. Maar toch. Eens buiten, overviel de paniek mij al opnieuw. Want ook dit hadden we al eens meegemaakt met ons prutske. Ik weet dat ik blij moest zijn en moest genieten, maar ik kon dat niet echt. De angst en paniek namen zo'n controle over mijn lichaam en geest, terwijl ik wist dat ik net moest ontspannen. Het waren dan ook heel lange dagen en weken tot we opnieuw op controle konden bij onze gewone gynaecoloog.

Op 9,5 week was het dan zover, onze tweede echo. Ik dacht dat ik nooit meer zo angstig kon zijn als bij onze eerste echo, maar niets was minder waar. Deze keer was mijn angst precies nog groter. Bij ons prutske was het namelijk tijdens deze 2de echo dat er geen hartslagje meer vastgesteld werd. Ik bereidde me al voor op slecht nieuws, hoe ik hierop zou reageren, of ik ziekenverlof zou nemen bij alweer een miskraam… Positief zijn? Dat kon ik op dat moment echt niet. Een geluk dat mijn man dat wel was en dat hij me opving. Eens binnen bij de gynaecoloog herinner ik me niet veel meer van de echo zelf, alles is door mijn angst toen zo een waas geworden. Maar toen gebeurde wat ik eigenlijk niet meer verwachtte, we zagen het hartje van ons wondertje kloppen! Opnieuw zag alles er heel goed uit! Man, ik kan niet omschrijven wat een goed gevoel mij dat gaf toen ik het ziekenhuis buiten kwam. Maar ook dit fantastische gevoel was van korte duur. Natuurlijk was ik telkens ontzettend blij en kon mijn geluk niet op, maar opnieuw namen paniek en angst mijn gevoel over. Sofie, je moet met je voetjes op de grond blijven. Waarom zou het nu wel lukken? We zijn er nog lang niet! Maak je maar niet te blij, dan doet het misschien minder pijn als het weer mis gaat…

Hetzelfde verhaal bij de echo van 12 weken en die van 16 weken. Telkens zei ik: als de volgende echo goed is, dan ga ik genieten, dan ga ik er vertrouwen in hebben. Tot dat moment er dan was en ik dit gewoon niet kon, ik had er echt geen vertrouwen in…

Bij de echo op 20 weken was ik weer enorm ongerust. Tijdens deze echo wordt namelijk alles heel grondig nagekeken (de hartkamers, de hersenen, de darmen…). Alhoewel ik wist dat de kans heel klein was dat er iets mis zou zijn (we hadden namelijk die genetische tests laten uitvoeren alvorens de embryo’s teruggeplaatst werden) was ik er ergens toch weer bang voor dat dat ook ons weer zou overkomen. Want ik bleef me de vraag stellen, waarom deze keer wel? Wat is er anders?

Volgens de gewone gynaecoloog zag alles er prima uit, niets om ons zorgen over te maken. Maar aangezien mijn angsten en paniek zo aanwezig bleven, raadde hij aan om deze echo nog eens door een specialist te laten uitvoeren, een dokter die enkel maar deze echo’s doet en het beste is in dit vakgebied. Dit hebben we dan ook gedaan, op 23 weken zwangerschap.

Deze echo duurde 20 minuten en echt alles wat je kon meten en controleren heeft deze dokter gecontroleerd. Ze heeft heel veel uitleg gegeven, maar ik heb geen woord gezegd. Ik kon het niet. Ik heb enkel maar naar het schermpje gekeken en gebeden dat het snel voorbij zou zijn en alles natuurlijk in orde zou zijn! En ja, ook zij verzekerde ons dat alles er prima uitzag! Vanaf dat moment durfde ik te dromen. Ik ga niet zeggen dat ik nu niet meer bezorgd ben, integendeel, maar ik durf ook al genieten. Realistisch genieten noem ik het.

De echo die we op 24,5 week gekregen hebben, was ook de eerste echo waar ik echt van genoten heb. De eerste echo waar ik relatief ontspannen was. En wat deed dat deugd.

Momenteel zijn we bijna 26 weken ver. Ik voel ons wondertje heel actief in mijn buik en realiseer mij dag per dag meer dat onze droom toch werkelijkheid aan het worden is. Ik blijf hier nog wel steeds voorzichtig in en er zijn momenten en dagen dat ik nog enorm bang ben dat er nu toch nog iets mis gaat. Bij alles wat ik voel, niet voel, lees op internet, … overvalt deze angst me weer. Ik denk dat deze angst nooit helemaal weg gaat en ik weet dat ik nooit onbezorgd zwanger ga zijn, maar er is nu ook ruimte voor gevoelens van genieten, genieten van ons geluk. Genieten van ons wondertje!

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more