Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (21)

by <a href='https://hetkinderwensmagazine.smallteaser.com/user/elslambrecht' class='captionLink'>Els Lambrecht</a>
by Els Lambrecht

En ik zit weer op het wachtbankje. Dat ging vrij snel na mijn laatste bericht. Twee eicellen deze keer, de éne is wel echt goed groot, de ander was nog een stuk kleiner. De kans op tweeling is er, maar beperkt! Het is bovendien gek hoe ik mijn eigen lijf begin te kennen. Ik merk wanneer ik een eisprong nader nu, ik had zelfs schrik dat hij zou gebeuren voor de echo die gepland stond. Ik had na 7 dagen Menopur weer een mooie LH-piek uit mezelf. Ik vind dat goed zo, ik hou echt niet van Pregnyl. De eisprong was bezig tijdens de inseminatie ook trouwens. Van die echo’s ken ik ondertussen ook alles. Utrogestan hoeft bij mij ook niet meer, want ik heb nu altijd een mooi drielagig baarmoederslijmvlies. Mij hoor je niet klagen, integendeel.

De fertiliteitsarts staat er eerlijk gezegd ook van te kijken hoe ik nu telkens opnieuw zo goed reageer. Volgens de boekjes, zegt ze. Tsja, die medicatie vooraf en die Myo-inositol doet veel, heel veel. Ze vermoedt dat de kapseldrilling destijds, nog in het vorige centrum ook wel invloed zal hebben, al zei men dat dat bij mij niet gewerkt had. Zou dat kunnen, dat dat pas na meer dan een half jaar effect heeft? Ik heb de indruk dat ze het zelf niet weet, maar dat ze zelf een verklaring zoekt waarom het nu zo goed lukt. Ik begrijp het ook niet trouwens. Ondertussen ben ik ook wel bezig met acupunctuur. Het stemt me hoopvol dat deze vrouw heel goed weet wat PCOS is. Dat was bij de eerste consultatie al meteen duidelijk. Ook het feit dat ze zei dat mensen met PCOS vaak stressgevoelig en verre van kalm zijn, vond ik een teken. Niemand zei dat ooit eerder, maar ik herken het wel. Ik kan daar overigens niets aan doen, zei ze, dat komt door de hormonen die in disbalans zijn. Wat er ook van moge zijn, die eerste sessie kreeg ik stressreductie omdat mijn eicellen toen moesten rijpen en dat dat in dat stadium belangrijk is. Nu was ik eigenlijk, om heel eerlijk te zijn, al een regelrechte stresskip sinds ik mijn auto-ongeluk had gehad. Ze stak die naalden, ik mocht mijn ogen dicht doen en ze liet me liggen. Ik viel bijna in slaap en ik bleef dagen nadien nog helemaal zen. Ik schrok daar zelf enorm van. Ik had nooit zo veel effect verwacht.

Ik ga ondertussen ook naar een psychologe, ter ondersteuning van dit traject, maar ook o.a. door de verlieservaringen de laatste tijd en nog wat andere dingen die op mijn weg kwamen. Ze benadrukte redelijk snel dat er zeker niets psychiatrisch aan de hand was, maar dat het gewoon allemaal wat veel was geweest. Ze heeft me nu ook al twee sessies na elkaar gezegd dat ik gerust mag zeggen dat ik mijn kindje kwijt ben. Ze bedoelt daar die vroeg-miskraam mee. Ik zit daar dan van: dat was nog geen kind, enkel een in zo veel gedeelde bevruchte eicel en eigenlijk was het zelfs al iets verder dan dat, maar dat eerste idee is voor mij beter. Ik merk dan wel op dat ik dat zelf wegrationaliseer, zij bevestigt dat. Ondertussen denk ik wel: normaal zou dat hartje nu beginnen te gaan kloppen. Deze week zat ik tegen vrienden te zeggen dat het nu normaal zo een mega-hoofd zou hebben waarop je al ziet waar de ogen zitten en stompjes die de armpjes en beentjes zouden worden. Ik heb gelukkig vrienden waartegen ik dat mag en kan zeggen en die me dat ook laten zeggen. Maar ja, dat zegt me ook wel dat ik ermee bezig ben…. Ergens wel. Dat is ook rouwen, zegt mijn psychologe, en het is oké om te zeggen dat ik een kindje kwijt ben nu. Waarschijnlijk wel, ik weet zelfs dat dat oké is, maar ik wil het niet, nu nog niet. Ik bezie het ook nog steeds ergens positief. De bloeduitslag zelf heb ik nu ook gezien: er staan geen HCG-waarden bij, wel dat het te laag is om van een echte zwangerschap te spreken, maar de progesteron staat behoorlijk hoog. Mijn huisarts heeft die ook naar mij laten sturen. Heel duidelijk dat er iets geweest is, de fertiliteitsarts blijft het zeggen.

