Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (12)

Vier sterrenkindjes bij het imaginaire kindje.

Diep vanbinnen wist ik dat ik moest vechten. Vechten voor Jason, voor mama en papa, voor de hondjes. Maar ik kon het niet meer, mijn kracht was helemaal op. En ik voelde me daar schuldig over. Doodgraag zou ik volledig opgeven, maar dat verdiende Jason niet. Hij had ook verdriet en ondanks dat verdriet stond hij er telkens weer voor mij. Ik kon toch niet verwachten dat hij mij bleef opvangen als ik wilde blijven vallen. Soms dacht ik dat hij beter af zou zijn zonder mij. Wat had hij aan een vrouw die niet kon genieten van het leven, die enkel maar verdrietig was, die niet leek te appreciëren wat hij deed (wat zeker niet zo was, maar ik kon me goed voorstellen dat het zo overkwam). Ik wilde hem zo graag gelukkig maken, maar hoe moest ik dat doen, als ik zelf zo ongelukkig was? Ergens hoopte ik dat hij gewoon iemand anders zou tegenkomen, die hem wel echt gelukkig kon maken, die zijn grote wens wel kon doen uitkomen.

Natuurlijk deed het immens veel pijn om dat te zeggen, maar ik had echt het gevoel dat ik hem nooit het leven zou kunnen geven dat hij verdiende en dat ik hem zo gunde. Maar ik wist tegelijk ook wel dat hij niet wilde dat ik dit allemaal zei en ik zag hem daarom ook zo graag. Dus moest ik mijn best doen voor hem. Op de momenten dat hij bij mij was, begon ik meer mijn best te doen. Ik lachte, praatte over andere dingen, deed alsof het beter met me ging. En ik geloofde er sterk in dat ik dat kon. Ik deed dat namelijk al maanden naar alle andere mensen uit mijn omgeving toe.

Het enige moeilijke was dat ik nu niemand meer had bij wie ik echt eerlijk kon zijn. Mama en papa hadden al zo veel verdriet omdat ik ze geen kleinkind kon geven, omdat hun dochter zo ongelukkig was, dus bij hen moest ik me zeker sterker voordoen dan ik was, dat verdienden ze. En dan was er mijn beste vriendin K. Ik moest gewoon eerlijk zijn. Zij was een hele goede vriendin, maar zij had ook haar leven. Iemand die al drie jaar over hetzelfde klaagde en zaagde, dat hield zelfs de beste vriendschap niet vol. Ze wist inmiddels echt niet meer wat ze moest zeggen of doen, en dat begreep ik. Ik wist immers zelf niet meer wat te zeggen of te doen.

Natuurlijk was het zwaar om niet zwanger te worden en die eindeloze onderzoeken en behandelingen te moeten ondergaan. Maar dat woog niet op tegen het verdriet dat we al vier sterrenkindjes verloren hadden. Dat had mij als vrouw echt gebroken. Wat voor iemand was ik als ik onze kindjes niet eens kon beschermen? Iedereen zei wel dat het mijn fout niet was en ergens wist ik dat ook wel, maar toch. De mensen wisten echt niet wat die vier sterretjes voor mij betekenden. Ik was echt hun mama geweest, ik heb me echt hun mama gevoeld. Veel mensen konden zich zoiets niet indenken, omdat het nog zo pril was geweest, maar voor mij was het telkens echt. Bij elke positieve test vergat ik alle pijn van de voorbije jaren en was ik zo dankbaar dat ik dit mocht meemaken. Maar doordat ik altijd zo blij was en me al echt mama voelde, voelde het ook zo verschrikkelijk als ik weer maar eens negatief nieuws kreeg.

De put waarin ik dan zakte, werd altijd maar dieper. Telkens als ik een beetje kracht vond om er uit te kruipen, werd ik weer terug geduwd. Opnieuw iemand zwanger in de vrienden- of kennissenkring. En daar liep het natuurlijk wel allemaal vlotjes. Ik wenste natuurlijk niemand onze problemen toe, maar waarom was ik de enige die dit niet kon? De mensen waren echt super lief als ze hun zwangerschap aankondigden en ze hadden enorm veel respect voor mij. En daarom deed ik dan ook alsof ik heel blij was, zodat ze zich zeker niet schuldig zouden voelen. Maar als ik eerlijk was, moest ik toegeven dat het me telkens kwetste. Natuurlijk moesten zij hun leven leiden en was het voor hen super als ze zwanger waren, maar ze deden mij er echt wel pijn mee. Ze duwden me telkens dieper. Zelfs zo diep dat ik niets meer zag. Ik zag de wereld niet meer, ik wilde de wereld niet meer zien. Ik zonderde me af van de wereld, want de wereld was veel te hard. Maar dat kon ik natuurlijk niet blijven doen. Ik moest me weer weerbaar maken tegen deze harde wereld, maar hoe moest ik daaraan beginnen?