Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (17)

Sofie blogt (17)

Eind februari mocht ik opnieuw starten na een wachttijd van twee maanden. Ik had nog twee cryo’s over van mijn eerste pick-up. Na onze eerste terugplaatsing (en dus onze derde miskraam) had onze gynaecologe gezegd dat we de laatste twee cryo’s gelijktijdig zouden terugplaatsen. Daar keken we dus naar uit, want stiekem hoopten we dat twee teruggeplaatste cryo’s elkaar zouden helpen om te groeien. Dat had ik ooit ergens gehoord en ik ging ervan uit dat dat bij ons misschien ook het geval zou zijn.

Maar de gynaecologe dacht er nu toch anders over. Omdat ik nog maar 30 jaar was, en omdat het duidelijk was dat zwanger worden wel lukte en dat onze cryo’s nog van hele goede kwaliteit waren, raadde zij af om er twee tegelijk terug te plaatsen. De kans op een tweeling zou volgens haar groot zijn en een tweelingzwangerschap is vaak een risicozwangerschap en dat zouden we best vermijden. We hebben haar raad hierin gevolgd en gingen voor eentje.

Omdat ik op acht pogingen (5 IUI en 3 IVF/ICXI) reeds vier keer zwanger was geweest en de gynaecologe er ook sterk in geloofde, ging ik er al bijna vanuit dat er uit één van deze twee cryo’s wel een zwangerschap zou komen. Ik maakte me wel zorgen of ik het vruchtje wel zou kunnen houden, maar het feit dat ik zwanger zou worden, voelde voor mij bijna als een zekerheid. Ik bekeek het allemaal nogal mathematisch. 4 op 8 betekent 50% en dus was de kans volgens mij groot dat één van deze twee zou lukken.

Maar we kregen nog maar eens het bewijs dat biologie geen wiskunde is. Zowel de vierde als de vijfde (en dus laatste) terugplaatsing draaiden op niets uit. Na het nieuws dat de vierde niet gelukt was, geloofde ik er nog in. We hadden namelijk onze laatste cryo nog, onze vechtertje. Net voor het invriezen van de embryo’s bleek dit namelijk niet zo goed te delen. Ze hebben dan nog even gewacht en dit embryo heeft zich helemaal herpakt en bleek toch echt wel goed te zijn. Ons vechtertje dus. In mijn gedachte was het duidelijk, dit zou ons kindje worden. Maar helaas, het mocht niet zijn. Ondanks mijn leeftijd, de goede kwaliteit, de acupunctuur, het praten tegen mijn baarmoeder, het aanpassen van mijn voeding… het mocht niet zijn.

Toen we dat nieuws kregen, was ik even helemaal van slag. Het betekende immers dat we pas binnen drie maanden een volgende poging zouden hebben. De prof had tijdens het gesprek namelijk gezegd dat we een maand zouden moeten wachten vooraleer er plaats was voor het genetische onderzoek, dan zou er een pick-up kunnen plaatsvinden en de maand erna pas de terugplaatsing. Ze hadden namelijk tijd nodig voor dat onderzoek en konden diezelfde maand dus onmogelijk terugplaatsen. Een terugplaatsing zou dus pas voor eind juni, begin juli zijn. Dat beseffen voelde verschrikkelijk aan.

Toch was er tijdens dat telefoontje ook positief nieuws. We hadden eerst ook nog een gesprek met de prof nodig. En daar konden we door een vrijgekomen afspraakmoment al na drie dagen terecht. Anders zou dat pas in mei kunnen doorgaan en zou alles misschien nog een maand opschuiven.

Op zich verwachtten we niet veel van dat gesprek. We wisten al wat er allemaal ging gebeuren en dat we nog zouden moeten wachten. Daarom was ik ook heel erg blij toen de prof ons vertelde dat hij er wel zou voor zorgen dat er plaats was en we dus toch vroeger konden starten en geen maand moesten wachten zoals eerder gezegd.

Eindelijk nog eens goed nieuws waar ik heel blij van werd. Raar dat dit mij zo blij maakte, want we waren er nog helemaal niet. Maar elk sprankeltje hoop doet leven!