Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Interview met Virginie Claes, miss België 2006

Virginie Claes

Hoe raakte u betrokken bij het Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen?

Ik krijg elke week wel een verzoek om meter te zijn van een of ander goed doel, en ik moet dus noodgedwongen keuzes maken. Ik weet dat het verschil kan maken voor een campagne als bekende mensen er mee hun schouders onder zetten. Maar ik wil toch graag een link voelen met de organisatie die ik steun. Ik ben zelf heel lang wensouder geweest en ken ook heel wat vriendinnen die niet zo snel zwanger werden als ze hadden gewild. Nu heb ik een zoontje van drieënhalf jaar, maar ik weet heel goed hoe het voelt om problemen te hebben met zwanger worden.

Wat kan er volgens u verbeteren voor mensen met een onvervulde kinderwens?

Om te beginnen mag het probleem meer naar buiten komen. Mensen hebben gemakkelijk medelijden met wie lijdt aan een of andere zware ziekte, en terecht. Maar wat wensouders meemaken is ook heel ingrijpend. Hun omgeving vindt het vaak wel jammer voor hen (als ze al op de hoogte zijn), maar wie zelf vlot kinderen heeft gekregen, beseft niet echt hoe erg zoiets kan wegen. Daarom vind ik dat deze mensen onze steun verdienen, dat ze de boodschap moeten krijgen dat ze serieus worden genomen. Nu is het vaak zo dat wensouders er zelf niet over durven praten met de mensen om hen heen, of alleen maar met een heel klein aantal mensen. Daarom valt de ernst van hun probleem vaak tussen de plooien. Niemand kan zich echt inbeelden hoe dit probleem je leven kan domineren.

In het Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen kunnen koppels met onvervulde kinderwens begeleid worden. Ze vinden er een klankbord en krijgen tips om ermee om te gaan. Ze vinden er ook lotgenoten. Dat is heel belangrijk!

Virginie Claes

Verder kunnen mensen met een onvervulde kinderwens misschien ook nog wat meer financiële ondersteuning krijgen, bijvoorbeeld bij het hele medische traject dat ze vaak moeten doorlopen. Er blijven nog heel wat dingen over die niet worden terugbetaald. De verplaatsingskosten bijvoorbeeld naar een vruchtbaarheidscentrum kunnen hoog oplopen.

Met welke thema’s bent u professioneel veel bezig tegenwoordig?

Ik doe veel presentatiewerk. Mijn grote troef is mijn tweetaligheid. Verder werk ik aan de Universiteit Hasselt in de opleiding mobiliteit. Daardoor word ik vaak gevraagd om gastvrouw te zijn bij evenementen rond rekeningrijden, verkeer en mobiliteit. Verkeersveiligheid ligt mij ook heel nauw aan het hart. Dat zijn de thema’s waar ik in thuis ben, en dus ligt het ook meer voor de hand dat ik daarrond presentatiewerk doe. Maar ook andere onderwerpen behoren tot de mogelijkheden.

Wat betekenen gezin en kinderen voor u persoonlijk?

Door een medische fout toen ik anderhalf jaar oud was, wist ik dat ik niet vanzelf zwanger zou kunnen worden. Omdat mijn oom professor in fertiliteit is, zat ik dicht bij de bron. Toen wij aan kinderen wilden beginnen, werden er eerst een aantal onderzoeken en een operatie uitgevoerd, en daarna begonnen we onmiddellijk met IVF. Van de ene kant was het een voordeel dat ik die lange periode van proberen en afwachten en onzekerheid, die de meeste andere vrouwen met fertiliteitsproblemen doormaken, heb kunnen overslaan. Van de andere kant was het natuurlijk niet fijn om al die tijd te weten dat het moeizaam zou gaan.

Daarna hadden we geluk: bij de eerste IVF-poging waren we zwanger. Ik ging er min of meer van uit dat het toch wel niet van de eerste keer zou lukken. Meteen na de IVF-poging moest ik op het vliegtuig, naar de sauna, enzovoort. Ik was er daardoor minder op gefocust en misschien is dat net goed geweest. Als je het kunt loslaten, lukt het vaker. Maar in de praktijk is het voor de meeste vrouwen zo’n intensieve periode met medicatie en bloedafnames, dat loslaten bijna onmogelijk wordt.

