Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Eindelijk goed nieuws

Todnau Lobke

Eindelijk is er goed nieuws! Na 3 jaar zijn we zwanger.

Op 11 juni was er de terugplaatsing van het laatste cryo dat we nog hadden in dat ziekenhuis. De dag ervoor had ik een hele fijne dag met een goede vriendin. We hadden het o.a. over het loslaten van controle, iets waar ik het moeilijk mee heb. We hadden er een goed gesprek over, wat mij niet zomaar losliet. Het ontspannen gevoel zinderde door tot de volgende dag, de dag van de terugplaatsing. Ik was rustig en zou het gewoon ondergaan. En vooral: controle proberen loslaten.

Na 2 dagen vertrokken we op vakantie met de familie. Een hele leuke reis, waarbij niemand vroeg wanneer de terugplaatsing exact was. Ze weten ondertussen wel wat ik het liefst heb.

Natuurlijk kan je nooit helemaal je gedachten uitschakelen na een terugplaatsing. Het blijft in je hoofd zitten. Maar het verschil was misschien wel dat ik er meer ontspannen mee omging. Naarmate de reis vorderde kreeg ik een heel goed gevoel. Ik voelde dingen die ik anders nooit voelde. Zou het dan toch…? Ik durfde niet te hopen. Het was aftellen tot de bloedafname. Mijn vriend wist niet meer op welke dag we het resultaat zouden kennen. Dat vond ik ok. Eén iemand die stress heeft is al genoeg!

Eindelijk was het dan zover. En het was goed: “Proficiat, u bent zwanger.” Dit had ik nog nooit gehoord. In het begin geloofde ik het niet. Ook mijn vriend was niet euforisch. Er was vooral het gevoel van angst. Zal het goed blijven gaan? Het was aftellen naar elke echo en gelukkig was het telkens goed.

In het begin heb ik getwijfeld of ik me al emotioneel zou hechten aan ons kindje. Het voelt nog heel onwezenlijk aan, ik voel nog geen bewegingen. En wat als het nog fout zou gaan? Op een bepaald moment heb ik voor mezelf beslist: ik probeer er van in het begin van te genieten en dus te hechten. Het is nu goed, geniet er dus ook van. Al is dat soms met een klein hartje. Mijn vriend had veel meer tijd nodig daarvoor. Hij is nog steeds voorzichtig, zelfs na 14 weken zwangerschap. En toch merk ik dat hij zich ook al hecht en contact maakt met ons kindje.

Het woord “zwanger” is altijd een lastig woord geweest voor mij. Zeker tot 12 weken zwangerschap heb ik het moeilijk gehad om aan mensen te vertellen dat ik zwanger ben. Omdat ik de pijn ken die het kan meebrengen.

Nog steeds kan ik gekwetst worden door mensen die het alweer goed bedoelen. Als ik vertel dat het 3 jaar geduurd heeft, zeggen mensen soms: “maar hoe oud ben je?”. Het kwetst me nog elke keer. Ik heb ervoor gekozen om 3 jaar geleden zwanger te worden, niet op mijn 30ste. Ik zeg dat ook op die manier aan die mensen. Hopelijk leren ze hiervan! En dan vertel ik nog niet dat ik meer dan 1 kind wil…

Al dikwijls heb ik me afgevraagd waarom deze poging wél gelukt is. Wat was het verschil met de vorige terugplaatsingen? Misschien waren het de ‘opstellingen’ wel.

Ik heb nooit het gevoel gehad dat er medisch of lichamelijk iets mis was. Er is ook nooit iets gevonden. Maar er moet dan toch iets anders aan de hand zijn? Een vriendin vertelde me over ‘opstellingen’. Na lang twijfelen zette ik de stap. Ik heb dit niet in groep gedaan, maar enkel met de therapeut. Dit was al snel heel verhelderend. Er werd duidelijk wat er tussen mijn kinderwens en mij stond. De relatie met mijn vriend en broer, zussen etc. maar ook een eerdere miskraam werden bekeken. Tijdens de opstellingen hebben we hieraan gewerkt. We hebben geprobeerd om een oplossing te vinden voor wat er tussen mij en een mogelijke zwangerschap staat.

Niemand zal me ooit kunnen zeggen of dit mijn sleutel was, maar ik heb wel het gevoel dat het er een deel van is.

Als je op het pad belandt van een onvervulde kinderwens, dan zeggen mensen vaak dat je de moed niet mag opgeven. Ik heb hierin echter een andere raad: laat af en toe de moed zakken, maar niet te lang, en op voorwaarde dat je nadien opnieuw uit die put kruipt. Want het is gewoon niet mogelijk om de moed altijd snel terug te vinden.