Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (7)

boven de wieg

‘In wat voor een wereld wil ik een kind krijgen?’ Die vraag speelde door mijn hoofd na de aanslagen in Brussel… Een terechte vraag misschien. Ik ken iemand die echt vindt dat je in deze wereld geen kind op de wereld moet zetten. Maar ja, wat moeten we dan? Ik denk toch dat de meeste mensen het instinct in zich hebben om zich voort te planten. Het is echt een oerinstinct, een instinct dat dieren ook hebben. Ik heb er afgelopen week diep over nagedacht, en mijn besluit is: ik wil echt graag een kind. Het maakt mij echt niet uit of het een jongen of een meisje is. Ik wil gewoon een gezond kind, zo ééntje met alles erop en eraan. Dat wil ik, ja.

Samen met een vriendin liep ik door de winkelstraten van Borgerhout. Er waren veel spotgoedkope babywinkels. ‘Hier moet je komen als je een kindje krijgt’, zei mijn vriendin. Maar ik wil nog niet al te veel denken aan babyspullen kopen. Ik weet nog steeds niet of het uiteindelijk zal lukken. Ik koop wel babyspullen, onder andere voor de verjaardag van iemand die binnenkort gaat bevallen. Ze had dat gevraagd, dus heb ik dat gekocht. ‘Oh, dat moet niet leuk voor je zijn’, zei mijn buurvrouw nog. Nee, eigenlijk niet, maar ik ben ook best blij voor hen.

Volgende week heb ik eindelijk de afspraak bij de dokter die de operatie gaat doen. Ik kijk ernaar uit en tegelijkertijd wil ik er nog niet te veel aan denken. Er gaat een vriendin mee die dag, ze stelde dat spontaan, voor. ‘Dan moet je er niet helemaal alleen naartoe’, zei ze. Ze heeft ook al beloofd dat ze de dag van de operatie mee zal gaan. Ik ben haar daar heel dankbaar voor.

Maar soms vraag ik me opeens af: zou ik dit wel allemaal doen? Ik heb nu toch ook best een goed leven en vooral: ik heb vrijheid. Met kinderen gaat dat min of meer verloren. Naar heel wat dingen die ik doe, kan ik mijn kind meenemen, maar naar andere plaatsen dan weer niet. Toch maar die kaart bestellen voor het concert dan of zou ik dan toch eerst niet voor een babysit zorgen? Ik vroeg me dat afgelopen weekend plots af toen ik op zo’n concert zat.

Maar om eerlijk te zijn: telkens kom ik tot de conclusie dat ik veel wil opgeven voor een kind, heel veel zelfs. Vraag het aan elke ouder: hun leven was makkelijker voor ze een kind hadden, maar tegelijkertijd hoor ik ook velen zeggen dat het hun leven verrijkt heeft. ‘Het leven is een klucht,’ hoorde ik iemand zeggen, ‘maar mijn kinderen maken alles goed.’ Ik heb zelf het gevoel dat een kind mijn leven compleet zou maken, dat ik dan pas echt een doel in mijn leven heb. Niet dat me nu zo slecht voel, ik ben best tevreden met mijn leven, maar dat éne grote stuk ontbreekt.

Ik ben de afgelopen dagen en weken een beetje weggelopen van mijn kinderwens. Ik wilde er niet aan denken en liever alles op zijn beloop laten gaan. Een ‘we zien wel’-mentaliteit. Het zal ook daarom zijn dat ik het schrijven erover een beetje uitstelde. Maar telkens als ik een zwangere vrouw zag of mensen met baby’tjes, deed het diep vanbinnen echt wel pijn. Ik heb het praten erover stilgelegd. Het voelt voor mij alsof ik er niet over kan praten. In mijn nabije omgeving gaat iemand snel bevallen. Natuurlijk is dan de boodschap: blij zijn. Dus zeker in die omgeving kan er niet over praten. Daarbuiten vaak wel, bij mijn vriendinnen, maar toch heb ik het gevoel dat ze me vaak niet begrijpen.

Bij mij is zwanger worden niet van: hup, ik heb seks en het komt wel in orde. Zelfs niet als ik een man had, dan had ik nog naar het fertiliteitscentrum moeten stappen. Ik moest van de arts stoppen met het nemen van de hormonen, die ik nam om zwanger te worden. Dat éne was gewoon de pil, maar wordt bij PCOS medicinaal gebruikt. Het andere was Androcur, om de mannelijke hormonen te doen dalen. Nu ben ik daar dus een half jaar geleden mee gestopt en ik krijg opnieuw een echte baard (ik heb die enkele jaren geleden al eens laten weglaseren), mijn benen en armen worden ook weer meer behaard, maar vooral die baard vind ik echt erg. Maar voor een kind heb ik dat echt wel over. Hoe meer ik erover nadenk: ik wil echt heel graag een kind.