Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (2)

Tekening uit het kinderwensboekje van Lobke
Tekening uit het kinderwensboekje van Lobke

26 november 2015. Ik ga voor het eerst naar Shanti van Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen. Ik ben blij dat ik passende hulp gevonden heb, want die is moeilijk te vinden. Met een goed gevoel ga ik er heen. Ondertussen is het enorme verdriet na onze eerste mislukte IVF-poging al wat gaan liggen. Ik heb zelfs het gevoel dat het al een stukje verwerkt is. Desondanks komen bij het begin van de eerste sessie de tranen al snel naar boven. Ik word geconfronteerd met het immense verdriet dat er nog steeds zit. Eén gedicht raakt me en maakt opnieuw alle verdriet los. Ik merk al snel dat mijn verdriet niet verwerkt is, maar enkel BEwerkt, zodat ik er verder mee kan leven.

Het voelt als een ontlading. Eindelijk wordt mijn verdriet begrepen. Ondanks alle mensen die het zo goed bedoelen, had ik blijkbaar nog steeds het gevoel dat ze niet echt begrepen hoe het aanvoelt, wat ik ervaar. Het is alsof Shanti me de toelating geeft om te huilen en te rouwen. Want ik leer bij haar dat ik een rouwproces doormaak omwille van alle verlieservaringen die ik over me heen kreeg, elke maand opnieuw. En zeker na onze eerste mislukte IVF-poging. Daar was er al een embryo, het begin van een kind. Toen voelde het verlies nog erger aan.

Shanti spreekt over het imaginaire kind. Ik kan me dat helemaal niet voorstellen. Ik zie het niet meer als een werkelijkheid dat ikzelf ooit een kind zal krijgen. Het woord ‘zwanger’ kan ik niet meer uitspreken. Heb ik me afgesloten van mijn eigen kinderwens? Ik ben op dit moment de hoop kwijt dat het bij ons ooit nog zal lukken en ik heb geen kracht om naar de toekomst te kijken. Er wordt mij een spiegel voorgehouden. Dat is heel confronterend. Eindelijk heb ik het gevoel dat er voor mij, als persoon, gezorgd wordt. Tot nu toe zorgde men alleen voor mijn baarmoeder. Wat heb ik hiernaar verlangd.

Glasraam in de Sint-Stefanuskerk in Waha — by Lobke
Glasraam in de Sint-Stefanuskerk in Waha — by Lobke

Naarmate de tijd vordert, verwerk ik mijn verdriet. Eén van mijn methodes is schrijven. Wij hebben een ‘kinderwensboekje’. Deze blog vloeit voort uit dat boekje. Het is een klein, mooi schriftje waarin ik bijna elke dag schrijf. Mijn vriend leest wat ik geschreven heb. Want in een gesprek is het soms moeilijk om al je gedachten en emoties te verwoorden. Schrijven brengt me rust, het is een uitlaatklep om dingen ‘uit mijn hoofd’ te zetten. Door te schrijven breng ik orde aan in wat er in mij leeft. Ik maak er ook tekeningen bij, zoals de tekening hierboven. Die geven weer hoe ik me voel.

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more