Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Sofie blogt (10)

Rust op een bank

Begin november ging ik in ziekenverlof. De huisarts had me meteen twee maanden voorgeschreven en dat gaf al onmiddellijk rust. Eindelijk had ik genoeg tijd voor alles: tijd voor mezelf, tijd om te leren loslaten, tijd om te rusten… En al vanaf dag één voelde ik dat die zelfzorg nodig was. De eerste week had ik nergens energie voor en heb ik de hele tijd geslapen, maar dat deed me ongelooflijk deugd! Ook had ik besloten om opnieuw enkele groepssessies bij Shanti te volgen. Tijdens die sessies werden we begeleid door psychologe Stephanie. We praatten niet over onze individuele problemen, maar wel kregen we handvaten om beter om te gaan met onze stress en onze negatieve gevoelens.

Dankzij die sessies heb ik leren omgaan met mijn negatieve gedachten, met mijn piekeren. Want piekeren deed ik continu. Wat als ze een controlearts stuurden? Zou mijn ziekenverlof wel gerechtvaardigd zijn? En telkens als ik dat liedje hoorde dat de openingsdans was geweest van het koppel dat vlak voordien aankondigde dat ze zwanger waren, was ik van slag (ook al was dat nu al meer dan een jaar geleden). En telkens als mijn man en ik over onze toekomst bezig waren, sloeg de paniek toe. Er was gewoon nooit rust in mijn hoofd. Maar dankzij Stephanie heb ik opnieuw rust gevonden. Zelfs de osteopaat (waar ik naartoe ging voor mijn nek) was enthousiast. Hij merkte op korte tijd al een immens verschil. Mijn lichaam had rust gevonden.

In november werd ik 30 jaar. Dat zou een moeilijke dag worden, want ik wilde altijd al mama zijn voor mijn 30ste. Maar dankzij de handvaten die ik gekregen had, is die dag toch nog meegevallen. Ik ben samen met mijn man naar de sauna geweest, mijn beste vriendin is ons huis komen versieren en ’s avonds had ik een massage geboekt. Kortom, het was een rustige en ontspannen dag, net wat ik wilde en wat ik nodig had. En bovendien precies op het goede moment. De dag nadien had ik namelijk mijn volgende terugplaatsing. En in tegenstelling tot de vorige keer, heb ik die in alle rust ondergaan. We zullen wel zien…

Tijdens mijn wachttijd heb ik vooral genoten. Genoten van de rust, van knuffelen met onze hondjes, van de etentjes met vriendinnen. De oude Sofie was weer helemaal terug. Toen we begin december het nieuws kregen dat we opnieuw zwanger waren, voelde alles compleet. Eindelijk kwam er na regen weer wat zonneschijn. En ja hoor, toen ik drie dagen later opnieuw mijn waarden liet controleren, waren ze super. Zou de rust dan toch wonderen gedaan hebben? Ik was er vast van overtuigd dat het zo was. Bij de vorige twee zwangerschappen waren mijn waarden bij de tweede bloedafname al niet meer goed, dus deze keer kon ons geluk niet op. Opnieuw begon ik al te dromen. Begin augustus zouden we eindelijk mama en papa worden. Maar natuurlijk wilde ik ditmaal extra voorzichtig zijn, dus besloot ik om veel te rusten en me zeker niet te forceren.

Toen we op 8 december een derde bloedafname moesten laten doen, verwachtten we geen negatief nieuws. We waren er dus helemaal niet op voorbereid om opnieuw slecht nieuws te krijgen. Maar toch gebeurde het. ‘Sorry mevrouw, uw waarden zijn bijna niet gestegen.’ Ik kon geen woord uitbrengen. Waarom? Dat was het enige woord in mijn hoofd. Waarom?