Op het wachtbankje nu dus. Ik vroeg gisteren na de inseminatie aan de arts hoe dat het komt dat ik altijd zowat pijn in mijn baarmoeder heb na inseminatie, menstruatiepijn zou ik het noemen (zelfs dat ken ik ondertussen). Ze zei dat dat de zaadcellen zijn die aan het zwemmen zijn en dat dat normaal is. Ik moest er eerlijk gezegd mee lachen. Ik heb het nooit zo erg gehad als gisteren, we zullen dat maar bekijken als een goed teken. Het waren ook heel goede zwemmertjes, dat stond allemaal op het blad van het spermastaaltje. De fertiliteitsarts zei zelf dat het weinig gebeurt dat er na ontdooiing nog zo veel goede tussen zitten. Het valt me ook op dat ik nu geen krampen in mijn baarmoeder meer heb bij inseminatie zelf. Dat had ik in het vorige centrum wel. Zegt de arts dat dat vooral wil zeggen dat het niet goed gedaan is, terwijl ze daar zeiden dat dat normaal was. Nu heb ik het alleszins niet meer. Ik blijf het ook gek vinden dat ze hier eerst ten minste controleren of ik wel een eisprong heb en dat ze dat daar na inseminatie deden en ze dan niet konden zeggen of ik er één had gehad of niet (terwijl je dat met een bloedname meteen weet als de echo niet duidelijk is). Kort gezegd: ik voel me hier wel veel beter, ik heb een heel goede arts en zelfs de arts die haar verving tijdens mijn vorige inseminatie vond ik super. Ze zijn totaal niet te vergelijken met die van het vorige centrum. Ze zijn vooral mensen, antwoorden op uw vragen en je kan ze altijd bereiken. Een verpleegster zie ik hier amper, terwijl ik daar amper een dokter zag, maar bijna enkel verpleegkundigen. De dokter belt of mailt me zelf om uitleg te geven en ik mag ze ook altijd mailen met vragen of dergelijke. Dat geeft een heel ander gevoel, ze staat zelfs open voor de psychische kant van zo een traject. Ze vraagt telkens hoe ik me voel en ik mag zeggen dat ik me niet goed voel. Dat is daar heel oké.

Ondertussen is mijn haar wel aan het uitvallen. Ik weet dat er vaak gezegd wordt dat veel vrouwen jaloers zijn op het haar van Guido Belcanto. Ik zei altijd meteen: ik niet, ik heb zelf zo een bos haar. Ja, nu ben ik ook jaloers, ik heb naar mijn gevoel nog amper haar. Ik heb er al voor gehuild, enorm veel zelfs. Dat is altijd mijn trots geweest, maar voor een kind heb ik het over. Pas op: dat wil heel wat zeggen, mijn haar is heilig. Dat komt puur door de hormonen en is heel vaak familiaal. Ik herinner me nog dat mijn moeder ooit zei dat ze elke zwangerschap minder haar had en dat het niet terugkwam daarna (wat velen wel beweren). Volgens de fertiliteitsarts moet ik echt niet verder zoeken. Het valt me trouwens ook op dat elke ronde Menopur mijn borsten groeien om dan terug hun normale formaat aan te nemen tijdens het wachtbankje. (Tsja, vorige keer waren ze 9 dagen na inseminatie van de ene dag op de andere ook ineens veel groter, maar dat is nu ook duidelijk waarom.)

