Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (21)

schapen ardennen

Eind mei ging dan onze veelbelovende terugplaatsing door. We hadden er een heel goed gevoel bij. Het was een top embryo, een genetisch perfect embryo zelfs! Ook was ik bezig met het nemen van de hormonen (wat mij ook altijd een geruststellend gevoel gaf) en ik had een hele mooie eisprong gehad, het moest deze keer dus gewoon lukken. De terugplaatsing ging ook door op een zaterdag. Dit betekende dat mijn man nog eens mee kon gaan en dit was volgens mij een voorteken, we zouden dit samen kunnen doen. De dag zelf verliep heel fijn, het was een heel gezellige dag samen met Jason.

Die avond gingen we eten bij mijn ouders. Ik was heel vrolijk. De dag van een terugplaatsing is voor mij altijd het moment waarop mijn hoop enorm toeneemt en zeker deze keer. Maar toen gebeurde datgene waarvoor ik altijd al bang was geweest. Mijn broer nam Jason en mij even apart. Hij had een cadeautje voor ons, maar hij gaf het af met tranen in zijn ogen. Natuurlijk wist ik al voor ik het openmaakte wat hij wilde zeggen. Hij benoemde nog eens hoe erg hij het vond om ons dit te moeten vertellen: hij en zijn vrouw waren dus inderdaad zwanger. Mijn eerste reactie was dat ik me sterk moest houden voor hen en blij moest zijn voor hen, wat ik natuurlijk ook echt wel was. Ik heb dan ook dadelijk gezegd dat hij zich niet slecht moest voelen, want dit was toch fantastisch nieuws! Ook mijn schoonzusje kwam er uiteindelijk al huilend bij. Ook haar heb ik een welgemeende knuffel gegeven en gezegd dat ze blij moest zijn, dat ik ook oprecht blij ben voor hen. Zelfs blij voor mezelf omdat ik meter zou worden. Ik verschoot een beetje van mezelf. Lange tijd was ik zo bang geweest voor dit moment en hoe ik zou reageren. Maar het ging wel, ik voelde me nog wel goed.

Na een uurtje begon de realiteit echter tot me door te dringen. Dit zou echt wel eens moeilijk kunnen worden. Wij komen namelijk elke weekend samen bij mijn ouders. Ik zou binnen enkele maanden haar buik elke week dikker en dikker zien worden terwijl die van mij niet zou veranderen. Ik besefte ineens dat dit echt wel confronterend zou worden, en paniek en verdriet overmeesterden mijn oprechte gevoel van blijheid. Zou ik dit wel kunnen?

Eerlijk gezegd wilde ik toen zo snel mogelijk naar huis. Maar dat kon ik niet maken, dus ik probeerde me sterk te houden. Dat was wel niet zo evident. Papa was namelijk echt blij, wat ook zo hoort want hij zou voor de eerste keer opa worden, en wilde dit samen vieren. En mijn broer was bezorgd over mijn schoonzusje en vroeg regelmatig hoe ze zich voelde… Allemaal dingen die heel normaal zijn, maar mij deed dat toen pijn. Een geluk dat ik die avond veel berichtjes kon uitwisselen met B en G. Zij zijn de twee vriendinnen die ik heb overgehouden aan mijn sessies bij Shanti. Zij zijn die avond een grote steun geweest voor mij, zij wisten namelijk echt hoe ik me voelde en bij hen kon ik terecht.

Na drie uur mezelf sterk houden, gingen we eindelijk naar huis. Het had nog zo lang geduurd omdat het voetbalfinale was en ze zelfs penalty’s moesten nemen en de mannen dat natuurlijk wilden zien. Ik snapte niet helemaal waarom Jason niet doorhad dat ik echt wel naar huis wilde gaan. Achteraf vertelde hij me dat het nieuws van de zwangerschap hem ook fel had geraakt en dat hij daarom teveel had gedronken en dus minder besefte hoe het voor mij was. Dat begreep ik natuurlijk ook wel.

Toen we eenmaal in de auto zaten, kon ik mijn verdriet niet meer inhouden. Ik heb de hele weg naar huis gehuild. Die nacht en de dag nadien hebben we in een waas beleefd. Natuurlijk was/ben ik nog oprecht blij voor hen. Maar toch… Waarom moest dit nu gebeuren? Voor hen waren kinderen niet onmiddellijk een must, dus waarom moest het leven nu weer zo hard zijn voor ons? Het zou perfect geweest zijn als wij nu zwanger bleken te zijn en zij enkele dagen later ook. Dat zou alles zo anders gemaakt hebben…

Enkele dagen later besloot ik om mezelf te herpakken. Ik moest dit gewoon doen, voor mezel, voor Jason, voor mijn broer, voor mijn toekomstig metekindje… Het moest dus gewoon. En het lukte ook wel! Ik was namelijk nog steeds hoopvol door mijn recente terugplaatsing. Stel je voor… Als wij nu ook zwanger waren, zouden onze kindjes twee weken verschillen. Hoe zalig zou dat zijn? Ik begon alweer helemaal te dromen.
Tot half juni, de dag van de waarheid. Tot die dag was ik zeer hoopvol en bleef ik erin geloven dat het deze keer gelukt was, het kon toch niet anders?

Het duurde ditmaal wel heel lang voor ik telefoon kreeg van het ziekenhuis. En hoe positief mijn ingesteldheid ook was, toch kregen we opnieuw negatief nieuws. Sorry mevrouw, wij hebben geen goed nieuws, de waarden zijn niet gestegen.