Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (20)

sterrelichtje

Eigenlijk heb ik een vreemde dag achter de rug, een vreemde dag die in de nasleep ligt van twee heel vreemde weken.

Op 17 december werd ik geïnsemineerd. Het was een zaterdag, ik had een droomstimulatie en een droominseminatie. Ik had het zo niet verwacht, verre van. Ik ging daarna met en gelukzalig gevoel naar de les. Nu had ik die dag ook de eerste tekens van een blaasinfectie: ik heb puur cranberrysap gedronken, cranberrypilletjes van het kruidvat genomen en urocran forte. De blaasontsteking ging voorbij, ik had nergens meer last van. Ik bleef wel verder Urocran Forte slikken voor de veiligheid. Tot die donderdagavond na de inseminatie: ik kreeg migraine en rugpijn. Ik stelde me niet al te veel vragen, nam paracetamol, maar dat hielp niet echt. De volgende dag wilde ik bellen naar mijn huisarts omdat die pijn heviger werd en echt uitstraalde tot over heel mijn bekken. Mijn huisarts bleek in verlof. Nog maar wat paracetamol dan maar. Ik blijf erbij dat het placebo’s zijn, weer werkte het niet! Ik werd vrijdag wanhopiger en wanhopiger, ik wist niet meer waar kruipen van de pijn. Ter hoogte van mijn nieren had ik al zitten kloppen, maar daar voelde ik niets. Op aanraden van verschillende mensen belde ik de dokter van wacht, het was inmiddels 21u30. Ik vertelde dat ik geïnsemineerd was, een blaasontsteking had gehad, maar dat ik dacht dat die voorbij was en dat ik daar al die cranberry-dingen voor genomen had. Aan de migraine kon hij sowieso niets doen, ik was immers mogelijk zwanger. Hij klopte nog eens op mijn nieren, voelde overal aan mijn buik en mijn rug en eigenlijk kon hij niet veel zeggen buiten het feit dat ik precies wel hard geobstipeerd was (dat was ook zo). Hij merkte wel dat ik wegtrok als hij op bepaalde plaatsen voelde, maar hij kon het niet echt plaatsen. Uiteindelijk zei hij dat het een opstijgende urineweginfectie kon zijn, maar dat hij niet zeker was. Hij zei zelfs dat die cranberry duidelijk gewerkt had, maar misschien niet genoeg en dat het dan zelfs nog kon opstijgen ook al heb je verder geen last meer. Het kon ook een baarmoederontsteking zijn, dat gebeurt soms nog na inseminatie of terugplaatsing of het kon zijn dat ik een innesteling had, maar daar wilde hij geen uitspraken over doen. Voor de zekerheid zou hij een antibioticum voorschrijven. Over datgene waar mensen uit mijn omgeving heel hard aan het roepen waren dat dat mocht bij eventuele zwangerschap, was hij kort: dat werkt dan ook niet bij een urineweginfectie. Hij heeft een tijdje zitten zoeken en vond er wel ééntje dat doeltreffend zou zijn en mocht wanneer strikt noodzakelijk. Ik moest het meteen beginnen te nemen. Als het de volgende dag niet beter was, moest ik mijn fertiliteitsarts bellen. Voor alle duidelijkheid: de volgend dag was kerstavond.

De dag van kerstavond lag ik de hele dag in bed met, jawel migraine, ik forceerde mezelf en ging naar het kerstfeest van de familie. Ik had dat niet mogen doen, ik had zwarte vlekken voor mijn ogen, was misselijk en terwijl ik met de auto reed, gaven de felle lichten van de tegenliggers me echt steken in mijn hoofd. En ook de rugpijn had ik nog steeds, al was die toch iets minder.

De dagen ging verder en de pijn bleef, zowel de migraine als in de rug. Ik kreeg dan ook nog eens heel felle diarree. Ik weet het aan het antibioticum, een dokter zei me dat dat antibioticum niet echt een effect heeft op de darmen, maar eigenlijk nam ik het daarna niet meer. Ik had het gevoel dat het toch een maat voor niets was. Ik ging weer naar de apotheek, een andere als mijn vaste want die was in verlof. Ik vroeg enterol, vertelde het weer van voor af aan. Enterol mag niet bij mogelijke zwangerschap, dat zijn gisten en dat gaat door de barrière, zei hij. Ik denk dat hij iets zei van de ontwikkeling van de hersenen en dat ik nog dacht: als er iets is, heeft dat alleszins nog geen hersenen. Maar goed, hij gaf ORS mee. Dat is best slecht te noemen. Orange-smaak stond erop, ik vond het puur zout in een glas water. Nu was die diarree toen al zo goed als voorbij, de dag ervoor raakt ik gewoon niet van de wc. Ik had nog steeds migraine en braakte toen zelfs een glas water uit. Dat antibioticum had ik van de hele dag niet binnen gehad. Niet dat ik niet echt wilde stoppen (je weet maar nooit en als verpleegkundige weet ik goed genoeg dat je een kuur moet door- en uitnemen), maar het bleef toch niet binnen. En dan begon ik me terug beter te voelen. Mijn haar begon ook uit te vallen, dat had ik de vorige keer van de pregnyl, die had ik nu niet gehad en mijn BH was van de éne dag op de andere dag te klein. Tegen mijn buurvrouw zei ik dat mijn borsten raar voelden. Ik kon het niet omschrijven, ze deden geen pijn of zo, maar ze voelden raar. Volgens mijn buurvrouw was dat echt wel het teken dat ik zwanger was.

