Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (4)

Een lege gezinsfoto — by Lobke
Een lege gezinsfoto — by Lobke

De eindejaarsperiode nadert, een lastige periode. Het is de tijd van het jaar waarin ik automatisch een balans opmaak. En dan kom ik snel bij de vaststelling: nee, het is nog steeds niet gelukt. We hebben ook dit jaar geen goed nieuws kunnen brengen.
Het is ook de periode waarin mensen ons opnieuw een kind toewensen, tegen beter weten in. Dat zijn pijnlijke momenten. En dus komt mijn ontwijkstrategie opnieuw naar boven. Begin januari ga ik zo weinig mogelijk naar bijeenkomsten van vrienden en familie.

Kerstkaartjes vallen in de bus. Soms staan ze dagenlang in gesloten enveloppes op de kast, want ik weet dat er enkel foto’s van hun kinderen op staan. Als ik me goed genoeg voel, doe ik er eentje open om te kijken. En soms belanden ze opnieuw in de enveloppe, maar ze blijven op de kast staan.
Ik vind het moeilijk om plannen te maken. Kunnen we al een reis plannen voor de zomer? Zou ik me inschrijven voor een opleiding die anderhalf jaar duurt? Hou ik rekening met de behandelingen die zullen volgen? Maar ik kan onmogelijk al weten wanneer ik naar de arts zal moeten. Moet ik er rekening mee houden dat we volgend jaar hopelijk zwanger zullen zijn?
Soms voel ik een grote leegte in mijn buik, een gemis. Geduld is dan ver te zoeken. Moeders spreken zonder nadenken zinnen uit als ‘Ik ga bij mijn kinderen blijven’. Maar ze raken me.

Het is goed om te dromen over een kind, zegt Shanti, ook als dat niet of moeilijk komt. Dat heet denken aan je imaginaire kindje. De gedachte aan mijn imaginaire kindje laat me niet los. Steeds meer begin ik er voeling mee te krijgen en wil ik het ook tastbaar maken. Mijn gevoel zit helemaal juist op een zaterdagochtend om 5u. Ik heb je geboetseerd, imaginair kindje. Ik heb het vanuit mijn gevoel gedaan. Het is verrassend wat dit allemaal met me doet. Eerst was je een grote klomp klei en beetje bij beetje ging er klei af en werd je lichter. Tegelijk werd mijn ‘rugzak’ ook lichter. Je hoofd woog te zwaar. Ik paste het aan, en het werd ook lichter in mijn hoofd.
Vanaf dat moment kan ik opnieuw naar mijn kinderwens toegroeien. Samen met de klei lijkt er een zware last van me afgevallen. Plots is mijn kinderwens niet meer zo zwaar beladen. Het voelt als een opluchting.

Mijn imaginair kindje — by Lobke
Mijn imaginair kindje — by Lobke

Met je gebogen armen straal je geborgenheid uit. Je lijkt mijn pijn en verdriet te voelen. Tegelijk is het alsof je me uitnodigt om naar je toe te komen als ik daar zin in heb of als het minder goed gaat. Ik denk dat je me zelfs kan troosten en hoop geven.

Ik wil er een hoopvolle Kerst van maken. Dat doe ik door heel symbolisch mijn imaginair kindje te laten geboren worden op Kerstavond bij de familie, door het beeldje aan hen te tonen. Ik heb een bijpassend tekstje geschreven dat ik aan hen voorlees. Het is voor ons een moment van loslaten, en tegelijk een gelegenheid om aan de familie te laten weten hoe wij ons echt voelen. Het is ook een nieuwe start. En vooral een emotioneel familiemoment.

Tijdens één van de vele boswandelingen die ik maak, schiet me opeens te binnen dat ik een wensmoeder ben. Ik heb een naam, een eretitel. Ik ben niet meer een vrouw die, voorlopig, geen kinderen kan krijgen. In mijn hoofd is dat een groot verschil. Wensmoeder. Het woord ‘moeder’ zit er al in.