Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (6)

Roos thuis

Ik ben inmiddels bij de fertiliteitsarts geweest. Ik moet een kleine ingreep ondergaan, een laparoscopie. Blijkbaar heb ik een zeer ernstige vorm van PCOS en daarom sloeg de Clomid gewoon niet aan. Als ik het goed begrijp, gaan ze mijn eierstokken verhitten zodat er weer hormonale activiteit komt, want die is er nu gewoonweg niet. Daarnaast gaan ze gaatjes maken in het kapsel van de eierstokken. Dit zou als eindresultaat hebben dat het gehalte aan follikelstimulerend hormoon gaat stijgen en misschien zou ik zelfs opnieuw een cyclus krijgen. De volledige uitleg zal ik eind maart krijgen als ik bij de dokter moet komen die de ingreep gaat uitvoeren.

Ik heb er wel wat schrik van, want ik ben nog nooit onder narcose geweest. Iemand zei tegen me dat ik als verpleegster toch weet dat ik niet bang hoef te zijn. Maar misschien is dat juist het probleem, want ik weet wat er fout kan gaan. Bij Shanti kwam ik vorige week wel overdonderd toe. Ik vertelde haar van de ingreep en ik moest een oefening doen. Een oefening met een stoel. Die stoel was mijn behandeling en ik moest hem dingen vertellen. Ik merkte dat ik angstig was, maar ook heel kwaad. Kwaad omdat ik die PCOS heb. Ik vertelde aan de stoel dat ik zo graag zou hebben dat alles spontaan zou gaan.. Ik vertelde dat ik eigenlijk toch wel schrik had van de narcose, dat ik daar overdreven op zou reageren of misselijk worden. Vroeger heb ik eens een eicelpick-up laten doen. Dit was voor een onderzoek naar IVM (in vitro maturatie). Ze zochten toen specifiek mensen met PCOS. Ik kreeg een spuit Dormicum in mijn achterste en ik ben daar twee dagen erg belabberd van geweest, en heel misselijk ook. Narcose is misschien niet hetzelfde, maar ik heb toch schrik dat ik daar ook overdreven op ga reageren. Of stel u voor dat ik psychotisch word na die narcose, ik zou niet de eerste zijn.

Na die oefening moest ik plaats nemen in de stoel van de behandeling. Ik was nu de behandeling en moest mezelf gerust stellen. Ik vertelde mezelf dat ik toch echt een kind wilde, dat mijn cyclus daarna misschien hersteld zou zijn, dat ik daarna misschien zwanger zal raken. Ik vertelde mezelf dat het maar een kleine ingreep is en dat de dokters weten wat ze doen. Ik vertelde mezelf ook dat er een vriendin meegaat, zodat ik daar niet alleen zit. Ik zei ook tegen mezelf dat de verpleging wel weet wat ze zou moeten doen als ik na de narcose psychotisch zou zijn.

Daarna moest ik aan de zijlijn gaan zitten en een compromis van de twee reacties maken. Ik zei dat het niet leuk was, maar dat het onvermijdelijk was als ik echt een kind wil. Ik leek weer even wat gerust gesteld.

Ik blijf er wel mee in mijn hoofd zitten. Helemaal gerustgesteld ben ik nog niet. Ik ben wel heel blij dat er een vriendin mee gaat. Ze heeft me bij dit hele proces al goed gesteund. ‘jij hebt ook al veel voor mij gedaan’, zegt ze dan. Tuurlijk, zo gaat dat. Het zoontje van die goede vriendin was deze week in zijn speelgoed aan het opruimen. ‘Dat is voor kleine kindjes,’ zei hij, ‘dat mag jij hebben als je een baby krijgt.’ Geweldig vond ik het. Mijn buurvrouw informeerde laatst ook hoe het ermee stond. Echt waar, dat doet deugd. Ik ben echt wel opgelucht als ik er eens over kan vertellen, maar ik merk dat ik het alleen doe als mensen ernaar vragen. Ik merk dat veel mensen het gewoon negeren, alsof het een taboe is. Ik begrijp dat niet, als ik op een andere manier ziek ben, mag ik dat toch ook vertellen? Nu is het krijgen van een kind als alleenstaande blijkbaar ook nog min of meer een taboe. Mijn eigen huisarts zei me: ‘ Een kinderwens berg je niet zo maar op.’ Ik heb er veel over gepraat, met verschillende mensen en het is tijd. Ik voel het zo.

Overal zie, ik zwangere vrouwen, alsof mijn ogen daar automatisch naartoe getrokken worden. Ik zie ook overal moeders met baby’sopduiken. Het wordt met de dag erger. Ik voel dat ik afstand neem van ouders met kinderen. Het gebeurt onbewust, maar ze praten zo vaak over hun kinderen. Dat lijkt me ook normaal, maar als ik voor de zoveelste keer moet horen dat ze zo vroeg uit bed moeten omdat hun kind zo vroeg wakker is… tsja, dan kan ik alleen maar denken: ik zou er zo veel voor geven dat ik ’s morgens word wakker gemaakt door mijn zoon of dochter.

Och ja, nu die operatie weer afwachten, maar ik blijf hopen: vroeg of laat hou ik mijn eigen wondertje vast.