Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (13)

actieplan sofie

Eind december ging ik weer eens op gesprek bij Shanti. In de dagen voordien schreef ik enkele brieven, omdat ik bang was dat ik me tijdens dat gesprek toch weer beter zou voordoen dan ik was, want daar was ik inmiddels al heel goed in geworden. Shanti las me mijn brieven voor. Het deed me veel pijn om mijn eigen woorden te horen. Het was zelfs zo hard dat ik voor de eerste keer bij haar gehuild heb. Ik kon me gewoon niet meer sterk houden. Het was dan ook duidelijk dat we dringend tot actie moesten overgaan, er moest iets gebeuren.

Shanti zelf gaf aan dat gesprekken bij haar voor mij op dat moment niet de oplossing waren. Ik vond het fijn van haar dat ze zo eerlijk was. We hebben dan samen een actieplan opgesteld, een drie-stappenplan. Drie dingen die voor mij belangrijk waren en waardoor ik hopelijk weer energie kon vinden om verder te gaan met mijn leven. Want momenteel stond het volledig 'on hold'.

De drie dingen die ik moest doen, hadden allemaal een ander doel. Ten eerste raadde ze me aan om accupunctuur te volgen bij Johan Roose. Hij heeft al veel resultaat geboekt rond fertiliteit en dat zou me hoop geven. Dat was ook zo! Weten dat er iets anders geprobeerd zou worden, gaf me hoop. In Y hielpen ze me wel goed, maar ze veranderden niets. Dus mijn angst dat het bij een volgende zwangerschap weer mis zou lopen was immens groot geworden. Maar door naar de accupunctuur te gaan, werd er iets anders geprobeerd, en voor mij betekende dat weer hoop. Johan zelf was ook optimistisch. Ik zou een koude baarmoeder hebben en dat zou dus geen warm nest zijn voor ons embryootje. Heel begrijpelijk dus dat het niet kon groeien. Klinkt logisch, vond ik. Dat zou ik kunnen oplossen door kruiden te nemen, mijn voeding aan te passen en rond de terugplaatsing een sessie acupunctuur te ondergaan. Ik zou er alles voor doen, dus dit deed ik zeker.

Het tweede onderdeel van mijn actieplan, was dat ik zou beginnen schrijven. Het schrijven van die brieven had me namelijk immens geholpen. Natuurlijk loste dat niet alles op, maar door het van me af te schrijven, kon ik het wel gemakkelijker een plaatsje geven. En bovendien zei Shanti dat ik, door mijn ervaringen te delen, andere mensen misschien ook kon helpen. Hen kon laten zien dat zij niet de enige waren met deze gevoelens. Dat wat ik voelde heel normaal was door het traject dat we al meegemaakt hebben.

Het laatste onderdeel van mijn actieplan, was een tweede opinie (of een derde inmiddels voor ons al). Dat was voor mij vooral belangrijk omdat ik nog met veel vragen zat. In Y kon ik wel met mijn vragen terecht, maar heel eerlijk, zij hadden ook niet altijd tijd. Dus besloot ik om voor die extra opinie te gaan en een afspraak vast te leggen.

Ondanks dit actieplan van Shanti, voelde ik dat ik het niet alleen kon. Ik zat te diep om met het actieplan te starten, ik had hulp nodig. Op oudjaar ben ik dan ook naar onze huisarts gegaan. Zij had mij al langer aangeraden om medicatie te nemen, maar ik wilde dat nooit, omdat je met antidepressiva niet zwanger mocht worden. Maar eind december hadden we net het nieuws gekregen dat het sowieso pas maart zou worden voor een volgende poging. Mijn baarmoeder had teveel littekens, waardoor een terugplaatsing toch niet optimaal kon verlopen. Langs de ene kant vond ik het ontzettend jammer dat ik moest wachten, alweerl wachten. Maar langs de andere kant gaf dit me nu eindelijk wel de ruimte om met deze medicatie te starten zonder onze zwangerschapswens uit te stellen. Ik zou de medicatie één maand moeten nemen, dat zou voldoende zijn. Dus op de laatste dag van dit alweer verschrikkelijke jaar, startte ik met antidepressiva. Zo ver was het gekomen…