Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (22)

kiemplantje

Alle hoop die ik gedurende de voorbij dagen en weken toch weer had proberen op te bouwen, werd mij op één seconde ontnomen. Maar ook de hoop voor de toekomst werd me op dat moment ontnomen. Want als dit o zo perfecte embryo al niet innestelde, zou er dan ooit nog wel eentje innestelen? Het was nu al de derdee keer op rij dat een innesteling niet lukte. Tot en met onze achtste poging waren er al vier gelukt. En nu al drie keer niets? Ik dacht altijd dat ik wel vlotjes zwanger geraakte, maar dat het probleem zich stelde bij het zwanger blijven. Maar nu bleek zelfs het zwanger worden al niet meer zo evident!

Maar toch! Als er één ding is dat ik geleerd heb op die 3,5 jaar streven naar onze droom, is om na het vallen altijd weer snel op te staan. Ik verschiet er eigenlijk zelf van. De dag(en) na het slechte nieuws is (zijn) natuurlijk altijd heel erg zwaar, maar zodra mijn maandstonden doorkomen (4 dagen later), heb ik altijd alweer de moed gevonden om verder te gaan. Ik probeer me dan te focussen op de toekomst en tot nu toe lukt mij dat. Het feit dat ik in de winter enkele maanden thuis ben gebleven en wat tijd voor mezelf heb genomen, speelt daar een grote rol in. Eind 2015 was ik namelijk wel op, moe, doodmoe… Maar door die maanden rust te nemen en me vooral op mezelf te focussen, voel ik me weer sterker. Ik heb mijn strijdlust zeker nog niet verloren.

En zo begonnen we dan ook weer aan een nieuwe poging. Ditmaal geen natuurlijke cyclus, maar wel een kunstmatige. Dat hield in dat ik geen eigen eisprong zou krijgen. Deze werd namelijk onderdrukt door het hormoon ‘progynova’. Dat zou er ook voor zorgen dat mijn baarmoederslijmvlies wel dikker werd. En doordat ze geen rekening moesten houden met mijn eisprong, konden ze doorgaan tot het slijmvlies zeker dik genoeg was. Voordien was er nooit gezegd dat mijn slijmvlies niet dik genoeg zou zijn, maar ik denk dat ze nu van alles proberen. En dat is ook goed. Doordat ze altijd andere dingen proberen, vind ik ook telkens weer de kracht om erin te geloven.

Doordat mijn terugplaatsing deze keer gebaseerd was op een kunstmatige cyclus, duurde het ook langer alvorens de terugplaatsing plaatsvond. Op dag 25 was het dan eindelijk zover. Maar die ochtend werd ik weer overvallen door paniek. Eind april hadden ze namelijk gezegd dat één embryo er zeker goed uitzag voordat ze het invroren, maar over ‘het andere’ twijfelden ze nog. En ‘dat andere’ was dus nu aan de beurt. Zou het de dooi wel overleven? In paniek heb ik die voormiddag dan ook gewacht op het telefoontje van de monitoring. Om 11u40 kreeg ik dan het verlossende nieuws. Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u, wij verwachten u om 14u45 voor de terugplaatsing.