Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (16)

Sofie blogt (16)

Inmiddels was het begin februari en waren we nog steeds aan het wachten op een volgende terugplaatsing. In februari zou ik ook opnieuw beginnen te werken. Het echte leven zou dus opnieuw starten. De laatste maanden was ik thuis geweest en had ik mezelf echt opgesloten. Behalve mijn man en mijn ouders had ik niemand meer gezien. Ik had me als het ware in een coconnetje opgesloten, want dat had ik op dat moment nodig. Maar nu was het anders. Nu was ik sterk genoeg om de confrontatie met het harde leven weer aan te gaan. Hoewel, sterk genoeg… Ben je voor zoiets ooit sterk genoeg? Ik voelde me nu wel goed, maar misschien was dat enkel omdat er een terugplaatsing aankwam en ik daardoor hoop kreeg?

Maar ik voelde me ook goed om andere redenen. In februari heb ik opnieuw afgesproken met mijn twee beste vriendinnen. K. kwam op bezoek en we hebben uren gepraat en dat voelde zalig. Ik kon ook eindelijk weer over andere dingen praten en aan andere dingen denken. Ik kon weer Sofie zijn en niet dat zwakke meisje met maar één droom. Natuurlijk hebben we ook over onze kinderwens gesproken en hierin heeft ze me echt aangenaam verrast. Ze is altijd een grote steun geweest en stond altijd voor mij klaar, een droomvriendin dus. Maar de laatste tijd had ik haar toch een beetje ‘ontzien’. Ze was namelijk in november voor de tweede keer mama geworden en ik vond dat zij recht had op haar geluk en dat ik haar dus niet moest lastig vallen met mijn geklaag.

Ik was dus ook echt bang dat dit tussen ons zou komen. Maar toen zei ze ineens dat ze er sterk over had nagedacht om draagmoeder te worden indien we dat ooit nodig zouden hebben. Haar man zag dat niet zo zitten en dus is de kans groot dat ze het niet zou doen, maar toch. Het feit dat ze er serieus over nagedacht had en zoiets ingrijpends ook effectief voor ons wilde doen, greep me echt aan. Ik vond dat zo mooi van haar. Toen voelde ik ook aan dat mijn kinderwens niet tussen ons was komen te staan, integendeel, het heeft onze vriendschap nog intenser en dieper gemaakt!

Half februari ben ik opnieuw beginnen te werken. De eerste dag was ik wel wat zenuwachtig, omdat ik niet wist hoe de mensen tegenover mij zouden reageren en hoe ik me zou voelen. Maar de eerste dagen zijn enorm meegevallen. Iedereen (maar echt iedereen) liet me op zijn of haar manier voelen of merken dat ze blij waren dat ik terug was. Sommigen door een knuffel, anderen door het gewoon te zeggen en nog anderen door een blik of een glimlach. Het voelde heerlijk om terug te zijn. Mijn collega’s gaven me een zalig gevoel!

En februari was blijkbaar de maand waarin mensen besloten om mij op een positieve manier te raken. Want dat deed ook mijn man. In september vorig jaar had hij nog die uitspraak gedaan of hij niet wist of hij wel bij mij zou blijven als ik hem geen kinderen kon geven. We hadden dat toen wel uitgepraat, maar verder hadden we het er nooit meer over gehad. Ik viel toen ook uit de lucht toen hij tijdens het wandelen met de honden plots vertelde over een gesprek dat hij met een collega had gehad. Daaruit bleek dat hij voor zichzelf had uitgemaakt dat hij bij mij zou blijven, ook al zouden we nooit kinderen kunnen krijgen. Ik stopte met wandelen en vroeg of ik dat wel goed gehoord had? En ja hoor, hij zei dat hij dat beslist had. Dat was zo zalig om te horen. Vanaf toen wist ik dat alles goed zou komen. Natuurlijk wilde ik niets liever dan kinderen. Maar het feit dat ik de ware gevonden had, mijn zielsverwant, maakte van mij ook al een heel gelukkige vrouw.