Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

secundaire kinderwens

Even het in mijn blog over een heel andere boeg gooien. Maar dit was wel de reden waarom ik eigenlijk aan een blog begon in de eerste plaats. Vandaag eens geen verhalen over de hormoonbehandelingen, de teleurstellingen, het wachten… Vandaag gaat het specifiek over onze secundaire kinderwens. Over hoe we ons daarbij voelen, dat ook deze kinderwens pijnlijk is en een rouwproces kan zijn. Welke gedachten er soms door ons hoofd zoeven.
Is onze secundaire kinderwens nu eigenlijk even groot als onze eerste kinderwens? Is er eigenlijk een verschil? Onze eerste kinderwens was heel groot! Waren al lang bezig met het idee om ooit kindjes te krijgen. Maar toch maar eerst de studie afmaken. En dan eerst gaan samen wonen. Dat lukte, dus dan kon het echte werk beginnen. Na 5 jaar hadden we ons eerste wonder in onze armen! En of dat we gelukkig waren!!!!!! En niet alleen wij! Ook onze omgeving was, en is nog steeds, oprecht mee gelukkig met ons. Naar dat eerste kindje kijk je toch wel uit. Hoe zou het zijn om zwanger te zijn? Hoe ga ik me voelen? Ga ik het weten van het ogenblik dat ik zwanger ben?… Maar met het steeds langer moeten wachten en dan in de medische mallemolen terecht te komen gaan deze vragen naar de achtergrond. Ze zijn niet meer zo van tel. Er gaat nog maar 1 ding door je hoofd: ik wil zwanger worden! Nu, bij de wens voor een tweede kindje is dit laatste niet anders. Je hoopt bij elke behandeling dat het deze keer wel lukt. En telkens als het mislukt, is er het verdriet. Het verdriet is anders. Bij onze eerste kinderwens wisten we niet concreet wat we gingen missen. Ja, wij wisten dat kindjes het mooiste op aarde zijn!!!! Ik ben meter van een prachtmeid! Mijn man is peter van een schat van een jongen!!!! Zij zitten beide voor altijd helemaal in ons hart!!!!! Maar nu weten we hoe het voelt om een eigen kindje te hebben. Dus we weten maar al te goed wat we missen.
Uit onze omgeving krijgen we veel steun, ook nu weer! Onze familie en vrienden steunen ons! Ookal weten ze soms niet wat te zeggen. En ja, soms zijn de reacties een beetje raar, komen ze soms kwetsend over. Maar we weten ondertussen dat deze opmerkingen er komen omdat mensen ons willen een hart onder de riem steken. En hoe moet je ook altijd iets zeggen. Vraag gerust hoe het met ons gaat! Als we het willen zeggen, dan doen we dat wel. Als we op dat moment er liever over zwijgen, dan doen we dat ook. In de verdere omgeving komt er soms wel wat onbegrip. Zoals bijvoorbeeld: “Maar allee, ge moet content zijn! Ge hebt toch al een kind!” En ja, daar zijn we blij mee!!!! En fier op!!!! … Maar dat maakt onze wens voor een brusje niet kleiner.
Mij overvalt nu regelmatig het gevoel van: ik heb geen afscheid genomen. Ik heb lang borstvoeding gegeven, met hart en ziel! Toen Rune stopte (mede door het gebruik van de hormonen) ging er door mijn hoofd: “Er komt nog wel een wondertje.” Maar nu, nu ik steeds meer denk dat er toch geen tweede wonder komt, besef ik dat ik geen afscheid nam van het borstvoeding geven. Net zoals het ergonomisch dragen van zo een klein hummeltje. Onze kleuter zit nog af en toe in de Manduca. Maar zo een klein hummeltje, dat alleen kan getroost worden in de doek, op de buik, omdat dat zo geborgen is bij mama, bij papa, bij opa, bij peter of meter … Dat gaat ons nooit meer gebeuren.
Af en toe denk ik ook, hoelang we dit nog gaan volhouden? Hoelang blijven we proberen? Gaan we al onze pogingen gebruiken? Waar ligt onze limiet? Fysiek en psychisch? Doen we Rune geen tekort door nog een brusje te willen? Kunnen we niet beter ons volledig op hem richten? Willen we dit wel? Komt er niet stilaan een einde aan? Een einde aan onze krachten?
Over deze moet ik nu toch zelf wat verder nadenken. Hopelijk heb ik jullie even kunnen laten meekijken in mijn ziel en kunnen jullie er iets uit meenemen.
Veel liefs,
Mieke

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more