Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Het verhaal van Lobke (1)

by Lobke
by Lobke

Juni 2013. Wij kopen een huis in opbouw en willen ook graag kinderen in ons huis. Wij zijn er klaar voor, vanaf nu mogen ze komen! We beginnen er met goede moed en vol vertrouwen aan. We hebben immers geen gynaecologische problemen. We denken dat alles snel in orde zal komen… maar dat is inmiddels al 2,5 jaar geleden.

In het begin was het nog plezant. Het uitkijken naar goed nieuws, dromen, hopen … Op het einde van elke cyclus is de teleurstelling nog niet zo groot. Volgende cyclus proberen we toch gewoon opnieuw!
Maar dan worden er twee collega’s zwanger. Dat is voor mij zwaar om dragen. Ook al proberen ze rekening met mij te houden, ik zie hun buiken groeien en dat valt me heel moeilijk. Het is telkens een confrontatie met mijn eigen situatie, ook al is die op dat moment nog niet onrustwekkend. Ik probeer hen te ontwijken, maar dat lukt niet altijd. Er wordt ook veel over zwangerschap en baby’s gepraat. Ik kan de aanstaande moeders en collega’s toch niet verbieden om over hun geluk te praten? Ik overweeg om van dienst te veranderen voor de periode dat mijn collega’s tijdens hun zwangerschap moeten werken. Maar ik doe het niet. Ik heb de hoop dat ik ook snel zwanger zal zijn. Maar ik blijf maar wachten op dat goede nieuws.

Als zij in zwangerschapsrust zijn, keert ook mijn rust een beetje terug. Ik hoop dat ik zwanger zal zijn tegen de tijd dat zij moeten bevallen. En zo stel ik steeds een nieuwe deadline voor mezelf. Maar ik moet die deadline altijd weer opschuiven.
Ondertussen word ik gerustgesteld door de gynaecoloog. Op het eerste zicht is er niets mis.

Toen ons huis nog in opbouw was, hadden we steeds een antwoord klaar als mensen vragen stelden naar onze kinderwens. ‘Eerst een huis, dan kinderen’, lachten we. Dat was snel verzonnen. Maar toen waren we verhuisd en de zwangerschap bleef uit. We moesten een nieuwe smoes verzinnen, en dat was niet meer zo eenvoudig.
Op een bepaald moment beslissen we om het toch aan bepaalde mensen, vrienden en familie, te vertellen. Want zoiets belangrijks verzwijgen weegt veel zwaarder dan de waarheid vertellen.

Wanneer is het een goed moment om naar een fertiliteitscentrum te gaan? Het leek ons een grote beslissing, want waar eindigt zo’n verhaal? Maar het wees zichzelf uit. Kindjes maken was voor ons na anderhalf jaar een echte opgave geworden. Ik had het gevoel dat ik zelf verantwoordelijk was voor het al dan niet slagen om zwanger te worden. IK moest mijn lichaam observeren en weten wanneer het juiste moment daar was. IK moest zorg dragen voor mijn lichaam, want bij mij moest het gebeuren. Dat grote gevoel van verantwoordelijkheid en de twijfel dat er toch een probleem kon zijn, werden te groot. Op dat moment zetten we de stap naar het fertiliteitscentrum.

Het is een grote opluchting voor mij. De dokters volgen voortaan alles op. Ik moet enkel op consultatie komen. Maar het blijkt niet altijd zo evident om de onderzoeken te combineren met het werk. De consultaties moeten op welbepaalde dagen gebeuren, niet vroeger of later. Er gebeuren allerlei onderzoeken, maar er wordt niets gevonden. Is dat goed nieuws? Eigenlijk wel … maar waar ligt het probleem dan? Het voelt heel dubbel aan.

by Lobke
by Lobke

We doen zes inseminaties en krijgen zes teleurstellingen te verwerken. Het is een periode van veel hoop, telkens gevolgd door verdriet. Bij de laatste twee inseminaties vermindert ons vertrouwen in deze techniek. Stillaan denken we verder aan de volgende stap: IVF.
Na een maand rust en een deugddoende vakantie starten we aan de voorbereiding van IVF. Het verloopt allemaal vlot. De eicelpunctie is minder pijnlijk dan verwacht. Ze levert veel rijpe eicellen en een mooi aantal embryo’s op. We hebben vertrouwen en vooral veel hoop. Bij de terugplaatsing van het beste embryo krijgen we twee fotootjes van het embryo. Oh, wat is dat leuk. Dit kan het begin van ons eerste kind zijn! Toch slaat de twijfel toe tijdens de wachtweken. Wat mag ik allemaal doen na een terugplaatsing? Is het werk dat ik doe wel goed voor mij, op dit moment? En ik mag vooral niet vergeten de medicatie te nemen!
De uitslag van de bloedtest bevestigt wat ik inmiddels al vermoedde. Ik ben niet zwanger. Bovendien krijg ik het nieuws dat ze een aantal embryo’s niet hebben kunnen invriezen. Het voelt opnieuw als een verlies aan.

Het is een grote slag en het verdriet is enorm. Maar ik moet verder… Maar het gaat niet meer. Mijn huishouden doen is er te veel aan en mijn vriend slaagt er niet meer in om mij te troosten. Ik ben de moed, de hoop en de kracht kwijt om verder te gaan.
Ik ben op een punt aanbeland waarop ik tijd moet nemen voor mezelf. Ik probeer de teleurstellingen van 2,5 jaar te verwerken en terug op krachten te komen.