Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Een wensvader vertelt

Een wensvader

Dag mede-wensvaders,

Ik ben hier sinds vandaag nieuw en ik zal me eerst en vooral even kort voorstellen:
Ik ben Niels, 27 jaar en afkomstig van Limburg.Ik heb een hele mooie relatie met mijn vriendin, ondertussen bijna 4 jaar en 6 maanden.
We hebben in die periode al veel leuke en mooie maar ook minder mooie momenten meegemaakt, daar zijn we uiteraard ook weer samen sterker uit geraakt.
We hebben vanaf december 2014 ook ons eigen huisje gekocht, dit volledig naar onze goesting gerenoveerd tot het voor ons een eigen thuis is geworden. Sinds augustus 2015 wonen we er.

Nadat we al een paar stappen hadden genomen om er samen een mooie toekomst van te maken, waaronder ons eigen huisje, hebben we in mei 2015 ook besloten om ons mooie gezinnetje te gaan uitbreiden met ons eigen kleine wondertje. Maar daarvoor moest ons eigen huisje eerst af zijn.

Het moment dat we hebben besloten dat mijn vriendin stopte met de pil was uiteraard ook al een moment om nooit meer te vergeten. We dachten: als we dan in augustus naar ons eigen stekje kunnen verhuizen, zijn we op alles voorbereid voor ons wondertje te mogen ontvangen. We wisten uiteraard ook dat dit zowel heel snel kon gaan maar ook enige tijd in beslag zou kunnen nemen.

Na paar maanden steeds met een klein hartje op het einde van de maand en met het gevoel: zou het deze maand zover zijn? Ga ik vader worden?…Steeds was het resultaat spijtig genoeg negatief. Mijn vriendin wilde hier steeds heel veel over praten, maar ik niet. Ik probeerde er weinig over te spreken omdat ik nogal euforisch ben…Vandaar dat ik via deze weg ook nu mijn gevoelens uit en er probeer over te spreken op een andere manier en dus blog wat voor mij een opluchting kan zijn…

De vriendin had een hele lange tijd onregelmatige cyclussen, ze had meer haar regels niet en dan weer een keertje wel, dan weer een lange tijd niet en steeds op het einde van de maand een negatieve test. Daarom begonnen we ons stilletjes aan wat vragen te stellen: is het wel normaal, het duurt zo lang… Zij zei dan dingen als: waarom lukt het niet, waarom krijg ik mijn regels niet? Het enige wat ik kon zeggen was: probeer er niet zoveel over na te denken, het komt wel, je bent er te veel mee bezig…

Dan uiteindelijk maar een afspraak gemaakt bij een gynaecoloog, dit was in februari 2016. Bij onze eerste afspraak waar we wel wat gezonde stress voor hadden, kregen we al direct het deksel op de neus. Er werd bij mijn vriendin PCOS vast gesteld, dit was het eerste antwoord dat we totaal niet hadden verwacht. Ik wist niet eens wat het allemaal betekende, het drong nog niet echt door dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend zou worden. Ikzelf dacht: Ok, we zijn nog maar eventjes bezig, mits wat tijd en met wat hulp van pilletjes of zo komt het allemaal wel in orde.

Eerst moest ze proberen met Clomid 50 mg, dus ik dacht bij mezelf, ok nu krijgt ze hulp van hormonen, dan zal  het wel allemaal snel in orde komen. De eerste maand toen ze Clomid nam, was een zeer grote aanpassing voor mij: heel veel stemmingswisselingen, het ene moment lachen en het andere moment kwaad, heel kortaf … Wel even van verschoten dat zoiets zo een grote impact kan hebben op een lichaam. Maar goed, ik dacht: Ok als het hierdoor lukt dan kunnen we ons voorbereiden op ons een wondertje.

Na de eerst maand Clomid was het resultaat negatief, weeral een opdoffer,ook al hebben we een beetje hulp gehad. Maar goed, we hebben nog 2 maanden dus 2 nieuwe pogingen met hormonen. Ondertussen kregen we het nieuws van onze beste vrienden dat zij zwanger was, ook al nam ze nog de pil en was dit bij hen helemaal niet gepland. Dat was een slag voor ons beiden, wij maar moeite doen en het wil maar niet lukken, terwijl bij anderen het zomaar lukt zonder enige moeite en met de pil.

