Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Interview met Emy Geyskens

Emy in actie
Emy in actie

In haar werk is Emy veel bezig met kinderen en thuis doet ze de leukste dingen met haar dochter en haar zoon. Maar ze is ook mede-auteur van ‘De broze wolk’, een boek over problemen voor, tijdens en na de zwangerschap. We vragen haar naar haar ervaringen en bedenkingen.

Emy, je hebt samen met je man twee kinderen. Hoe verliep bij jullie het traject tussen jullie kinderwens en het moment van de geboorte van jullie kinderen?**

Emy Geyskens: Tussen het moment van onze kinderwens en ons eerste kindje zit een periode van ongeveer drie jaar. We kwamen al vrij snel te weten dat ik PCOS had (heb) (polycysteus ovariumsyndroom, verstoorde werking van de eisprong en daardoor verminderde vruchtbaarheid) en dat het daardoor 'moeilijker' zou worden. Mijn hormonenbalans bleek niet in evenwicht. Ik maakte te veel testosteron aan (daarover maken we intussen wel eens grapjes ;-)). Een spontane eirijping zat er bij mij zelden of nooit in. Via een relatief eenvoudige behandeling waarbij ik oestrogeen toegediend kreeg, konden er toch eicellen groeien. Verder kon alles helemaal 'natuurlijk' verlopen.

Een miskraam

Helaas eindigde mijn eerste zwangerschap in een miskraam. Die werd vastgesteld op 12 weken zwangerschap. Op de 9-weken-echo was alles nog prima in orde, dus het was echt een donderslag bij heldere hemel. Ik vergeet nooit dat moment. De arts was druk bezig het vruchtje te meten om te zien of het goed gegroeid was. Hij praatte intussen honderduit met mijn man. Maar ik merkte meteen op dat ik geen hartje zag kloppen, wat ik de vorige keer wel gezien had. Toen ik ernaar vroeg, bleek dat er inderdaad geen hartslag meer was. Dat was voor ons een enorme teleurstelling. Voor ons was dat kindje er al echt, we hadden er zo naartoe geleefd. Zoveel jaren later spreken we er nog steeds over en denken we er nog vaak aan. Het was een groot verdriet voor ons. Bovendien moest ik het vruchtje onder narcose laten weghalen. Heel droevig allemaal. Je weet op dat moment ook nog niet of het ooit nog zal lukken, en dat maakt het nog veel zwaarder. Ik was enorm bang dat ik misschien nooit moeder zou kunnen worden.

Maar uiteindelijk werd je daarna opnieuw zwanger.

Ja, dat lukte gelukkig vrij snel. Een jaar later werd onze dochter Marilou geboren (op 42 weken).
Na 9 maanden mocht ik het officieel opnieuw proberen. We waagden het erop (met in het achterhoofd dat we wellicht weer lang zouden moeten wachten). En, het is misschien een cliché, maar ik was metéén zwanger! Op 6 weken verloor ik veel bloed. We dachten meteen aan een miskraam… Op de echo was één leeg vruchtzakje te zien en één kloppend hartje… Onze ridder Roan! Het werd verder een zwangerschapsperiode met veel problemen. Ik moest maandenlang blijven liggen. Maar ook Roan werd gezond geboren en stelt het intussen prima.

Bij de boekvoorstelling van 'Sammy krijgt pleegouders' in Asse (april 2015)
Bij de boekvoorstelling van 'Sammy krijgt pleegouders' in Asse (april 2015)

Wat vond je moeilijk of pijnlijk aan deze periode?

Ik voelde me op de een of andere manier minder ‘vrouw’, omdat medisch-technisch gezien onze problemen om zwanger te worden bij mij lagen. De arts legde daar in mijn ogen ook nogal sterk de nadruk op: dat er bij mijn man geen enkel probleem was, dat hij veel kinderen op de wereld zou kunnen zetten. Mijn man was daar blij om, maar tegelijk legde de arts daardoor het probleem wel volledig bij mij. Ik vond het niet gemakkelijk om dat te verkroppen. En toen we dan eindelijk zwanger waren, kwam er die miskraam. Dat was een echte domper op de vreugde. Ik werkte toen in het buitengewoon onderwijs, dus ik was meteen moeten stoppen met werken toen ik zwanger werd. Iedereen wist dus dat ik zwanger was en iedereen kreeg ook het nieuws van de miskraam te horen. Die miskraam kwam echt hard aan. Ik werd heel boos op alles en iedereen. Het was me echt te veel. Ik kon er niet meer tegen om weer teleurgesteld te worden. Ik heb me echt min of meer opgesloten tot ik weer zwanger was.

Hoe reageerden de mensen uit je omgeving?

Heel veel collega’s en kennissen kwamen me vertellen dat ze zelf ook iets dergelijks hadden meegemaakt. Een miskraam is vaak iets wat je aan niemand vertelt, maar het blijft toch wegen op mensen. Ze hadden er – vaak na jaren – nog behoefte aan om erover te praten. Verder bleef ik de hele verdere zwangerschap ontzettend ongerust en dat was heel belastend.

Waar en bij wie vond je steun?

In de periode dat we druk bezig waren met pogingen om zwanger te worden, ging ik op zoek naar lotgenoten op de website van ‘De verdwaalde ooievaar’. Daar las ik over allerlei behandelingen, wat werkte en wat niet. Ik kon mijn symptomen bespreken met anderen die iets gelijkaardigs hadden meegemaakt. Ik kon hen vragen hoe zij daarmee omgingen. Ik volgde een aantal gesprekken over thema’s die mij aanbelangden. Dat betekende op dat moment een grote steun voor mij.

