Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (9)

Els blogt (9)

Morgen is het week geleden dat ik onder het mes ging. Bij wijze van spreken dan toch, want in feite gebeurde alles via laparoscopie. Ik vond het allemaal best spannend, niet in het minst omdat ik nog nooit onder narcose was geweest. Dat nuchter blijven vond ik een hele opgave. Ik had zo veel dorst! En telkens als ik mijn mond met water spoelde, moest ik me inhouden om er niet van te drinken.

En vriendin ging mee en we waren op tijd in het daghospitaal. Na het inschrijven moest ik nog anderhalf uur in de wachtzaal zitten. Toen ik dan eindelijk opgehaald werd door een verpleegkundige, moest alles in sneltreinmodus gebeuren. Ik was immers bijna meteen aan de beurt. Ik zei maar niet dat ze me dan wel wat eerder hadden kunnen ophalen! Ik moest ook nog even worden geschoren, maar dat moest droog en met een goedkoop scheermesje met slechts één mesje gebeuren. Helemaal geïrriteerd natuurlijk! Had ik het maar geweten, dan had ik het gewoon van tevoren onder de douche gedaan. De verpleegkundige zei dan ook nog dat ik geen wondjes mocht hebben vanwege de operatie. Ja, dan zouden ze beter scheren met isobetadinezeep! Ik ben nu eenmaal verpleegkundige en dat had ik toch anders geleerd.

Daarna werd ik naar de operatiekamer gebracht. Daar waren al heel wat mensen druk in de weer. Ik was tot dan toe vrij rustig, maar nu werd ik toch wat zenuwachtiger. Ik mocht op de operatietafel klimmen en kreeg een infuus. De verpleegkundigen legden alles klaar en de anesthesiste deed intussen een praatje met mij. Ze vroeg of ik misselijk werd van narcose, maar dat wist ik echt niet. Zij begreep meteen dat ik nog nooit onder narcose was geweest, en vroeg dan of ik autoziek werd. Nee, dat niet. Dat hing blijkbaar samen. Uiteindelijk zei ze me dat ze me een aperitief zou geven en ze spoot iets in de leiding van mijn infuus. Intussen kreeg ik nog een masker met zuurstof boven mijn mond en neus. Ik hoorde een verpleegkundige nog zeggen: ‘Droom al maar van je baby’s!’ Ik glimlachte. Het werd raar in mijn hoofd en vanaf dan weet ik niets meer.

Ik werd wakker op de recovery-afdeling met een viertal mensen rond mijn bed. Die zegden: ‘Rustig, mevrouw.’ Ik dacht nog: ik ben toch rustig. Nog geen tien minuten later werd ik naar mijn kamer gebracht. Blijkbaar was ik erg onrustig geweest, maar daar weet ik helemaal niets van. Ik mocht de eerste twee uur nog niet uit mijn bed. Als ik naar de wc moest, moest ik op ‘het belleke’ drukken. Maar al bij al voelde ik me goed. Ik keek naar mijn infuus en zag welke medicijnen erin druppelden. Nogal sterk spul, dacht ik nog. De uren gingen langzaam voorbij. Ik kreeg intussen wat cola. Mijn suikerpeil was blijkbaar nogal laag toen ik uit narcose kwam. De dokter kwam langs en zei dat alles goed verlopen was en ik mocht naar huis.

Onderweg naar de auto voelde ik voor de eerste keer pijn. Dat was mijn baarmoeder, maar dat wist ik toen nog niet. Ik dacht gewoon dat het erbij hoorde en was heel blij dat ik kon zitten. Mijn vriendin bracht me thuis, een andere vriendin kwam me helpen. Het was goed weer, en daarom had ik me buiten in een ligstoel geïnstalleerd. Ze vroeg wat ik wilde eten, maar ik wist het echt niet: ik had nergens zin in en totaal geen honger. Maar ik rook daarbuiten ergens spaghetti en dat maakte ze klaar. Lekkere spaghetti trouwens, maar na twee happen kon ik echt niet meer. Ik vond het nogal onbeleefd, en ik zei haar een paar keer dat het echt wel lekker was, maar dat het gewoon niet lukte.

Intussen begon ik vaginaal te bloeden. Dat hadden ze niet aangekondigd, maar ik dacht dat het er bij hoorde, geen probleem. Mijn buik deed echter meer en meer pijn, ik kon nauwelijks nog stappen omdat het bij elke stap veel pijn deed. Ik kon geen grote boodschap doen, omdat de pijn bij het drukken zo extreem was, en ook zitten deed veel pijn. Liggen ging wel, maar als ik recht kwam, crepeerde ik van de pijn. Het ging ook uitermate langzaam. En ondertussen bloedde ik heviger en heviger. Gewoon van de wc recht komen en mijn broek optrekken ging gepaard met bloed op de bril en de vloer. Maandverbanden waren niet meer genoeg. Ik was alleen en belde een vriendin. Ik vertelde dat ik me echt niet goed voelde en dat dat bloed zo vloeide.

Die vriendin kwam meteen naar mij toe, ze belde mijn huisarts, en die raadde me aan om naar de spoedafdeling te gaan. Mijn fertiliteitscentrum was te veraf, dus ik ging naar een ziekenhuis in de buurt. Ze hadden contact met mijn fertiliteitscentrum en keken alles zorgvuldig na, met een speculum en een spiegeltje. Ze werkte heel zacht. Op de vaginale echo zag alles er goed uit. Mijn baarmoeder zat echter vol met slijmvlies. Had ik dan toch op één of andere miraculeuze manier een eisprong gehad? Dat was een pijnlijk onderzoek: met zo’n gevoelige baarmoeder voel je bij elke aanraking van de baarmoeder een keiharde pijnscheut. Alles werd besproken met de gynaecoloog van dienst. Blijkbaar had ik plots mijn regels, die ik sinds mijn middelbare schooltijd nooit meer had gehad. Ze wensten me proficiat! En ondanks alle pijn, was ik zo blij als een klein kind. Die pijn was op zich normaal: als er zo veel bloed uit komt, is het doodnormaal dat dat zo veel pijn doet.

Een vriendin kocht pamperbroekjes voor volwassenen voor mij. Ik voelde me meteen veel zekerder wat doorlekken betreft. Ik heb ze ook echt nodig, want maandverband is niet genoeg. Ik lig veel horizontaal op de zetel, dan voel ik het minste pijn. Stilaan gaat het al wat beter. Ik krijg bezoek van vrienden en ben daar heel blij mee. Morgen heb ik een afspraak bij de fertiliteitsarts. Ik ben heel benieuwd hoe het nu verder moet!