Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (6)

Lobkes wachttijd

Jaloezie. Wat is dat?
Soms heb ik het gevoel dat ik jaloers ben. Jaloers op zwangere vrouwen en koppels met kinderen. Ik weet niet wat ik met die gevoelens moet doen, want ze overvallen mij. Ik ben helemaal geen jaloers type. Door erover te lezen krijg ik er een beter beeld van. Zo kwam ik dit tegen: ‘Je bent niet echt jaloers op die andere vrouw, maar je hebt vooral spijt voor jezelf. Je gunt haar het beste, maar je hunkert zelf zo naar een baby.’ (Uit: ‘Als je een prille zwangerschap verliest’ van Spitz, Keirse en Vandermeulen, uitg. Lannoo) Dat is het, zo voelt het aan voor mij. De gedachte dat ik jaloers ben kan ik hiermee afsluiten.

Ik voel me steeds sterker worden. Confrontaties zijn soms nog hard, maar halen me niet meer helemaal onderuit. In de winkel durf ik al te kijken naar het babygerief. En als ik iets leuks zie dat ik ooit zelf met mijn kinderen wil doen, dan hou ik dat bij. Nooit eerder heb ik dat kunnen doen, mijn kinderwens op die manier actief toelaten. Ik durf opnieuw te hopen en soms te dromen.

Nu rijst de vraag wanneer we opnieuw kunnen starten met een nieuwe poging. Het is een moeilijke vraag, waarvoor ik nog even de tijd neem. Mijn huisarts helpt me bij de keuze en verwoordt het heel mooi: ‘Het is zoals een wonde die aan het genezen is. Als je nu een teleurstelling krijgt, gaat de wonde opnieuw open. Misschien is het beter om de wonde nog wat meer te laten genezen.’

Lobkes wachttijd(1)

Na een extra maand rust gaan we er opnieuw voor. Ik denk dat ik er klaar voor ben. Ik maak een afspraak bij het fertiliteitscentrum. De dagen die daarop volgen ben ik prikkelbaar en emotioneel. Het voelt aan als een grote stap, terwijl we dit eerder al hebben gedaan. Het is niet nieuw, en toch… Kan je ooit helemaal klaar zijn voor zoiets? Er is twijfel.

Tijdens de eerste consultatie ben ik heel gespannen. De gynaecologe probeert me waarschijnlijk hoop te geven, maar het komt anders over. ‘Je hebt wel een reële kans om zwanger te worden.’. Oh ja? Waarom is het dan nog nooit gelukt, denk ik dan.

Ik vraag me af of we onze familie en misschien ook onze vrienden gaan vertellen dat we een nieuwe poging doen. Soms denk ik dat het beter is om hen in te lichten, omdat ze dan steun kunnen geven en rekening met ons houden. Maar ondertussen weten ze het en wachten ook zij op een resultaat, wat het ook zal zijn. Precies dat vind ik lastig: hen slecht nieuws te moeten vertellen. En als er dan toch ooit een positief resultaat zal zijn, dan wil ik het doodgraag als een verrassing houden.