Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Een tweede kindje zou heel welkom zijn

Luc en Mieke en Rune

Mieke droomde als kind van een groot gezin, maar samen met Luc wilde ze graag een gezin met twee kinderen. Toen een zwangerschap na twee jaar proberen uitbleef, zochten ze hulp bij de dokter. Ze werden naar een specialist verwezen en kregen daar na een onderzoek koudweg te horen dat ze nooit kinderen zouden krijgen. Er volgden vele onderzoeken, waarbij ze het gevoel hadden totaal niet betrokken te worden. Er werden dingen boven hun hoofden beslist, er was een slechte communicatie en er was nauwelijks perspectief… Uiteindelijk veranderden ze van dokter en bij hun eerste ICSI-poging werden ze zwanger van Rune! Een kleine twee jaar later startten ze een traject voor een tweede kindje, maar ditmaal liep en loopt het moeizamer: er volgden enkele mislukte terugplaatsingen, die best hard aankwamen. Maar Luc en Mieke verliezen de moed niet en gaan dapper verder!

Wat misten jullie in de aanpak van de eerste dokters met wie jullie te maken kregen?
Luc: We hadden het gevoel dat we van het kastje naar de muur werden gestuurd. Ook de manier waarop ons toen werd meegedeeld dat we geen kinderen zouden krijgen, was beneden peil. En het klopte dan nog niet eens.
Mieke: Er was weinig en heel slechte communicatie. We kregen bijvoorbeeld te horen dat Luc medicatie had moeten nemen, maar dat was nooit doorgegeven. Dat was allemaal heel frustrerend. Ze focusten ook alleen op het medische. Het menselijke aspect van dat hele traject, daar was totaal geen aandacht voor. Ik begrijp wel dat dokters daar niet altijd tijd voor hebben, maar ze zouden mensen dan moeten doorverwijzen naar een centrum zoals dat van Shanti, waar ze ook begeleiding op andere vlakken kunnen krijgen. Helaas hebben we het Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen pas leren kennen toen Rune er al was, gewoon toevallig door een artikel dat ik in Libelle las.

Wat weegt het zwaarst door tijdens het hele traject?
Mieke: Het wachten, altijd maar opnieuw wachten. Wachten op maandstonden, wachten op een rijpe eicel, wachten op een terugplaatsing, wachten of het gelukt is… In elke fase moet je opnieuw wachten.
Luc: Dat is voor mij ook het moeilijkste, dat wachten. En vooral de stress die daar natuurlijk bij komt kijken. Want bij een natuurlijke zwangerschap moet je ook wachten of je menstruatie komt of niet, maar dat is toch veel minder lang en vaak. Wij moeten wachten op elke afspraak, op elke ingreep. Dat is zwaar.

Hoe reageren jullie familie, vrienden en collega’s?
Mieke: Mijn vader zegt: ‘Jullie hebben al heel veel doorstaan, dit lukt jullie ook! Jullie zijn sterk!’ Daar trekken we ons aan op.
Luc: Mijn ouders proberen het wel te begrijpen, ze doen echt hun best, maar ze staan vaak met hun mond vol tanden en weten niet hoe ze moeten reageren. We hebben het ook heel lang verzwegen. Mijn collega’s begrijpen het niet goed. Soms doen ze alsof ze het begrijpen, maar het lukt hen niet altijd. Alleen hoor je soms dat iemand het ook heeft meegemaakt en bij zo iemand kun je dan wel terecht.
Mieke: Aan heel goede vrienden van ons hebben we het verteld toen we de eerste poging deden. Die hebben zelf twee kindjes op natuurlijke manier, maar zij doen echt hun best om mee te leven, en soms heel voorzichtig iets te vragen. Zij houden echt rekening met ons en dat doet goed. Het is dus heel uiteenlopend hoe mensen reageren.

Wat als het voor jullie bij één kindje zou blijven?
Mieke: Dat zou ik heel erg vinden. Het zou voor mij heel moeilijk zijn, omdat ik vroeger droomde van een heel groot gezin, dus twee kinderen zou dan toch fijn zijn.
Luc: Na die eerste heel slechte boodschap dat we geen kinderen zouden krijgen, hebben we nu toch al één kind. Een tweede kindje zou heel welkom zijn, maar ik ben heel blij met Rune. En ergens houd ik er rekening mee dat een tweede kindje misschien niet zal komen. Maar voorlopig gaan we er zeker nog voor!

Vinden jullie het Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen en initiatieven zoals de Kinderwensweek belangrijk?
Luc: Wij vinden vooral de activiteiten belangrijk, zoals het gezamenlijk ontbijt dat ze onlangs organiseerden. Op dergelijke momenten ontmoet je andere wensouders en dat is onvervangbaar. Het zijn allemaal mensen die hetzelfde of heel vergelijkbare dingen hebben meegemaakt. We begrepen elkaar direct en dat deed echt deugd. We konden er volop verhalen uitwisselen.
Mieke: Ik ben ook wel eens alleen naar Shanti gegaan, om mijn hart te luchten. Dat was precies wat ik toen nodig had. Ook de kleine dingen die Shanti doet, zijn belangrijk. Bijvoorbeeld als ze een mailtje stuurt om te vragen hoe het met ons is. Door de kinderwensweek komt het probleem van onvervulde kinderwens meer in de aandacht. Dat is goed, want er zijn veel meer mensen dan je denkt die er moeite mee hebben.

Wat kan er in onze samenleving verbeteren om mensen om een onvervulde kinderwens te ondersteunen?
Luc en Mieke: Misschien een betere regeling om bijvoorbeeld afwezig te kunnen zijn op het werk voor een terugplaatsing. Nu moet je daar telkens vakantie voor nemen. Het zou fijn zijn als dat via ziekteverlof kon geregeld worden.