Toen we graag een tweede baby wilden, hebben we het na vijf pogingen moeten opgeven. Dat was een zware periode, met veel stress. Om de twee dagen naar Brussel voor een bloedafname, enzovoort. Gelukkig zijn mijn vriend en ik al veertien jaar samen en kan onze relatie tegen een stootje. We zijn er, denk ik, sterker uitgekomen als koppel. We zorgden er ook voor dat we ermee konden blijven lachen, dat was belangrijk voor ons. We vertelden het wel aan een aantal mensen, maar niet aan iedereen. Ik kreeg toen veel steun van vriendinnen, dat deed deugd. Het blijft een heel confronterende periode. We zijn er dus jaren mee bezig geweest.

Wat vind je van de werking van het Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen?

Ik heb enkele vriendinnen bij wie het niet lukt om kinderen te krijgen. Dat is een heel moeilijke situatie en ik ben blij dat ze terecht kunnen in het Kinderwens centrum. Het belangrijkste is volgens mij dat ze er een klankbord vinden. Ze mogen bellen, praten, enzovoort. De focus van de aanpak ligt heel persoonlijk op wat elke vrouw individueel nodig heeft. Ze beperken zich niet tot algemene tips, maar gaan mee op zoek naar wat deze vrouw kan helpen. Vaak zijn dat heel nuttige en concrete tips. Ook voor wie tijdens de zwangerschap een baby verliest, is zo’n persoonlijke aanpak heel belangrijk. Zelf kende ik het centrum helaas niet.

Hoe erg is het voor u dat er geen tweede kindje kwam?

Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat mijn verlangen naar een tweede kindje groter was dan destijds naar mijn eerste kindje. Nu weet ik al hoe ongelooflijk heerlijk het is om een kindje te krijgen en weet ik dus ook heel goed wat ik mis… In mijn naaste vriendengroep werden aan de lopende band ‘tweede kindjes’ geboren. In interviews werd en wordt mij voortdurend de vraag gesteld: ‘Wanneer komt er een tweede kindje?’ Daarop antwoord ik eenvoudig en duidelijk: ‘Ik heb vijf IVF-pogingen gedaan en het is niet gelukt.’ Ik vind niet dat ik daar een geheim van moet maken. Misschien kan het helpen voor vrouwen die hetzelfde meemaken, maar er niet mee naar buiten durven komen. Als je bekend bent, kun je zo’n discussie soms een beetje een duwtje in de goede richting geven.

Hebben de problemen rond fertiliteit die u meemaakte, u op een of andere manier veranderd?

Ik ben er daardoor misschien nog sterker van overtuigd hoe ongelooflijk mooi het is om ouders te mogen worden. Ik wens het echt iedereen toe. Als het niet lukt met eigen kinderen, dan kan het misschien via adoptie of pleegkinderen. Waar ik mij verschrikkelijk aan erger, is als ik ergens opvang dat er kinderen verwaarloosd of mishandeld worden. Dat treft mij heel diep. Ik kan het bijna niet verdragen. Ik vind het zo oneerlijk. Ik denk ook dat ik door dit mee te maken een blijvende gevoeligheid heb ontwikkeld voor mensen met problemen.

Hoe werkt u mee aan de doelstellingen van Kinderwens Vlaanderen?

Door mijn gezicht te verbinden aan de campagne die ze voeren. Dat kan helpen om het taboe te doorbreken. Het is goed dat er in onze samenleving meer over kan gepraat worden, dat mensen er niet mee in een isolement zitten. Aan die sensibilisatie wil ik meewerken. Zo heb ik nu een clip opgenomen met een topcameraman. Binnenkort zul je die clip overal kunnen zien. Ik hoop dat veel meer mensen die worstelen met onvervulde kinderwens de weg vinden naar Kinderwens Vlaanderen en daar de begeleiding krijgen die ze nodig hebben.