Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (1)

Voetstappen in het zand
Voetstappen in het zand

2015 werd door ons warm onthaald. Het zou ons jaar worden! Eindelijk zouden we het geluk vinden!
Uiteindelijk werd het een wisselend jaar van hoop, prille vreugde die weer snel gevolgd werd door veel verdriet en vooral vaak afscheid nemen. Afscheid nemen van iets wat voor vele mensen nog niets voorstelde, maar dat voor ons al zo belangrijk was geworden.
En toch kan ik al zeggen dat ik het geluk gevonden heb. Want elke keer als mijn hart gevuld was met verdriet en wanhoop en ik dacht dat ik mijn weg verloren was, gaf jij me kracht en fluisterde je me toe om jouw voetstappen in het zand te volgen.
Liefje, dank je om me telkens weer te dragen en jouw voetstappen te tonen.

Hallo, mijn naam is Sofie. Ik ben 30 jaar en mijn man Jason is 1 jaartje ouder.
Momenteel ben ik op een punt in mijn leven dat ik met heel veel vragen en gevoelens moet leren omgaan. Maar voordat ik over het nu praat, wil ik graag in enkele blogs met jullie de weg delen naar onze droom.
Eigenlijk kan je stellen dat ik geboren ben om mama te worden. Al van kleins af aan was duidelijk dat ik heel graag met kinderen omging. Als je mij op mijn 17de liet kiezen, ging ik liever bij mijn tante helpen met de babytweeling dan weg te gaan met vrienden. Ik wist als tiener dan ook al zeker dat ik op jonge leeftijd mama wilde worden. Als jonge twintiger schoof ik die droom echter opzij voor een man. Een man die liever (nog) geen kinderen wilde. Ik wilde wel nog altijd dolgraag kinderen, maar ik besloot te wachten tot hij er klaar voor was, als hij dat al ooit zou zijn. Ik was 25 toen deze relatie ten einde liep. Ik heb toen ook onmiddellijk beslist dat ik hoe dan ook mama zou worden, desnoods alleen. Ik gaf me nog tot mijn 30ste en dan zou ik in mijn eentje mijn droom nastreven.

Maar een jaartje later, in 2011, kwam ik mijn man tegen, mijn zielsverwant! Beiden hadden we een grote kinderwens, maar eerst wilden we bouwen en trouwen. We wilden er allemaal echter niet te lang mee wachten, dus na enkele maanden samen begonnen we aan de eerste stap van onze droom: het bouwen van ons huis. Een huis dat eigenlijk al in functie van onze toekomstige kinderen stond: 3 kinderkamers voor als we 2 of 3 kindjes zouden hebben, zodat ze zeker allemaal een eigen kamer zouden hebben. Ook hebben we het hele huis een meter breder gemaakt omdat ik vond dat een van de kinderkamers net iets te klein was. Gevaarlijke punten in de tuin zouden van hekjes voorzien worden en we hebben herten en kippen genomen omdat mijn man ervan droomde om die samen met onze kinderen te verzorgen …

trouw Sofie en partner
trouw Sofie en partner

In juli 2013 planden we onze trouw. Iedereen wist dat onze droom pas volledig vervuld zou zijn als we kinderen hadden, en dus vermoedde iedereen dat we er na de trouw meteen aan zouden beginnen. Uiteindelijk wilden we zelf niet zo lang wachten en leek het ons mooi om onze ouders ermee te kunnen verrassen. In februari 2013 zijn we dan al gestopt met de pil. In de eerste maanden van ons ‘proberen’ was het dus nog helemaal zonder enige druk. In juli waren we nog niet zwanger, maar toch hebben we enorm genoten van onze trouw. Het was echt de mooiste dag van ons leven. Op dat moment maakten we ons ook nog geen zorgen over het feit dat we nog niet zwanger waren.

Omdat ik alles graag controleerde, besloot ik eind augustus 2013 al eens naar mijn gynaecoloog te gaan. Hij heeft mij dan enkele maanden opgevolgd en daaruit bleek dat ik keer op keer een goede eisprong had en redelijk regelmatig was. Stilaan begon zich het probleem te stellen dat we het telkens ‘moesten’ doen, of zo voelde het toch aan. Op de duur lukte ons dit gewoon niet meer, waardoor er tussen ons ook spanning ontstond.

De grote klap kwam er toen een nicht van mij met Nieuwjaar vertelde dat ze zwanger was. Ik reageerde heel emotioneel. Dit was voor ons dan ook het teken dat het tijd was om verder te gaan.

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more