Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Fertilitientje blogt (1)

Fertilitientje vakantie

Zomer

Als ik aan de zomer denk, denk ik aan zon, gezellige avonden buiten, terrasjes, met familie en vrienden zijn, BBQ, glaasje wijn… Dit zijn dingen waar ik echt van kan genieten. Vandaar dat ik bewust heb gekozen om nu geen fertiliteitsbehandelingen te ondergaan maar te genieten van de zomer. Niet op de tijd letten, geen koeltasje met medicatie wegstoppen in mijn veel te grote handtas, niet stiekem naar het toilet gaan om een spuit te zetten, niet twee uur in de auto zitten voor een bloedafname en een echo … Gewoon zalig vind ik dat nu. Gewoon genieten van de kleine dingen.

Dat is ooit anders geweest. In het begin van mijn behandelingen kon het niet snel genoeg gaan. Ik haatte het om te moeten wachten. Dat vond ik eigenlijk nog een van de ergere dingen: wachten, wachten, wachten. Zeker als de zomer eraan kwam en het fertiliteitscentrum een zomerstop hield. Wat? Een zomerstop? Ik wil een kind en ik ben afhankelijk van anderen en zij bepalen ook nog eens wanneer ik een behandeling mag ondergaan. Is het al niet erg genoeg dat we niet op de spontane manier zwanger kunnen worden? Dat vond ik echt erg. Maar de jaren gaan voorbij en ondertussen ben ik zes jaar bezig met fertiliteitsbehandelingen. De hoop dat er ooit een kindje komt, is wel heel erg klein in mijn ogen. Zelf heb ik nog één beurt en dan zijn al mijn terugbetaalde pogingen op. Wat dan? Ik weet het nog niet. De fertiliteitsarts zegt dat ik altijd brute pech heb gehad en dat ik zeker een kans heb om zwanger te worden. Dat het zeker de moeite is om nog een ICSI-behandeling te ondergaan. Zelf denk ik eerder aan stoppen want het heeft zes jaar mijn leven beheerst en ik wil terug gewoon leven, maar ergens blijft dat gemis. Stel als ik verder doe en het lukt toch? En mijn man blijft hopen, want de dokters geven ons altijd die hoop. Kon ik maar in een glazen bol kijken.

Ik kies nu bewust om geen behandelingen te doen omdat ik weet dat het einde in zicht is en ik wil het ergens toch nog wat uitstellen, maar ook om te kunnen genieten van de buitenlucht, de zon, op vakantie kunnen gaan met mijn man. Dat is iets waar ik naar uit kijk: drie volle weken vakantie met mijn man. Gewoon genieten van elkaar en tijd hebben voor elkaar, praten met elkaar over de behandelingen en de toekomst… Dit vind ik even belangrijk als de behandelingen zelf, want ten slotte moeten we goed met elkaar overeenkomen en elkaar begrijpen. Want het is mijn man waar ik de rest van mijn leven mee ga delen. Ik vind het belangrijk om tijd in mijn relatie met mijn man te stoppen, want zulke behandelingen wegen op je relatie. Je moet elkaar goed begrijpen en een sterke band hebben om dit allemaal te beleven, verwerken … Na de zomer zijn mijn batterijen altijd terug opgeladen en kan ik altijd terug met goede moed aan een behandeling beginnen. Want de laatste tijd moet ik me vaker oppeppen om aan een behandeling te beginnen. Al zes jaar telkens opnieuw dat slechte nieuws dat het embryo zich niet heeft ingenesteld… Dat weegt door en is nu vaak emotioneler dan vroeger omdat ik weet dat het einde nu echt wel in zicht is.

De levensles die ik uit die zes jaar heb geleerd, is om niet altijd alles snel te willen laten gaan maar ook te genieten van de kleine dingen, het gewone leven en tijd te maken voor mijn man en mezelf.