Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (8)

opnamevoorstel

Morgen is het dan zo ver, dan ga ik voor de eerste keer in mijn leven onder narcose.Misschien vreemd dat ik op mijn leeftijd nog nooit onder narcose ben geweest. Ik heb dus geen flauw idee hoe ik daarop ga reageren. Ik heb daar best wel wat angst voor. Al besef ik ook dat ik misschien’gewoon wakker word’.

Ik ben er bang voor, maar tegelijkertijd ben ik blij dat het zo ver is, dat ik verder kan, dat ik de kans heb om ondanks ernstige PCOS zo toch een kind op de wereld te kunnen zetten. Misschien krijg ik zelfs een cyclus, stel je voor. Dat heb ik nog nooit gehad. Het kan ook zijn dat ik enkel met Clomid daarna nog een kind ga krijgen. Ik kijk er zo tegenaan: de kans op zwangerschap leek tot hiertoe quasi onbestaande (volgens de gynaecoloog) en nu heb ik opnieuw een kans. Elke dag voel ik hoe zeer ik een kind wil.

Wat er gaat gebeuren? Ze gaan mijn eierstokken doen trillen zodat er weer hormonale activiteit komt, want die is er nu gewoonweg niet. Daarnaast gaan ze gaatjes maken in het kapsel van de eierstokken. Dat zou als eindresultaat hebben dat het gehalte aan follikelstimulerend hormoon gaat stijgen.

Ik heb gelukkig een vriendin die morgen met me mee gaat naar het ziekenhuis. Ik sta als eerste op de lijst, omdat ik een latex-allergie heb. Dat maakt ook dat ik kort na de middag normaal gesproken al weernaar huis mag. Diezelfde vriendin vroeg of ik dan ’s avonds op haar zoontje wilde passen. Normaal doe ik dat met veel plezier, maar ik weet niet of ik dat ga kunnen en willen. Ik denk dat ik liever thuis ben, in mijn eigen zetel of bed. Een andere vriendin wil die avond wel komen koken, zodat ik iets gezonds binnen krijg. Maar ik weet nog niet of ik ga willen eten, misschien ben ik heel misselijk. Al hoop ik van niet.

Ondertussen is er in mijn dichte omgeving een kindje geboren. Oh, wat had ik schrik voor mijn reactie als ik dat kleintje ging bezoeken. Het is immers iets wat ik heel graag wil, maar waarvan ik niet zeker ben dat ik het ooit ga krijgen. Veel wensouders hebben het daar trouwens moeilijk mee, ik ben zeker niet de enige. Van Shanti van Kinderwens Vlaanderen weet ik dat er andere alleenstaanden zijn die niet echt contact met me willen omdat de kans bestaat dat ik nog wel een kind ga krijgen en zij zijn er ondertussen zeker van dat het niet voor hen weggelegd is. Hoe spijtig ik dat ook vind, want ja, zij zullen wel begrijpen wat ik nu door maak, ik begrijp hen. Heel goed zelfs, ik heb zo’n pijn als ik hoor dat iemand zwanger is. Ook een bolle buik zien doet me pijn.

Daarom dat ik nu ook zo’n schrik had om dat ieniemienie mensje te gaan bewonderen. Maar het was ok, in het ziekenhuiswinkeltje kocht ik zelfs een ballon! En ik was helemaal vertederd toen ik het baby’tje zag. De papa legde het kindje in mijn armen en ik genoot daar heel erg van. Eigenlijk wilde ik het niet meer afgeven, ik zag me zo al zitten met mijn eigen kleintje. Het deed me dromen, echt wegdromen naar mijn eigen kindje. Aan de kersverse mama zat ik zelfs info te vragen over borstvoedingsbeha’s en zo…

Vrienden van me wisten ook dat ik op kraambezoek zou gaan en waren op voorhand bezorgd, omdat ze het ook niet evident vinden. Zij belden me die avond op, om te horen hoe het was geweest. Eerlijk gezegd: ik vind het zo fijn dat ze dat doen. Dat ze ook die kant van verdriet kunnen erkennen die er nu eenmaal is. Naar Shanti stuurde ik ook een korte mail. ‘Goed gedaan met de baby!’ zei ze.

Morgen naar het ziekenhuis en misschien kan ik binnenkort ook zeggen dat ik zwanger ben. Wie weet…