Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Ons verhaal 3

Ons verhaal 3 Ondertussen zijn we weer een maand verder. Ik ben nog op onderzoek in edegem geweest, maar alles was in orde gelukkig.

De resultaten van mijn 2de staal bekeken ze ook. Het was zo goed als hetzelfde de vorm nog ongeveer 1 %, de rest was wel gestegen. Het was zo’n teleurstelling ok het was al maar goed niet slechter maar juist hetgeen waar het probleem lag was niet gestegen. We vroegen aan haar wat zei ervan dacht ivf zei ze dit was even een serieuze shock. Euhm maar onze gyneacologe gaf ons vorige keer nog veel kans voor inseminatie en wou dat proberen. Gaat dat nog ? Ze bekeek de resultaten nog eens ja er is nog een kansje zei ze niet echt op een overtuigende toon.

Toen stond ik er niet echt bij stil en geloofde nog altijd dat we een kans kregen voor inseminatie.

Een paar weken later was de volgende afspraak bij de gynaecoloog. De dag voor haar verjaardag spijtig genoeg.

Om niet teveel afwezig te zijn en problemen met het werk te vermijden ging ik deze keer eens niet mee. Ondanks dat ik dat liever wel deed, maar ze was vorige keer zo positief dus verwachte ik geen slecht nieuws.

Rond 10 uur moest mijn vriendin op de afspraak zijn en we besloten dat ze ermee wachtte tot ik thuis was.

Ineens stuurde ze toch een bericht. Ik weet niet meer wat maar merkte direct aan de manier waarop dat het niet goed was en belde naar haar.

Het is toch niet wat ik vrees he ? Jawel ivf. Eerst wou ze ons nog een kans geven omdat we nog zo jong zijn. Maar toen ze het verslag van edegem bekeek die ivf aanraden en we al 3 jaar proberen, en mijn vriendin kijk niet naar onze leeftijd zei zij ook ivf. En onze leverwaarden zijn ook te hoog bleek uit het bloedonderzoek. Huh en wat ? morgen naar de dokter en dan misschien verder.

Dit was zo’n shock vooral die ivf ik stond bibberde erdoor op mijn benen. Dit was enorm zwaar. Mede door de vruchtbaarheidsproblemen van mijn tante, en hoeveel ze ervan afzag.

Had ik hier als kind al heel veel angst voor om ook problemen te hebben en niet vanzelf een kind te kunnen maken.

Dus wou ik er alles aan doen om dat te vermijden en zeker ivf, en nu word je dezelfde richting uitgeduwd. En is al de moeite van gezond te eten en op zoveel mogelijk te letten enz.. voor niets geweest.

Om zelf nog eigen kinderen te kunnen hebben maar problemen te hebben. Was dit ivf voor mij het verschrikkelijkste dat er kon gebeuren. Beseffen dat u eigen kind in een plastieken schaaltje door iemand anders word gemaakt is echt verschrikkelijk.

Op het werk was het op die dag uitgekomen over onze situatie. Een collega merkte het dus heb ik maar gezegd behalve de ivf. Maar ze hadden veel meer begrip dan ik verwacht had zelfs mijn ploegbaas ook. Dat was ook al een opluchting. Vrijdag tot woensdag ben ik dan thuisgebleven zat er even onderdoor en had het nodig. Ook een opluchting volgens de dokteres waren de leverwaardes nog niet zo hoog.

Ondertussen gaan we het wel doen, hoe spijtig het ook is het is wel de snelste weg naar ons kind. Alleen zal het soms moeilijk worden en vechten tegen gevoelens.

Mijn vriendin heeft die gevoelens ook maar is alleen zo gedreven omdat ze het zo graag wil en het wachten beu is. Ik doe mijn best om ze te steunen maar ze heeft het moeilijker dan ze wil toegeven. Ze klapt weer dicht en is weer zeer stil zo is ze normaal niet.

Normaal moeten we nu 1 cyclus wachten 3 april intake gesprek in edegem over ivf en misch eind april of begin mei de 1ste poging hopelijk. Maar als haar regels nog een paar dagen uitblijven mag ze bellen en mogen we misschien deze keer beginnen. Hoop er wel stiekem op het is moeilijk maar wil er liefst ook zo snel mogelijk aan beginnen het wachten is verschrikkelijk na 3 jaar en het verlangen naar je kind zo groot.

Vorige maand de praatgroep met de lotgenoten viel heel goed mee. Het deed deugd om er eens kunnen over te praten met mensen die het ook ervaren.

Verder hebben we ons ingeschreven voor de vervolglessen van het mountainbiken van vorig jaar. En gaan we proberen zo veel mogelijk te ontspannen.

Hopelijk duurt het niet lang meer, we hopen op het beste

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more