Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Ik zou willen

Het gevoel, het verdriet, het is zo moeilijk te bevangen ...

Ondertussen is het drie jaar geleden toen ik voor de eerste keer zwanger was. Zo groot als de euforie van het eerste moment dat je die positieve zwangerschapstest ziet was, zo groot was ook het verdriet toen het mis ging. Ik werd dat jaar 5 keer zwanger. Het volgende jaar werd ik nog twee keer zwanger. Telkens weer de teleurstelling van een groot verlangen dat maar niet vervuld werd. Na twee jaar bereikte ik een dieptepunt. Ik was radeloos en wist niet meer waar ik terecht kon met mijn verdriet en mijn depressieve gevoelens. In de wachtkamer van het Universitair ziekenhuis in Antwerpen zag ik de affiche van Kinderwens Vlaanderen. Ik heb contact opgenomen en toen kwam ik Shanti tegen. Zij heeft mij uit dat diepe dal geholpen en daar ben ik haar ongelooflijk dankbaar voor. Ze helpt ons, en dan bedoel ik mezelf en mijn partner, maar ook alle andere wensouders, waar we het het meeste nodig hebben en doet dit met heel haar hart. Waarschijnlijk beseft ze zelf maar amper hoeveel ze voor ons betekent. Dankzij haar heb ik ingezien dat ik dit verdriet een plaats mocht geven, dat ik er niet tegen moest vechten. Want het verdriet dat je kent bij een onvervulde kinderwens is immers even zwaar als het verdriet bij het rouwen om een dierbare.

De tekst hieronder van Marinus van den Berg is zo herkenbaar en verwoordt de gevoelens die komen kijken bij ongewenste kinderloosheid voor mij zo juist, dat ik hem graag hier met jullie wil delen. Marinus van den Berg schreef veel goed ontvangen boeken over verlieservaringen en rouwverwerking. Ik heb er de stukken die voor mij toepasselijk waren uitgehaald.

Ik zou willen
dat je mij niet opnieuw die pijn laat voelen
die ik voelde toen we met ons probleem geconfronteerd werden,
door ons te negeren en uit te sluiten bij gezellige feestjes.
Hoogstwaarschijnlijk gaan we toch niet komen,
maar uitgesloten worden voelt dubbel zo erg.
Indien ik niet naar feestjes kom
weet dat het dan niet is dat ik je niet graag heb
maar dat het voor mij op dat moment moeilijk is
om gezellig te doen of om op plaatsen te komen waar over kindjes gesproken wordt.

Weet dat het niet besmettelijk is om een fertiliteitsprobleem te hebben,
dus ik zou willen dat je me niet uit de weg gaat,
ik heb je nu meer dan ooit nodig.
Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is.

Maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is.
Het zou kunnen dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen,
maar ik zou willen, dat je me over mezelf laat praten,
al wil ik dat niet iedere keer, want soms heb ik er helemaal geen behoefte aan en wil ik gewoon alleen zijn, alleen met m’n verdriet.

De eerste prognose was zwaar voor me
en iedere keer na een tegenslag, komt dat gevoel terug.

Ik zou willen
dat je niet van me verwacht “er niet aan te denken”
of om “eens op vakantie te gaan”.
Wij zijn al een hele stap verder
en weten dat dit bij ons echt niet zal helpen.

Ik wil niet beklaagd worden, maar ik zou willen
dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn.
Ik moet door dit verdriet heen

Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is.
Ik weet dat het vervelend is voor je om bij me te zijn als ik mij beroerd voel.
Wees a.u.b. geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.

Ik zou willen dat je weet, dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn.
depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet,
je kan het allemaal verwachten.

Ik zou heel graag willen dat je me kan begrijpen.
Dat je je zou kunnen inbeelden hoe het voelt:
mijn verlies en mijn verdriet, mijn hoop en mijn verlangen, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

Maar ik hoop, echt waar ik hoop,
dat je het nooit zal begrijpen.

Dorien