Online

Bij de zwangerschap van mijn zoontje ontmoette ik daar ook een echte lotgenoot, iemand die om andere redenen ook heel lang moest liggen tijdens de zwangerschap. We hadden meestal persoonlijk contact via mail. We leefden echt met elkaar mee, in een periode die voor ons allebei heel emotioneel was. Dat was heel fijn en ondersteunend.
Voordat ik zwanger was van onze dochter wilde ik liever niet daarover met al te veel mensen spreken. Wel met mijn man natuurlijk en ook met mijn zus. Ik wilde vermijden dat iedereen telkens mee aftelde en dat ik telkens weer zou moeten zeggen dat het niet gelukt was. Daarom was die website met lotgenoten een betere en veiligere plek voor mij.

Wat heeft deze periode je geleerd?

Voor mij en voor mijn man blijven onze kinderen altijd een groot geschenk. Ik blijf me daar heel uitdrukkelijk van bewust. Ik zal ook nooit vergeten hoe moeilijk het is als je als koppel niet vanzelf in verwachting raakt. Verder ben ik (te) snel ongerust als het over onze kinderen gaat. Ergens ben ik nog steeds een beetje bang om ze te verliezen. Ik ben ook overbeschermend. Als ze iets mankeren, denk ik meteen het ergste en dat werkt beklemmend. Toen ze begonnen met fruitpapjes eten, was ik bang dat ze zich zouden verslikken en stikken. In de speeltuin zie ik ze overal afstorten. Dat is moeilijk. Ik weet dat ik zo niet zou moeten reageren, maar het is vaak sterker dan mezelf. Het wordt stilaan wel wat beter nu ze ouder zijn en beter kunnen zeggen wat ze voelen.

Heb je tips voor mensen uit de omgeving om ermee rekening te houden dat zwanger worden en een zwangerschap niet altijd probleemloos verlopen?

Het is fijn als mensen er toch een beetje mee rekening houden als ze over hun eigen kindergeluk spreken. Soms gaan mensen zo op in hun eigen verhaal, dat ze vergeten hoe kwetsend dat kan zijn voor iemand met minder geluk. Natuurlijk mogen ze vertellen hoe blij ze zijn. Maar even aandacht hebben voor iemand bij wie het niet vanzelf gaat, scheelt een heleboel.

Vervelende reacties

Toen ik die miskraam kreeg, waren twee vriendinnen van mij ook zwanger. Ze kregen hun kindje op het moment dat ons kindje ook zou geboren zijn. Het is niet fijn als ze dan toch niet eventjes laten merken dat ze denken aan wat jij doormaakt. Je stopt dat verdriet wel weg, maar het blijft pijn doen.
Eén kennis bleef maar vertellen hoe blij ze was dat ze in verwachting was van een meisje, terwijl ze wist dat ik net een miskraam achter de rug had en dat wij nooit zouden weten of het een jongetje of een meisje was geweest. Mensen hoeven het onderwerp niet te mijden, maar als ze er gewoon mee rekening houden, maakt dat een enorm verschil.

Op het werk

Het is ook fijn om eens te mogen vertellen wat je doormaakt. En als er werkgevers zijn die dit lezen: heb alstublieft ook begrip voor de momenten dat je werknemer naar het ziekenhuis moet voor een follikelmeting, voor een behandeling, of voor wat dan ook. Zo’n vruchtbaarheidstraject is erg intensief en moet helaas soms ook tijdens de werkuren gebeuren. Zelf mocht ik op veel begrip rekenen en dat hielp enorm! Want stress is nooit goed, dus hoe minder je daarvan hebt, hoe beter.

Tekst interview: Kolet Janssen

Meer weten over Emy Geyskens?

www.emygeyskens.be

Enkele boeken van Emy Geyskens

Superman(tel) (4+, illustraties Emilie Timmermans, Averbode, 2014, in samenwerking met CM): over mantelzorg.

De broze wolk (volwassenen, samen met Anneke Buckinx, Uitgeverij Vanbrug, 2014): over problemen voor, tijdens en na de zwangerschap.

Op zoek naar opa (4+, samen met Kolet Janssen, illustraties Marjolein Pottie, Averbode, 2014, in samenwerking met de Alzheimer Liga): over de warmte van een familie rondom een opa met Alzheimer.

Mijn zus woont in het donker (4+, samen met Kolet Janssen, illustraties Mark Janssen, Averbode, 2014, in samenwerking met de Brailleliga): over een blind meisje dat zich goed kan redden.

Sammy krijgt pleegouders (4+, samen met Kolet Janssen, illustraties Emilie Timmermans, Clavis, 2015, in samenwerking met Pleegzorg Vlaanderen): over een jongen die een tijdje in een pleeggezin gaat wonen.

De droom van Lars (4+, samen met Kolet Janssen, illustraties Emilie Timmermans, Clavis, 2015, in samenwerking met Make-A-Wish-Vlaanderen): over een jongen met leukemie die een grote wens heeft.

De pet op tegen kanker (7+, samen met Kolet Janssen, illustraties Emilie Timmermans, Averbode, 2015, in samenwerking met Kom op tegen kanker): kanker bespreekbaar maken bij kinderen.