Uiteraard was dit voor mijn vriendin iets waar ze de hele dag en ook nacht over piekerde, dag in en dag uit, steeds opnieuw… En ik begon mij steeds maar slechter te voelen en mij af te vragen waarom bij ons niet en bij hen wel. Mijn vriendin was er kapot van, ze  huilde veel en ik, ik kon niets meer doen dan haar proberen te troosten en maar zeggen dat alles goed komt…

Tweede maand ook uiteraard met vele stemmingswisselingen, ook emotionele ervaringen. Dit keer was wel heftig voor me. Kan het echt zoveel invloed hebben op je lichaam? Ik begon me meer en meer vragen te stellen. Ik begon me wat zorgen te maken en erover na te denken, volgens mij is ze er veel te veel mee bezig, van alles opzoeken op het internet, aan het kijken wat ze mag eten en wat niet …

Een hele boel informatie op het internet opzoeken en ik bleef er maar over nadenken, vooral op het werk, daar was ik alleen en kon niemand zien dat ik veel piekerde en maar aan het nadenken was dat ze er te veel mee bezig was en dat ze niet kon loslaten. Ze begon ook op Facebook verschillende groepen toe te voegen over zwanger worden, PCOS, enzovoort…

Ondertussen zag mijn vriendin ook foto's voorbij komen op Facebook van haar ex beste vriendin en haar buikje, met wie we intussen nauwelijks nog contact hadden. Dat was ook weer steeds een klap in ons gezicht, en kwetsend…Bij die Facebookgroepenhad ik een beetje een dubbel gevoel, ofwel gaat haar dat goed doen dat ze daar met andere mensen kan over praten ofwel gaat ze er nog meer mee bezig zijn…Uiteraard zag ik dat ze gesprekken had met iemand die ook heel die periode heeft doorgemaakt.

Even hun Facebook pagina bezocht en ik moet zeggen, het zagen er wel sympathieke mensen uit, dus ik zei na een tijdje tegen mijn vriendin: anders moet je eens vragen of ze niet willen afspreken, dat is misschien wel een goed idee, zij hebben dat ook allemaal moeten doormaken en hebben ondertussen een kleine wondertje, dus we hebben de stap gewaagd en met deze mensen afgesproken.

Het is SUPER meegevallen om die mensen te leren kennen, mijn vriendin heeft iemand die volledig begrijpt wat ze allemaal doormaakt, en ik kon ook wel bij iemand terecht die dit ook allemaal heeft meegemaakt en die kan mij misschien wel wan tips geven. Zij waren in behandeling bij een dokter bij wie wij nadien ook een afspraak hebben gemaakt. Maar na één ontmoeting en een goed gesprek, kregen we te horen dat hij overleden was, weer een klap in ons gezicht. Toen hebben we besloten om bij een andere dokter onze behandelig voort te zetten. We nog steeds heel goed bevriend met die mensen die we hebben leren kennen op internet en we proberen elkaar toch maandelijks te zien, aangezien we niet zo dicht bij elkaar wonen.

Derde maand Clomid ook weer zonder resultaat. In je achterhoofd weet je wel dat het niet simpel is, maar op het einde van de maand hoop je toch weer ergens stiekem van misschien hebben we deze maand wel dat tikkeltje geluk, maar helaas niets. Ik was er echt kapot van…

Ondertussen ook regelmatig naar de gynaecoloog voor follikelmetingen. Dan heb je je eisprong, dus dan moet je betrekking hebben, maar na een tijdje is het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend… Het is allemaal volgens regeltjes, het gaat niet meer spontaan wanneer we dat zelf willen. En steeds vraag je je meer en meer af: waarom lukt het nu gewoon niet? Er komt echt zoveel meer bij kijken als je denkt… 

De volgende stap was kunstmatige inseminatie… maar daarover ga ik volgende keer verder bloggen…

Ik hoop dat andere wensvaders zich hierin herkennen, en voor degenen die het even niet meer zien zitten: Hou vol, jullie komen er wel.

Tot de volgende, groetjes, Niels