Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Een man en zijn kinderwens

by <a href='https://hetkinderwensmagazine.smallteaser.com/user/dave' class='captionLink'>Dave Huygen</a>
by Dave Huygen

Man en kinderwens.
Het zijn twee woorden die niet in dezelfde zin lijken te passen.
Althans dat is wat veel mensen willen geloven.
Niets is minder waar.

Mijn naam is Dave en ik ben een man. ;-)
Ik ben drieëndertig jaar oud en gelukkig getrouwd met Shalini.
Samen hebben we al een hele weg afgelegd in het vervolmaken van onze dierbaarste wens: een kind van ons zelf.
Via deze blog wil ik (en soms ook mijn vrouw) jullie een kijkje geven in wat we meegemaakt hebben en hoe we de toekomst tegemoet zien, want sinds kort staan we terug op de wachtlijst voor een nieuwe poging.

Om terug te keren naar het begin…
Mannen en hun kinderwens: het is iets vreemds.
Hij is er wel, maar verborgen onder een hele hoop façades.
Het is ons al van jongs af aan geleerd. Een jongen huilt niet. Een jongen toont niet dat hij pijn heeft. Je moet mans zijn. Alsof ik minder man ben als ik praat over gevoelens, huil omdat ik verdriet heb en verdomd veel innerlijke pijn heb.

Voordat ik Shalini leerde kennen, heb ik nooit nagedacht over mijn eigen kinderwens.
Vanaf de tweede ontmoeting (het kan ook de derde geweest zijn) kwamen we bij het onderwerp 'kinderen' terecht.
‘Wil je kinderen?’ vroeg Shalini en daar stond ik dan met mijn mond vol tanden.
‘Nooit over nagedacht.’ Hoe zou ze me nu vinden? Onvolwassen? Plots niet interessant meer?
Mijn leven tot dan toe bestond uit studeren, daarna werk zoeken en werken. Tussendoor reizen en al eens rondkijken voor een eigen stek.
Kinderen. Dat was iets voor als je iemand gevonden had…
Ik had Shalini gevonden of eigenlijk had zij mij gevonden.
Kinderen moesten er komen. Minstens twee hadden we met elkaar afgesproken.
Als je het allemaal voor het kiezen hebt, is het makkelijk.
Dat er voor ons al een keuze gemaakt was, kregen we pas later te horen…
Ik werk in de chemische industrie, in ploegen. Dat is een mannenwereld, ook al komen er meer en meer vrouwen in ploegen werken, en dus niet de meest evidente plek om over onze situatie te vertellen.

Het heeft lang geduurd voor ik het deed, maar uiteindelijk begon men vragen te stellen over de momenten dat ik zeker verlof nodig had om naar het ziekenhuis te kunnen gaan. De eerste gesprekken verliepen zo: niet met de volledige ploeg, maar met de ploegleiding. Vier mannen. Vier verschillende meningen. Vier verschillende reacties:
‘Jullie weten dat ik al verschillende keren later begonnen ben met werken of verlof nam op korte termijn en dat ik er soms met mijn gedachten niet bij was.’
Instemmend geknik. Gezichten die me afwachtend aankijken en ik die niet goed weet hoe het beste te beginnen en daarom maar met de deur in huis val.
‘Shalini en ik proberen zwanger te geraken, maar dat lukt niet zomaar.’
De eerste gesprekken over baby’s (met mannen) waren van de ongemakkelijke soort.
Je zag het op hun gezicht: ‘Wat moet ik zeggen?’ 

‘Lukt het niet? Als ik het eens moet komen voordoen?’
Een zinnetje dat misschien nog wel meer mensen gehoord hebben. Er hoort dan nog een lachje bij, maar ze vergeten hoe ontzettend kwetsend dit is.
Ik heb verdorie geen hulp nodig. Toch niet van die soort en de hulp die we wel nodig hebben, is veel meer gespecialiseerd. Dank u.

Uiteindelijk lukte het om een open gesprek te voeren en vooral mijn collega’s bewust te maken van het gemis en al wat erbij komt kijken. De meesten van hen zijn sindsdien echt begaan elke keer we een behandeling starten, want ook zij moeten op die momenten inspringen als ik naar het ziekenhuis moet met mijn vrouw, of alleen.

