Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (11)

Wachtzaal en gang fertiliteitscentrum

De weken na dit alweer verschrikkelijke nieuws waren een echte hel. De waarden in mijn bloed bleven stijgen en ik kreeg geen bloedverlies, en dus vreesden de dokters voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik moest dus extra voorzichtig zijn, nog vele malen bloed laten nemen en enkele echo’s ondergaan. En weet je wat het verschrikkelijkste was tijdens die weken? Het leven gaat gewoon door. Vrienden laten weten dat ze zwanger zijn, mensen bevallen…

Ik weet nog dat ik in de wachtzaal van de gynaecoloog zat voor alweer een echo. Naast mij zaten twee zwangere vrouwen en een koppel dat pas bevallen was. Een uur lang heb ik moeten aanhoren hoe fantastisch het was om zwanger te zijn, en dat er niets mooiers was dan mama worden… Natuurlijk kunnen die mensen niet helpen dat ik verdriet heb en mogen, moeten zij blij zijn met hun geluk. Maar waarom moet ik bij hen in de wachtkamer zitten? Ook kreeg ik een week na ons verschrikkelijke nieuws een brief van het fertiliteitscentrum om ons proficiat te wensen en volgende afspraken vast te leggen. Waarschijnlijk gewoon een foutje of de brief was al onderweg voordat we het slechte nieuws kregen? Allemaal te begrijpen, maar waarom gebeurde het weer met mij? Waarom was het leven zo hard voor mij? Zo hard voor ons?

Toen ik dan toch bloedingen kreeg, was ik opgelucht dat het geen BBZ was. Maar toch? Wat was ditmaal de oorzaak dat het fout liep? Is er een reden? Ik wist het allemaal niet meer, dus ik vroeg onze gynaecologe van het fertiliteitscentrum om uitleg. Zij kon ze mij die uitleg jammer genoeg niet geven. En in tegenstelling tot de vorige keren, was ze nu niet meer zo positief. Vier keer is geen pech meer en ze kennen nog vele oorzaken niet, dus kunnen ze die ook niet verhelpen. En daar moest ik het dan maar mee doen. Ze wisten het niet en dus werd de kans dat het ooit ging lukken stilaan erg klein.

Eind december zat ik er volledig onderdoor. Hoe was ik op dit punt in mijn leven gekomen? Op welk punt stond ik eigenlijk? Ik voelde me zo leeg, mijn leven leek zo leeg. Tot die dag had ik altijd alles tegen Jason gezegd, maar ik kon dat niet blijven doen. Hoe moest ik tegen de man die ik doodgraag zag zeggen dat ik dacht dat ik nooit nog gelukkig ging worden? Dat moest bij hem overkomen alsof hij mij niet gelukkig maakte… Toch was hij het enige lichtpuntje in mijn leven, hij was de enige reden dat ik niet volledig opgaf. Maar wat wilde dat zeggen, niet opgeven? Want vechten deed ik ook niet meer, leven deed ik zelfs niet meer. Ik leefde van dag tot dag en was blij als het avond was, zodat ik kon gaan slapen. Dan gingen er toch al minstens acht uur voorbij.

Ik zag vreselijk op tegen volgend jaar, volgende maand, volgende week, morgen. Er was de laatste maand gewoon geen enkel moment meer waarnaar ik uitgekeken had. Natuurlijk genoot ik van samenzijn met Jason, knuffelen met de honden, de avonden bij mama en papa. Dat waren echt lichtpuntjes, maar toch was er bij elk lichtpuntje een schaduw. Het was net of ik niet meer 100% kon genieten. Er was echt geen enkel moment op de dag dat ik er niet aan dacht. En het was daarom ook dat ik echt dacht dat ik nooit meer gelukkig ging worden en ik wist niet of ik dat wel zou volhouden. Iedereen zei dat ik mijn geluk in andere dingen moest zoeken, dat ik dingen moest doen die ik leuk vond. Maar dat was net het probleem. Ik had een man en ouders die ik doodgraag zag en ik was daar ook dankbaar voor, maar voor de rest was er niets in het leven dat mij geluk kon geven. Ik had altijd geweten dat ik kinderen wilde. Voor mij was een leven gelijk aan mama zijn. En als dat er niet kon zijn, kon er voor mij misschien ook geen leven zijn.