Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (3)

Een koffertje met herinneringen aan mijn sterrenkindje — by Els
Een koffertje met herinneringen aan mijn sterrenkindje — by Els

Vorige week las ik op Kinderwens Magazine een kort artikeltje ’Dromen van onderbroken nachten’. Ja, daar droom ik enorm van. Mijn jongere zus is zwanger, eigenlijk had ik gehoopt dat ik van ons twee toch de eerste zou zijn met een kind. Ik ben nu eenmaal ouder dan zij. Het zit er nog ergens in van vroeger: ik moet alles eerst doen. Het is anders gelopen en ook al weet ik dat het bij haar ook niet van een leien dakje ging: ik ben jaloers op haar. Heel jaloers zelf. Maar ik ben al jaren jaloers op zwangere vrouwen en mensen met kinderen. Alleen komt het met mijn zusje nu wel heel dichtbij. Eigenlijk vind ik het niet fijn dat de gesprekken met haar in de buurt negen kansen op tien over zwanger zijn gaan. Het doet zelfs pijn. Begrijp me niet verkeerd: ik ben heel blij voor haar en ik kijk er zelfs naar uit om tante te worden. Maar ik verlang er zelf al zo lang naar.

Met mijn ex ben ik vroeger al voor kinderen gegaan, het lukte toen niet. Maar sinds die tijd al voel ik dat gemis, het gemis van een kind. Toen ik en mijn ex ervoor gingen, was ik 26. Nu ben ik er 31 en dat gemis wordt elke dag groter . Ik vind het leuk als vrienden op Facebook foto’s van hun kinderen plaatsen. Ik klik ook bijna altijd op ‘vind ik leuk’, maar tegelijkertijd voel ik een pijn. Een pijn die ik niet kan omschrijven. Het is geen echte jaloersheid, maar ik weet niet hoe ik het wel moet noemen.

Vriendinnen zeggen dat ik een goede moeder zou zijn. Misschien wel, want ik hou enorm van kinderen. Al sinds ik in de lagere school zat, ‘zorgde’ ik voor de kleuters op onze school. Ik zorgde ervoor dat ze hun koekje aten, dat hun rietje in hun sapje zat. Ik hielp zelfs dat éne jongetje dat tegen de avondbewaking altijd een natte broek had. Ik hielp hem een propere broek aan te doen en ik genoot daarvan. Ik was er dan ook al vrij vroeg van overtuigd dat ik later mama wilde worden. In het middelbaar begon ik met babysitten en al zeg ik het zelf: ik deed dat goed. Ik was een strenge babysit, maar ze ik speelde en ravotte ook samen met de kinderen. Na twee keer wisten de kinderen hoe ver ze bij mij konden gaan en ook de ouders hadden me graag. Ik deed weekendwerk dat meer betaalde, het babysitten deed ik er eerder als hobby bij. Toch bleef ik lang verder babysitten, zelfs toen ik al afgestudeerd was. Gewoon omdat ik het graag deed.

In het koffertje — by Els
In het koffertje — by Els

Toen ik met mijn ex trouwde, zijn wij dan ook redelijk snel aan onze kinderwens begonnen, of misschien was het eerder mijn kinderwens. Ik denk vrij vaak dat mijn ex het niet wilde. Eén keer was er een kindje onderweg, maar die zwangerschap brak af. Al na de cruciale weken, ik was er echt kapot van. Soms schiet het door mijn hoofd dat ik nu een kind van 5 jaar had kunnen hebben, als alles anders was gelopen. Mijn moeder zei me eens dat het beter was zo, omdat we later uit elkaar zijn gegaan, maar ik voel dat niet zo. Ik stopte alle herinneringen aan ons kleine sterretje in een koffertje dat ik bewaar. Ik kijk bijna nooit in dat koffertje, maar het helpt me om te weten dat het er is.

Soms heb ik schrik dat mijn kinderwens nooit vervuld zal raken. Mijn moeder is dan weer bang dat ik gebroken, zonder kind, uit deze hele behandeling zal komen. Maar ik wil er alles voor gedaan hebben, maar dan ook alles, om dat kindje te krijgen. Ik ging vorige week nog twee keer op echo na stimulatie met Clomid. Blijkbaar reageer ik er niet op of toch heel weinig. Ik heb nu een nieuwe afspraak bij de fertiliteitsdokter om verder te kijken. Mijn eigen dokter was er niet bij de voorbije echo’s. Het was een andere dokter die de echo’s deed. Ik ben in totaal vier keer op echo geweest.

Maar ja, die PCOS… De dokter zei dat ik PCOS had in het kwadraat, de vroedvrouw zei daarop ‘amai ja.’ Zij zien wel wat dames met PCOS voorbijkomen: PCOS is de meest voorkomende oorzaak van onvruchtbaarheid bij vrouwen. Het is niet fijn om dan te horen krijgen dat het bij mij blijkbaar zo’n erge vormen aanneemt. Natuurlijk geef ik de hoop niet op. De dokter sprak nog van hormonenspuiten en als dat niet helpt, is er nog IVF. En ook een operatie zou nog mogelijk zijn.

Ik voelde me echt niet goed na die opmerking van de dokter. Ik huilde toen ik daarna naar mijn werk reek. Nick Cave (die vind ik echt goed) op volle sterkte en intussen zat ik te wenen. Ik moest er daarna immers weer tegen kunnen. Het luchtte op en ik voelde me na die huilbui weer beter. Ik zeg altijd dat het me gelukkig maakt dat ik me van mezelf ook slecht mag voelen. Gewoon die gevoelens er laten zijn. Ik voelde me immers rotslecht na dat bezoek. Dat gevoel bleef gelukkig maar even. Er zijn immers nog stappen die ik kan zetten en zo lang er stappen zijn, is er hoop.

Elf februari heb ik een nieuwe afspraak bij de dokter, die wacht ik nu af.