Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (9)

het verhaal van Lobke (9)

Eindelijk is het de dag van de bloedafname. Vandaag zal ik weten of de poging gelukt is, of ik zwanger ben. Maar er is al een beetje bloedverlies, dus veel hoop heb ik niet. Toch komt er onverwacht een sprankeltje hoop. Het zwangerschapshormoon is een heel klein beetje gestegen. Er is innesteling geweest. Hier zijn we blij mee. Ik ben een heel klein beetje zwanger geweest. Dat is voor ons de eerste keer. De hoop is herboren.

Ik probeer deze poging bewust af te sluiten, zodat ik verder kan naar een volgende poging. Er brandt een kaarsje bij ons imaginair kindje terwijl ik een brief schrijf naar het embryo.
‘Liefste embryo, je bent weg… wanneer is dat gebeurd? Je bent moedig geweest. Je hebt geprobeerd om in te nestelen. Heel kort maar. Ik vind het een fijn gevoel om te weten dat je toch even aan mij gehecht was. Voor de buitenwereld besta je niet. Ze weten dus ook niet dat je er niet meer bent. Ze zien het verdriet niet. Je wordt niet vergeten, want je bent ons eerste lichtpuntje. Maar we moeten je loslaten, want ik moet dit kunnen afsluiten voordat ik een nieuw embryo kan verwelkomen. Bedankt voor de tijd samen. Voor altijd ons imaginair kindje!’

Ik kan opnieuw hopen. Het is ons eerste lichtpuntje in drie jaar tijd. Het is een teleurstelling, maar tegelijk zit er ook een positieve kant aan.
Twee dagen later is er opnieuw een bloedafname. Ik ben er van overtuigd dat het zwangerschapshormoon genormaliseerd zal zijn. Maar ik ben flink in de war als ik de uitslag krijg: de waarde is gestegen. Hoe moet ik dat begrijpen? Ik heb net deze poging afgesloten, heb afscheid genomen van het embryo en ben ongesteld geweest… terwijl ik nog zwanger ben?

Ik heb heel veel vragen en krijg geen antwoorden. Hoe kan het dat mijn zwangerschapshormoon blijft stijgen? Ik krijg heel weinig uitleg. Ik moet vijf dagen wachten tot de volgende bloedafname.
Moet ik me ondertussen zwanger voelen? Is er hoop dat dit op een goede zwangerschap zal uitdraaien? Ik krijg eerder de boodschap dat het geen gezonde zwangerschap is omdat de waarden veel te laag zijn. Gedurende vijf dagen word ik heen en weergeslingerd tussen hoop en wanhoop. Ik heb opnieuw het gevoel dat ik niet verder kan met mijn leven. Er is veel onzekerheid. Als het geen goede zwangerschap is, dan wil ik het ook kunnen afsluiten. Ik ervaar een leegte in ons huis, het gemis van een kind. Het is lastig.

Na vijf lange dagen volgt de volgende bloedafname. Het zwangerschapshormoon is opnieuw gestegen. Ik hoor via de telefoon dat de vroedvrouw ook schrikt. De kans bestaat dat het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is. Ik weet niet waar ik het heb. Ik ben nog steeds zwanger, maar het ziet er steeds slechter uit.
Mijn gevoel is dubbel. Aan de ene kant ben ik blij dat er innesteling is. Een zwangerschap is dus mogelijk! Maar het besef groeit dat er een zwangerschapsverlies, een miskraam, zal volgen.

Drie dagen later gaan we op consultatie voor een echo. Misschien krijgen we hier duidelijkheid over al dan niet een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Maar er is niets te zien. Daar ben ik blij om. Als ik leven in mijn buik had gezien, dan was het misschien nog zwaarder geweest. Want je weet dat het niet zal overleven. De bloedafname diezelfde dag zorgt eindelijk voor opluchting. Het zwangerschapshormoon is gedaald. Er zal geen medisch ingrijpen nodig zijn om de zwangerschap af te breken.

We moeten een cyclus wachten voordat we aan de volgende poging kunnen beginnen. Verder krijg ik geen uitleg. Hoe zal het verder verlopen? Hoe zal mijn lichaam reageren? Zal ik nu een miskraam krijgen? Hoe gaat dat? Of is dat al gebeurd zonder dat ik het wist?
Het is een rare periode. Ik ben zwanger geweest, terwijl bijna niemand dat wist. Ik wacht op een miskraam, maar niemand lijkt dat te beseffen.

Enkele dagen later krijg ik bloedverlies. Dat is het moment van de miskraam. Het is raar om aan mijn vriend te vertellen dat ‘het’ gebeurd is. Moet dit nu een moment zijn om samen te treuren? Maar dat is niet het geval.

Vanaf dan word ik moe. Ontzettend moe.