Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (3)

by Lobke
by Lobke

De tijd verstrijkt en mijn verdriet wordt stilaan minder hoog, maar wel nog diep. Ik heb het gevoel dat ik eerst mijn verdriet moet verwerken voordat ik op krachten kan komen. Maar daarvoor moet ik rust vinden, tot mezelf kunnen komen. Dat vraagt tijd. Ik mag het verdriet nu toelaten en laten wegvloeien. Het is een intense periode. Ik ben gevoelig voor heel veel kleine dingen: zwangere vrouwen op straat, baby’s, babykleren in de winkel … Ook de tv is regelmatig een confrontatie. Het accent ligt er vaak op het krijgen of hebben van kinderen. Overal lijkt dat de norm. Bijna nergens wordt stilgestaan bij het feit dat er ook mensen zijn die ongewenst kinderloos zijn. Zowel in fictie als in non-fictie overheersen gezinnen met kinderen. Het is mijn grote ergernis.

Het is een periode waarin het af en toe goed gaat. Ik durf voor het eerst sinds lange tijd opnieuw aan namen te denken. Ik kan ze zelfs opschrijven. En het woord ‘zwanger’ probeer ik opnieuw toe te laten. Ik probeer me er niet meer van af te sluiten. Na een tijd kan ik het zelfs weer uitspreken.
Maar ik word nog snel onderuit gehaald door bepaalde confrontaties. Zo denk ik regelmatig aan een bevriend koppel. Zij zijn zwanger. Sinds ik dat nieuws heb gehoord, heb ik ze niet meer gezien. Omdat ik het niet kan. Maar ik voel me daar tegelijk schuldig over. Het resultaat is dat ik niet meer mee ga met mijn vriend naar etentjes of bijeenkomsten. Ontwijken is mijn strategie geworden. Maar de keerzijde daarvan is sociaal isolement.

Dat sociaal isolement is er heel langzaam gekomen. Vrienden rondom ons worden zwanger, ze bevallen en sommige van hun kinderen zijn al meer dan een jaar oud. Dat is extra confronterend! En stilaan zijn er meer vrienden die tot de club van ouders behoren, dus meer vrienden waarmee ik het contact moeilijk vind.
Sociale contacten aangaan wordt steeds lastiger. Soms weten mensen niet goed hoe ze moeten reageren, hoe ze met mij moeten omgaan. Maar weet je, ik weet het zelf ook niet. Doe maar gewoon tegen mij, dat is misschien nog het gemakkelijkste.
En dan zijn er ook nog de nieuwe contacten of de mensen die ik niet goed ken. Die ga ik meestal uit de weg, omdat ik schrik heb van die ene vraag: ‘Wanneer gaan jullie aan kinderen beginnen?’

by Lobke
by Lobke

Vrouwen onderling hebben het vaak uitgebreid over hun kinderen. Vooral als dat onderwerp lang aan de orde is, wordt het lastig voor mij. Ik kan niet meepraten en het is telkens een confrontatie met mijn lege buik. Maar ik kan moeders toch niet vragen om over hun kinderen te zwijgen? Waar ligt de grens?
In heel veel situaties wordt alles door de ogen van moeders gezien. Zo hoorde ik onlangs ‘dat alle mama’s hier komen strijken’. Help! Alsof het alleen mama’s zijn die strijken!