Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Nieuwe start!

by <a href='https://hetkinderwensmagazine.smallteaser.com/user/mieke' class='captionLink'>Mieke Walschaers</a>
by Mieke Walschaers

De voorbije maand kreeg ik geen letter op papier!

Hoe kon en kan ik verwoorden wat er door mij heen ging en gaat! Het is nog steeds moeilijk, maar ik vind stilaan de moed om alles neer te schrijven.

De vorige keer kregen we dan het slechte nieuws dat onze 2 cryo’tjes het ontdooien niet overleefd hadden.

Wat een slag in ons gezicht.

Pauze!

Maar wat voor een pauze!

Sinds al onze pogingen in januari waren we 1 keer zwanger. Maar heel pril. In theorie waren we maar 3 weken zwanger. Maar wat waren we euforisch. Tot het misliep. Toen rouwden we en gingen we na een korte pauze weer door.

Natuurlijk hadden we zelf wat gerekend en we zouden in november opnieuw mama en papa worden. Ik had zelf nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou krijgen in november. Hoe dikwijls ik in tranen zat! Maar naar de buitenwereld toe hou ik me sterk. Ik mag ook geen verdriet laten zien. Er is immers niets gebeurd. Niemand wist dat we zwanger waren. Dus waarom is er dan verdriet?

En wat zouden de mensen zeggen? Kop op! Je hebt nog pogingen! Je hebt Rune al! Je was toch eigenlijk nog niet echt zwanger!

Maar het verdriet was er! Is er nog steeds!

En het mag er zijn!

Maar dat zeg ik niet luidop, want wie zou het begrijpen?

Misschien moeten we met z’n allen wat meer gaan lezen over rouwen.

De boekenbeurs. Daar gingen we naartoe! Het was boekvoorstelling van ‘Emma wil een broertje’. Een prachtboek!!!!! En ja, op ons lijf geschreven. Het gaat over secundaire kinderwens.

Daar kwam Manu Keirse ook kort praten. En wat hij zei over rouw is zo waar! Hij vertelde dat bij elke terugplaatsing die misloopt, je een rouwproces doormaakt!

Wat deden deze woorden deugd om te horen!!!!! Wij zijn niet abnormaal dat we verdriet hebben!!!!! Dat we rouwen!!!!! En dan te bedenken dat we dit jaar al 6 rouwprocessen hebben doorlopen!!!

Maar nee, volgens de buitenwereld zal dit zo wel niet zijn. Je hebt toch niemand verloren?

Maar voor ons wel! Elke keer is er verdriet! En dat kan je niet blijven opzij zetten! Soms wordt het dan gewoon teveel. En ja, dan ben je eens kortaf. Of dan begin je zomaar te wenen. Of dan heb je het al eens moeilijk als je anderen rondom je papa en mama ziet worden. En toch. En toch ben je voor hen blij! Want zij maken wel mee dat ze mama of papa worden! En een tweede keer soms zelfs! Wat prachtig moet zijn!!!!!

Maar zelfs tijdens onze pauze staan we medisch niet stil.

Zelfs dan blijven we naar het ziekenhuis gaan.

Ze doen een MRI scan. Zo een grote buis waar je moet gaan inliggen. Brrr. Krijg er nog kriebels van! Het doet zo gek om daar in te liggen met die buis op enkele centimeters van je neus. 20 minuten heb ik met mijn ogen dicht gelegen. En dan maar mediteren! Want mediteren helpt enorm bij mij om mij rustig te houden! Ademen. Blijven ademen!

We moeten ook een hysteroscopie laten doen. Daar kijk ik enorm tegen op. Voor ons zoontje moest ik dit ook al eens laten doen. Daar heb ik toen achteraf wel wat last van gehad, dus met een klein hartje naar het ziekenhuis.

Wat een verschil!!!! Deze keer moet ik maar 5 minuutjes wachten en ik draai niet weg als de camera in de baarmoeder wordt gebracht. En het onderzoek is ook veel sneller gedaan! En achteraf totaal geen last gehad!

De beide onderzoeken leverden niets op. Alles is oké.

Er zullen wel verschillen zijn met de vorige behandelingen. Ik zal meer hormonen krijgen. Sorry voor de omgeving.

En de terugplaatsing zal later plaats vinden.

Wie weet hebben we dan opnieuw meer geluk.

Dus nu is het afwachten. Afwachten tot de regels opnieuw doorkomen. Afwachten of we dan mentaal klaar zijn om nog een poging te doen. Afwachten of het nu wel lukt. Afwachten tot …

Eerst komt er nog wel een belangrijke dag.

Op 11 december denken wij heel speciaal aan alle sterretjes. Alles wondertjes die er niet kwamen, die er niet meer zijn… Waak over jullie mama’s, papa’s, wensmama’s, wenspapa’s… Zorg dat zij door kunnen! Dat zij de moed blijven vinden! Dat zij steun vinden bij elkaar en ook bij hun vrienden en familie!