Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (1)

Dit ben ik! — by Els
Dit ben ik! — by Els

Ik ben Els, 31 jaar, en ik heb een actieve kinderwens. Oh ja, en ik ben ook nog alleenstaande. Dat is niet altijd zo geweest. Ooit was ik getrouwd en na mijn (mislukte) huwelijk had ik nog een relatie met een zeer lieve man die omkwam in een verkeersongeval. Het liefst had ik van hem een kind gehad, maar dat kan nu eenmaal niet meer. En zoals ze zeggen: ik voel de biologische klok tikken. De psychologe van het fertiliteitscentrum vond me blijkbaar nog jong, maar ik vind zelf dat ik niet veel langer meer kan wachten. Ik ben ook niet op zoek naar een partner, dat hoeft voor mij nu niet echt. In mijn dromen kom ik later wel een man tegen aan de schoolpoort, als ik mijn zoon of dochter ga ophalen. Maar zo ver zijn we nog niet.

In augustus ging ik voor het eerst naar de fertiliteitsdokter. Psychologische gesprekken volgden. Een kameraad van me omschreef het als een sollicitatiegesprek in het kwadraat en zo voelde het ook. Maar ik werd goedgekeurd. Ze vonden me goed genoeg om een kind in mijn eentje op te voeden. Of ik daar dan aan getwijfeld had, vroeg de psychologe. Natuurlijk had ik daar aan getwijfeld! Het is niet niets en om eerlijk te zijn, soms slaat de angst me nog om het hart. Ik, alleen een kind opvoeden? Ik lijk wel gek. In het begin vroeg ik me echt dingen af als “Hoe ga ik een douche nemen?” Als het kindje slaapt, zei ik dan tegen mezelf, maar wat als de baby intussen wakker wordt? Een vriendin zei dat een kind ook niet meteen sterft van even te huilen als ik onder de douche sta. Nee, natuurlijk niet. Ik weer even gerustgesteld, maar zo spoken er soms duizenden vragen door mijn hoofd. Ik vraag me ook af wat er gebeurt als ik ziek word. Mensen zeggen me vaak dat ik genoeg mensen rondom mij heb en eigenlijk is dat ook zo, maar toch… Beslissingen ga ik alleen moeten maken.

Beslissingen zal ik alleen moeten maken.

Na de psychologische testen volgden de lichamelijke testen. Voor de hysterosalpingografie (een onderzoek van de baarmoeder met contrastvloeistof) was ik wel bang, omdat het zo pijnlijk zou zijn. Dat hoorde ik zowel van de arts als van vrouwen die ik kende en die het al eens hadden laten doen. Was het nu omdat ik me op het ergste had voorbereid dat ik vond dat dat nog wel mee veel? Ik weet het niet, het deed geen deugd, maar ik vond het al bij al nog meevallen. Er was ook geen probleem te zien. Uit de echo en het bloedonderzoek bleek wel dat ik PCOS (polycystisch ovariumsyndroom) had, maar dat was niets nieuws voor me. Dat wist ik al langer.

Er volgde nog een gesprek met de IVF-consulente en we konden beginnen. Ik moet hormonen nemen. Daar ben ik nu mee bezig en als de follikel groot genoeg is, moet ik een spuit Pregnyl in mijn buik zetten. Inseminatie volgt dan de volgende dag. Ergens hoop ik dat het van de eerste keer prijs is, maar ik acht die kans zelf redelijk klein. We zien wel. Soms denk ik dat ik het beter allemaal gewoon kan ondergaan. Dat ik beter niet te veel moet verwachten en gewoon moet afwachten tot ze zeggen “proficiat, u bent zwanger”. Al is dat heel moeilijk! Ik vraag me af of ik het zo afwachtend kan aanpakken. We zien wel.

Ik ben natuurlijk veel meer dan een alleenstaande moeder in wording, ik heb nog andere dromen. Zo ben ik psychiatrisch verpleegkundige. En het is mijn droom om schrijfster te worden en ooit een echt boek uit te brengen. Ik ben daar ook actief mee bezig: ik volg een schrijverscursus en heb mijn eigen blog. Ik zou ook graag eens een reis naar India maken om daar te trekken van het noorden naar het zuiden of omgekeerd. Dat was iets wat mijn vriend en ik samen zouden doen, maar ja… hij stierf. Ik weet niet of het er ooit nog eens van gaat komen. Sowieso staat nu mijn kinderwens voorop. En eigenlijk wil ik ook een Volkswagenbusje kopen en daarmee rondtrekken. Mijn vrienden en familie noemen me een hippie en misschien ben ik dat wel een beetje. Een beetje alternatief zoals ze zeggen, maar toch nog aangepast aan onze maatschappij: ik draag geen geitenwollen sokken en woon niet in een commune.

Mijn vrije dagen vul ik met fotografie, tekenen, schilderen, gitaar spelen en natuurlijk schrijven. Ik ga ook graag naar concerten en festivals. Tentoonstellingen en het theater bezoek ik ook geregeld. Ik spreek graag met mijn vrienden af, om samen dingen te doen of gewoon om bij elkaar te zitten.
Dit ben ik in een notendop, ik hoop dat jullie mijn traject mee willen volgen.