Ongewenste kinderloosheid is een moeilijk onderwerp om over te praten en niet alleen in een mannenwereld.
Veel mensen begrijpen niet wat het met je doet. Het is een rollercoaster aan gevoelens waar je nooit om gevraagd hebt.
Mensen weten vaak ook niet goed hoe ze met de boodschap om moeten gaan en dan krijg je opmerkingen en “goede” raad zoals: ‘Het zal allemaal wel lukken.’ ‘Er is nog tijd genoeg.’ ‘Een volgende keer lukt het zeker.’
Deze zinnetjes komen vaak heel erg hard aan.
Als ik dan zelf goede raad mag geven aan deze mensen: luister gewoon als iemand zijn of haar verhaal verteld. Het vergt enorm veel moed van die persoon om erover te praten.
Wil je toch iets zeggen, dan is het voldoende om te zeggen hoe erg je het vindt.
Ongewenst kinderloos zijn, is dan misschien geen ziekte, maar net zoals een chronische ziekte draag je het je hele leven met je mee.

Praten over gevoelens vind ik één van de moeilijkste dingen die er is. Op papier (digitaal in dit geval) lijkt het me wel iets beter te lukken. Net dat is wat ik deze blog wil proberen. Praten over de gevoelens, mijn gevoelens die bij ongewenst kinderloos zijn, horen.
Ik ben een man en samen met mijn vrouw zijn we ongewenst kinderloos.
Spijtig genoeg nog altijd.

Comments (1)

Login or create an account to leave comments.

user placeholder

| flag

Ken

Hey Dave, leuk te lezen dat er nog mannen zijn die hierover willen praten. Ik werk ook in de chemische nijverheid eveneens in volcontinu regime, een echt mannen wereldje. Vrij snel heb ik aan mijn collega's verteld dat we die problemen hadden. Net zoals bij jou kreeg ik eerst de opmerking van "moetek et is koome veurdoen" maar dat is eerder uit onwetendheid dan kwetsend bedoeld. Zo heb ik dat toch ervaren. In het begin vroegen veel collega's hoe het er nu mee was maar na enige jaren ebt dat weg, wat normaal is natuurlijk. Maar toen onze zoon uiteindelijk geboren werd hebben wij cadeau's gekregen van een heleboel collega's waar ik het nooit van verwacht had (collega's uit andere ploegen). Daaruit bleek voor mij dan weer dat ze je niet vergeten waren en dat maakte die 6 jaren van verdriet en frustratie wat meer dragelijk. Mannen zijn anderzijds niet gemaakt om hierover te praten lijkt mij, ik heb nog enkele koppels in de vriendenkring die deze problemen gehad hebben en met geen enkele vriend kon ik daarover praten. Ge moet eens trachten oogcontact te maken of laat staan iets proberen zeggen tegen een andere man in de wachzaal van de fertiliteit afdeling ... dat lukt niet zene. Ze staren allemaal naar het plafond of naar de vloer alsof we beschaamd zouden moeten zijn. We zitten daar toch allemaal om dezelfde reden met bijna dezelfde problemen. Met mijn eigen vriendin kon ik daar ook amper over praten. Daarover beginnen stond garant voor een huilbui. En laat ik nu net wel iemand zijn die alles van zich af praat ... dat is volgens mij het meest gezonde ipv alles op te kroppen. De eerste stap is niet makkelijk om daarover te beginnen maar moeilijk gaat ook. Na alles wat ge moet doorstaan om een kinderwens trachten te vervullen is dat maar klein bier. En altijd positief blijven, altijd blijven geloven in jezelf en je partner. Ook ik als positivo heb slechte momenten gekend maar die mogen niet de bovenhand halen. Dat hebben ze zelfs niet gedaan toen mijn vrouw 1 jaar na de geboorte van onze zoon borstkanker kreeg. Ook dat heeft ons als persoon en onze relatie niet klein gekregen. Het gaat je goed Dave!

Show more

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more