Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (14)

Sofie blogt (14)

In de loop van januari kon ik niets anders doen dan wachten. Wachten tot mijn gesprek van de tweede opinie doorging, wachten tot ik bij de acupunctuur terecht kon, wachten tot een volgende terugplaatsing. Wachten dus.

Maar ondanks al dat wachten voelde ik me stilaan beter. De medicatie die ik van de huisarts had gekregen, hielp me echt enorm. Ik kon opnieuw (oprecht) lachen, genieten van kleine dingen, en ik durfde stilaan weer te dromen… Ik voelde me opnieuw gelukkiger. Ik ben dan ook heel blij dat ik met deze medicatie gestart ben. Ik was er oorspronkelijk niet zo’n voorstander van, maar soms kom je op een bepaald punt en kan je niet meer anders. Ik schaam me er dan ook niet voor. Dit was iets wat ik op dat moment nodig had en ik ben fier dat ik dat heb durven toegeven.

Gedurende deze ‘wachtmaand’ ben ik natuurlijk wel met onze kinderwens bezig geweest. Zo ben ik op gesprek geweest bij een waarzegster. De meeste mensen die ik ken geloven daar niet in en dit gold vroeger ook voor mij. Ook ik geloofde niet in zoiets, maar na mijn vorige relatiebreuk in 2010 ben ik toch eens op gesprek geweest. Wat had ik te verliezen? En wat die mevrouw toen allemaal gezegd heeft, was zo juist! Zowel over mijn ex die ze perfect omschreef als over mijn huidige man die ze zelfs met naam benoemde. Terwijl ik hem pas enkele maanden na die sessie heb leren kennen! Ook op vlak van familie, werk, financiën… klopte gewoon alles wat ze toen vertelde. Vanaf dat moment geloof ik dus in die vrouw. Niet in waarzegsters in het algemeen, maar wel in die vrouw!

Toen ik mijn man had leren kennen, heb ik echter gezworen dat ik nooit meer naar een waarzegster zou gaan. Ik had nu namelijk wel veel te verliezen! Tot in januari. Ik moest gewoon nog eens bij haar langsgaan om te horen wat ze nu te vertellen had. Of ze wel ooit een kindje bij ons zag. Na overleg met mijn man heb ik dan een afspraak gemaakt. Met een klein hartje ging ik ernaartoe. Natuurlijk was ik bang dat ze zou zeggen dat ze geen kindje zag of dat ze zag dat ons huwelijk niet zou blijven duren… Maar mijn nood om bevestiging te krijgen van haar was groter dan mijn angst. En ja, de bevestiging heb ik gekregen. Ze zag ons in de toekomst met een kindje. We moesten wel geduld hebben en erin blijven geloven. Dus zeker niet opgeven. Ook zei ze dat mijn man en ik echte zielsverwanten waren. Dit had ons dichter bij elkaar gebracht en we moesten het koesteren. Dus dat deden we ook!

Ook ging ik in januari nog eens langs bij de osteopaat. Oorspronkelijk ging ik naar hem voor mijn nekklachten, maar als snel behandelde hij de voorbij jaren ook mijn baarmoeder. Hij had mij de laatste keren al vaker gezegd dat hij dieper kon werken omdat ik in ziekteverlof was en mijn lichaam dus veel meer rust vertoonde. En ook deze keer was dat het geval en ging het zelfs nog een stapje verder. Toen hij wilde beginnen, zei hij dat hij mijn baarmoeder niet vond. Wat bedoelde hij daarmee? Hoe kon dat? Volgens hem was het zo dat mijn baarmoeder lichamelijk wel aanwezig was, maar dat ze niet door mij bezield werd. Ik snapte het niet. Ik wilde toch dolgraag een kind? Hoe kon het dan dat ik dat verlangen volgens hem niet met mijn hele lichaam bezielde?

Zijn uitleg hiervoor was ‘speciaal’. Ik heb altijd vertrouwen gehad in hem, want door zijn manier van werken is mijn nekpijn spectaculair verbeterd. Dus ook nu besloot ik hem te vertrouwen. Zijn uitleg was dat ik in een vorig leven gestorven was op het kraambed, juist omwille van het falen van mijn baarmoeder. Mijn ziel vertrouwde daarom mijn baarmoeder niet en bezielde ze dus ook niet. En omdat nu zowel mijn lichaam als mijn geest in volledige rust waren, durfde mijn baarmoeder haar echte ziel pas tonen.

In eerste instantie vond ik die uitleg veel te ver gezocht. Maar naarmate ik er langer over nadacht, wilde ik er wel in geloven. De medische wereld had geen verklaring voor mijn niet zwanger worden en de miskramen, dus misschien moest ik wel in het spirituele geloven? Al moet ik toegeven dat dit wel erg ver ging. Maar ondanks mijn ‘wantrouwen’ volgde ik zijn raad op en praatte ik elke avond heel kort met mijn baarmoeder. Ik vertelde dat ik haar vergaf wat er in het verleden gebeurd was en dat ik erin vertrouwde dat ze het in de toekomst wel zou kunnen. Natuurlijk weet mijn nuchtere ik ook wel dat dit heel ver gezocht is. Maar voor je grote droom doe je echt alles, hoe gek ook!