Ondertussen ook minder goed nieuws: ik moet met semi-spoed geopereerd worden volgende week, ze gaan dat met een ruggenprik doen door de inseminatie. Dat kan in dit geval, ze moeten aan mijn voet zijn en het kan echt niet wachten, zeker niet als ik nu zwanger zou blijken. Die dokter is hemel en aarde aan het verzetten om dat in orde te krijgen. Ik zal er waarschijnlijk drie weken tot een maand tussenuit liggen. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij wat angst bezorgt dat ik ga weten dat ze daar aan mijn voet aan het snijden zijn enzo als ik er met mijn volledige bewustzijn bij lig, maar goed: alles voor een goede innesteling.

Ik kan jullie ook zeggen dat Pascale Naessens volgens mij echt een goed effect heeft, ik ben er hoe langer hoe meer van overtuigd. Het is geweten dat mensen met PCOS meer problemen hebben met koolhydraten te verwerken dan andere mensen. Daarvoor deed ik echt koolhydraatarm, ik mocht zelfs geen fruit eten bijvoorbeeld. Ik vond dat verschrikkelijk, ik heb ook proteïnendiëten gedaan. Dat komt op hetzelfde neer als koolhydraatarm, maar ik viel ook daar bitter weinig mee af (toch in verhouding met mensen die geen PCOS hebben), al werden mijn waarden in het bloed wel telkens veel beter. Natuurlijk, geen van de twee is vol te houden, kan men niet doen als men ergens gaat eten of blijft eten, tenzij je zelf iets mee neemt. Pascale Naessens werd me dan gezegd, nog bij Kinderwens Vlaanderen, ik kreeg zelfs een consult bij een diëtiste die heel wat kent van fertiliteit en dus zeker van PCOS. Eindelijk, ik ben daar ooit voor naar Nederland gereden omdat ik het in België niet vond. Pascale Naessens is zeer geschikt voor PCOS, zei zij ook, dat is geen dieet, ik mag eigenlijk alles eten, maar ja, er zijn wat regeltjes, maar die mag je gerust eens overschrijden ook. Comfortfood heet dat dan, mooi woord toch. In het begin at ik trouwens meer comfort dan nu, ik eet nu elke morgen trouw een fruitontbijt, zo lekker, terwijl ik in het begin mijn boterham met kaas heel moeilijk vaarwel kon zeggen. De fertiliteitsarts zegt ook dat het helpt bij PCOS en ik ben blij om te zeggen dat ik hierover zal getuigen in de Dag Allemaal van 24 januari. En zelfs, ondanks het feit dat de arts en de diëtiste me zeiden dat afvallen bij mij een onbegonnen zaak was, ben ik wel aan het afvallen. Mensen zien het nu ook en mijn broeken zakken af. Ik had ondertussen best vrede met mijn lichaam, maar ik klaag niet.

En verder vertelde een vriendin me dat ze zwanger was, ze durfde het niet zeggen. Ik vind dat wel een teken van inleving en empathie. Ik zie ze dagelijks, dus ja, ik ga die buik zien groeien, maar als het nu zou lukken, zouden onze kinderen ongeveer even oud zijn. Dat was mijn eerste reactie naar haar toe, ik zou dat echt leuk vinden, dus ik hoop er echt op. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toch een beetje van mijn melk was daarna toen ik weer alleen was, maar ik meen het: als het deze keer raak is, gaan onze kinderen ongeveer even oud zijn en daar hoop ik echt op! Kunnen ze samen spelen en opgroeien. Ik zou het super vinden, ik hoop er nu nog meer op dan anders met andere woorden. Fingers crossed. 26 januari mag ik een early urinetest doen en als die positief is mag ik bij de ferti-arts zelf gaan voor bloedname omdat het vorige keer misgegaan is. Maar goed, ik hoop vooral op een dikke vette plus en een goed bloedresultaat daarna.

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more