Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (2)

‘Ik zie geen reactie.’ Die woorden kreeg ik te horen bij het nemen van de echo. Ik had vier dagen Clomid genomen en het resultaat was niks, nada, rien. Ik voelde me zo ellendig. Vier dagen later moest ik terugkomen, maar ik had er niet veel hoop meer op. Gelukkig kon ik die namiddag bij Kinderwens Vlaanderen langs. Het deed goed om te kunnen zeggen dat ik het geen leuk nieuws vond. Het is ook geen leuk nieuws, ik had vanbinnen toch enige reactie verwacht. Misschien was dat de reden dat ik geen bijwerkingen ervaarde van die hormonen? Ik weet het niet.

De dagen gingen voorbij. Ik kreeg intussen ruzie met mijn beste vriendin. Dat kwam niet echt gelegen. Maar ja, ruzies horen bij het leven en ze doen het meeste pijn als het iemand is die dicht bij je staat. Ik ken deze vriendin al sinds de eerste kleuterklas. We hebben samen al heel wat watertjes doorzwommen. Maar deze ruzie op dit moment deed pijn, want net nu wilde ik bij haar kunnen uithuilen. Ik had een frisse neus nodig. Ik belde mijn moeder op en vroeg of ik met haar kon gaan wandelen. Ik wilde mijn gedachten verzetten, in het hier en nu komen. Me richten op de dingen die ik zag rondom mij.

Wandeling door het geboortedorp van Els (1) — by Els
Wandeling door het geboortedorp van Els (1) — by Els

Mijn moeder stemde in en we gingen wandelen. Gewoon een toertje in mijn geboortedorp. Ik haalde die frisse neus. De temperaturen waren rond het vriespunt en met die wandeling langs de voor mij overbekende landweggetjes, voelde ik me tot rust komen. Ik dacht terug aan hoe ik samen met mijn buurjongen kattenkwaad uithaalde. En aan mijn grootmoeder, die me op dat veld leerde hoe ik kon zien dat de asperge klaar was om uit de grond gehaald te worden. Ik heb als kind uren geravot in die velden. En nu denk ik zelf aan een kind. Mijn kind zal niet opgroeien tussen de velden. Ik woon in een rustige wijk van Mechelen, maar hier speelden de kinderen nog wel op straat. Dat vind ik ook wel leuk.

Als er een kind komt natuurlijk. Tot nu toe immers geen reactie in mijn buik. De volgende dag ging ik terug naar het ziekenhuis. Op de echo was er weer niets te zien. In de namiddag belde de ivf-consulente me om te vragen of ik toch zeker de Clomid wilde verder nemen, want uit mijn bloedonderzoek was ook gebleken dat ik niet op de hormoonstimulatie met Clomid reageerde. Ik had niets anders verwacht. Na de eerste echo had ik mijn hoop al teruggeschroefd . Morgen moet ik er weer naartoe. Ik zal gaan, maar ik verwacht niets. Of toch? Daarstraks voelde ik opeens iets aan mijn rechter eierstok. Of was het maar een idee? Beeld ik het me maar in? Ik zal het morgen weten.

Wandeling door het geboortedorp van Els (2) — by Els
Wandeling door het geboortedorp van Els (2) — by Els

Ondertussen ga ik verder met mijn leven. Afgelopen weekend ging ik shoppen met vrienden en naar het toneel. Maar die echo’s spelen toch door mijn hoofd. Ik zwijg er ook niet over. Ik praat er natuurlijk niet met iedereen over, maar wel met een paar mensen. Ik ben ook heel blij als vrienden heel spontaan vragen hoe de echo was en wat nu de volgende stap is. Ik ben zo blij dat ze er ook mee bezig zijn, dat ik het niet echt alleen moet dragen. Oké, voor mij is die teleurstelling het zwaarst als ik de dokter hoor zeggen dat er geen reactie is, maar ik kan terecht bij vriendinnen en dat doet me goed. Het doet me denken aan wie ik meter zou maken. Iemand die van in het begin oprecht geïnteresseerd is in de weg naar het moederschap, denk ik. Iemand die met me huilt, zoals nu, maar ook zal lachen als ik misschien (ja, er is nog hoop) te horen krijg ‘proficiat, u bent zwanger’.

Er zijn nog andere opties, hormonenspuiten bijvoorbeeld. Maar nu wil ik even huilen omdat ik niet reageer op de Clomid. Even maar, om dan met volle moed naar de volgende stap te gaan. Eerst die echo van morgen afwachten.