Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (18)

sofie blogt (18)

Half april was het dan zover: we begonnen aan een cyclus met een tweede pick-up in het vooruitzicht. Langs de ene kant voelde het super dat we opnieuw konden starten, want een nieuwe pick-up betekende voor mij ook nieuwe kansen. Maar langs de andere kant voelde het ook zoals bij het spel Monopoly, ‘opnieuw langs start zonder iets te ontvangen’, balen dus! Maar toch probeerde ik positief te blijven, want pessimisme is niet goed voor je lichaam en geest. Dus we gingen er weer voluit voor!

Onze vorige pick-up was al van augustus geleden, dus het was wel weer even wennen aan die inspuitingen elke dag, soms meerdere per dag. Maar ondanks mijn angst voor naalden bleef ik positief en dacht ik bij elke spuit: ‘dit doe ik voor jou, mijn kleintje’.

Na ongeveer elfdagen kreeg ik mijn eerste echo, spannend! Het verdict was positief. Er waren een zestiental eitjes aan het rijpen! Dus maar hopen dat dit drie dagen later, toen ik opnieuw een echo had, positief zou zijn geëvolueerd. Enja hoor, ze waren goed gegroeid. Ondertussen waren er nog slechts dertien in de ‘running’, maar ze waren al groot genoeg om te weten dat mijn pick-up twee dagen later zou plaatsvinden. Zo spannend!

Maandag 25 april was het dan eindelijk zover, we vertrokken weer voor een hele dag naar het fertiliteitscentrum. Want ook ditmaal was het bij ons zo dat er tussen het afgeven van het staal en de pick-up zelf 4uur en half zaten. Er zat dus niets anders op dan te wachten. Het was bovendien een erg druilerige dag, dus we konden we niets anders doen dan de hele tijd op onze kamer blijven wachten. Man, wat gaat de tijd traag als je op iets aan het wachten bent waarvan de uitslag zo veelbetekenend kan zijn!

Maar in de namiddag was het eindelijk zover: ik werd opgehaald om naar het OK te gaan. Eerlijk gezegd was ik enorm bang voor de pijn. Vorige keer was mijn pick-up volledig pijnloos verlopen, maar nadien was ik toen heel erg misselijk geworden. Ze hadden daarom beslist om mijn pijnmedicatie te halveren. Allemaal goed en wel voor dat misselijk zijn, maar zou ik nu dan felle pijn gaan ervaren? Ik denk dat ik tegen iedere verpleegkundige en dokter met wie ik in contact kwam, gezegd heb dat ik zo bang was. Maar allemaal stelden ze me gerust dat ik bij het minste dat ik voelde kon aangeven als het te veel pijn deed en dat ze me dan iets konden bijgeven. Dit stelde me wel gerust, maar ik ben nu eenmaal iemand die niet graag zegt dat het pijn doet. Ik ben er altijd mee bezig wat anderen van mij denken en ik zou niet willen dat ze denken ‘wat een flauwe’, ‘heeft ze dan niets over voor haar toekomstig kind’?

Met een klein hartje begon de pick-up. En heel eerlijk, het deed wel pijn. Niet ondragelijk, maar ook niet niets. Vooral bij het pikken van kleine eitjes ervaarde ik felle pijnen. Maar ik hield me sterk en zei dat het wel ging. Achteraf gezien ging het ook wel, maar door me zo op te jagen was ik zo gespannen geworden waardoor elke pijnprikkeling nog eens zo sterk aanvoelde. Een volgende keer ga ik er echt op letten dat ik mezelf niet meer zo zenuwachtig maak! Maar laten we hopen dat er geen volgende keer meer moet komen…