Ik ging wachten, ik ging echt wachten, maar deed toch een test: een plus. Er stond echt een plus, ik heb hem aan verschillende mensen laten zien. Iedereen was unaniem: het was gelukt. Mijn gevoel was dus ook juist, ik was zwanger! Ter bevestiging, dacht ik, ging ik naar de huisarts voor een bloedname. Dat was de volgende dag: negatief zei hij aan de telefoon. Ik was echt van mijn melk, ik had verwacht dat hij ging zeggen dat ik zwanger was. Ik was echt het noorden kwijt, gelukkig was ik die dag bij een vriendin blijven slapen, die heeft me wel opgevangen. Ik stuurde ook een mail naar mijn fertiliteitsarts, die zei vrijwel meteen dat vals positief eigenlijk niet voorkomt. Ik kreeg een afspraak voor echo en bloedname. Het werd spannend, heel spannend en voorlopig nog afwachten. Ik was blij dat de eerste dag van het nieuwe jaar zich aankondigde met een bloeding, heel hevig en met brokken, dat had ik nog nooit gezien. Ik bloedde twee dagen heel hevig en ergens was het in het begin een opluchting: de onzekerheid was voorbij, maar ik was er wel zeker van dat ik een zogenaamde vroeg-miskraam had. Ik was daar zelfs heel zeker van.

Zondagavond, 1 januari 2017, ik was na vier dagen bij die vriendin terug alleen thuis en ik huilde, ik huilde tranen met tuiten omdat ik besefte dat ik een klein sterrenkindje erbij had, een heel klein nog, maar het was er wel. Die hele avond huilen deed goed, heel goed. Maandag ging ik naar de apotheek, bestelde terug Myo-inositol. De apothekeres vond het jammer dat het niet gelukt was, zei ze. Ik dacht nog: “het is wel gelukt.”, maar ik had geen zin in een uitleg.

Vandaag mocht ik terug naar de ferti-arts. Ja hoor, ik ben zeker zwanger geweest, ze twijfelt er niet aan. Vals-positief bestaat echt niet, zei ze en die borsten: dat was ook heel duidelijk. De rest kan zijn, maar ging ze zich niet over uitspreken. Ik kom dichter bij. Ik weet nog hoe de vorig ferti-arts zei dat ik nooit zwanger zou raken en dacht ergens van “neh, nu gij!” Maar goed, dat is wat kinderachtig, maar dat gevoel bekroop me toch even daarstraks, ik kon er niet aan doen. Ik besef nu dat het kan, het kan echt. En ik heb hoop, ik heb echt hoop. Mijn ferti-arts zei nog dat ik de vorige ronde gereageerd heb zoals in de boekskes op de menopur en dat ik zelfs een plus had gehad. Dat is ook zo uiteindelijk. Ik zei nog dat ik aan het afvallen ben, traag maar zeker. Dan moet ik wel heel hard mijn best doen en gemotiveerd zijn, zei ze, want met mijn hormonen is dat quasi onmogelijk. Oh ja, voor diegenen die het willen weten: ik eet volgens Pascale Naessens. Mijn ferti-arts zegt dat haar voedingsrichtlijnen alvast een goed effect heeft op de hormonen bij PCOS. Dat ook, ja, daarom begon ik er ooit mee.

Ze vroeg nog hoe het stond met mijn opleiding tot kinderwensconsulent. Ik zei haar nog “op zich wel goed, maar ik ben er nog niet helemaal uit met mijn integratieproef. Ik ga een boek schrijven, maar ik weet niet goed of dat over PCOS moet gaan of over de weg naar alleenstaande moederschap.” Ze raadde me echt aan dat tweede te nemen, want daar bestaat niet veel rond en daar is echt nood aan, zei ze. Ze zei dat de vragen en de angsten die ik had, iedere BAM heeft, maar dat het fijn zou zijn als andere alleenstaanden zouden kunnen lezen dat dat normaal is. Die PCOS zal er sowieso bij mij min of meer in geïntegreerd geraken, maar het toch vooral toespitsen op het BAM worden, was haar advies. Dus: mijn eerste boek wordt een feit: een steunboek, ervaringsboek als BAM in wording, de angsten die ermee gepaard gaan, de vragen, het alleen staan ondanks steun of juist het gebrek aan steun, de vooroordelen, etc…. Dank u dokter voor deze knoopdoorhakking, nu kan ik er eindelijk echt werk van maken, dat is nodig ook. Het wordt echt tijd.

Morgen krijg ik een mail met de instructies voor de volgende ronde: menopur spuiten: we worden het gewoon. Maar deze keer ben ik echt hoopvol. Dat ben ik lang niet geweest en dat hij of zij nu mag blijven plakken! Oh ja, en zaterdag start ik ook met acupunctuur.

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more