Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (19)

by <a href='https://hetkinderwensmagazine.smallteaser.com/user/elslambrecht' class='captionLink'>Els Lambrecht</a>
by Els Lambrecht

Het is een tijdje geleden dat jullie nog iets van me hoorden, maar ik ben nog steeds bezig om mijn droom in vervulling te laten gaan. Ik had enkel een auto-ongeluk, ik ben een behoorlijke tijd echt volledig buiten strijd geweest. Ondertussen ging ik natuurlijk verder met mijn hormonen meer in balans te brengen, ter voorbereiding op…. Bij dat alles had ik nog wat verlieservaringen ook, mijn grootvader stierf, maar vooral: een vriendin stierf. Dat was een vriendschap die ik bijna onvoorwaardelijk durfde te noemen. Zij zat al van in het begin langs de kant te supporteren, ze zou tante worden, dat hadden we zo afgesproken…. Eigenlijk dacht ik haar zelfs meter te maken. Ze was van Nederland, daar doen ze dat eigenlijk niet. Maar zelf kinderen krijgen zat er voor haar niet in, dus wilde ik dat heel graag. Ik heb het ze nooit verteld…. Het moest een verrassing zijn als het kind er was.

In tussentijd heb ik veel nagedacht: over donorschap bijvoorbeeld. Ik werd mij er meer en meer van bewust dat ik geen anonieme donor wilde. Natuurlijk, zoiets vragen aan iemand doe je niet tussen de soep en de patatten. In mijn omgeving zag ik wel een paar goedzakken. Er was een grote voorwaarde voor een gekende donor: een goed hart. Uiterlijk kan me niet schelen, maar ik wil een kind met een goed karakter. Belangrijk daarbij was natuurlijk dat ik het vroeg aan mannen die zelf geen kinderwens (meer) hadden. Maar ja, ik ben dan natuurlijk voor de meer gevoelige man: ik kreeg heel vaak te horen dat ze al kinderen hadden en dat dat genoeg was. Als ik hen dan zei dat ik op papier sowieso de enige ouder zou zijn, maar dat ik mijn kind de kans wil geven om een ontbrekend stukje van zijn identiteit te leren kennen op een bepaalde leeftijd, zeiden die mannen juist allemaal dat ze dat niet zouden kunnen. Zo zei een man me “Als ik weet dat dat mijn kind is, ga ik van in het begin daar echt vader voor willen zijn.” En eigenlijk vond ik dat zelfs niet erg, lijkt me ook beter voor dat kind: twee ouders, geen koppel, wel vrienden. Op een moment heb ik zelfs met een bevriend homokoppel gepraat ze wilden heel graag een kind, dat zou dus co-ouderschap worden: dat kind zou één mama hebben en twee papa’s. Ik zag daar niet meteen graten in. Maar goed, onze ideeën over opvoeding lagen nogal uit elkaar. Ik vind wel dat je daar op één lijn voor moet staan.

En dan plots vanuit het niets, bood iemand zich aan…. Iemand die een goed hart heeft. Iemand vanuit mijn vriendenkring, veel over gepraat uiteraard, dingen op papier gezet. De afspraak werd dat mijn kind hem zou mogen leren kennen als mijn kind 12 jaar is. Nu ja, dat kan tegen dan nog aangepast worden en kan misschien 10 jaar worden of 14 jaar, maar op papier is het 12 jaar. Soms vraag ik me weleens af wat dat gaat geven. Uiteindelijk gaat hij ook een geboortekaartje in de brievenbus krijgen, hij gaat dat kind zien opgroeien als zijnde mijn kind, maar altijd beseffen dat het zijn kind ook is. Nu zegt hij wel dat hij er niets mee te maken wil hebben, maar ik vraag me af wat dat zal zijn als dat kind er is, ik vraag het me echt af. Dus weer stof om over na te denken en ik dacht gewoon: als die dan vader wil zijn, is dat ook geen probleem. Eens mijn kind ouder is, wil hij er sowieso wel mee gaan kajakken in de Ardennen, zegt hij, of gaan kamperen of weet ik veel wat. Als het echte kind-zijn eraf is dus…. Ik vind dat goed zo. Ik ontneem mijn kind zo een deel van zijn identiteit niet en die man is bereid om op een bepaalde leeftijd dat kind de kans te geven hem te leren kennen. Ik heb dat eigenlijk altijd belangrijk gevonden, maar pas toen ik me meer ging verdiepen in donorkinderen, werd ik me er meer en meer van bewust dat dat een groot probleem zou kunnen worden, een ongekende donor. Het kan zijn dat mijn kind die niet wil leren kennen omdat hij toch niet zijn vader is en niets meer dan een verwekker, maar het kan zijn dat die dat wel wil. Ik kan dat niet invullen voor hem of haar. Dus, ik wil die optie openhouden voor hem of haar.

Ondertussen ben ik blij om te zeggen dat die drie maanden proberen om mijn hormonen meer op orde te krijgen, zijn vruchten heeft afgeworpen. Ik begon mijn eicellen te stimuleren, en na 6 dagen had ik al een follikel van 14, twee dagen later ging ik weer op echo en stond die op springen. Puur natuur zelfs, ik moest geen Pregnyl zetten en mijn baarmoederslijmvlies heeft zich ook heel goed voorbereid. Utrogestan moet dus ook niet. Mijn mond viel letterlijk open toen ik die eerste echo zag. 75 E Menopur en een mooie follikel van 14mm. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, zelfs het feit dat mijn baarmoederslijmvlies zich aan het voorbereiden was, maakte ik nooit eerder echt zo goed mee.

Ondertussen kan ik zeggen dat ik op het wachtbankje zit. 29 december mag ik naar de huisarts voor bloedname om te kijken of ik zwanger ben of ik wacht tot 31 december om een test uit de winkel te gebruiken. Ik mag kiezen met andere woorden. Eender hoe: ofwel mag ik gerust met nieuwjaar een glas cava drinken, maar ben ik wel terug hoopvol, want dit was een echte droomstimulatie. Dat stemt me sowieso hoopvol, eindelijk…. Ofwel ga ik gewoon heel gelukkig zijn en zal ik met veel plezier geen alcohol drinken! Het zou alleszins het mooiste nieuwjaarscadeau zijn dat ik kan krijgen, sowieso.

En dan zit ik soms nog met dingen in mijn hoofd. Eens mijn kind levensvatbaar is, wil ik een voogd aanstellen die ervoor kan zijn als ik sterf of wilsonbekwaam word of weet ik veel wat. Ik ga daar goed over nadenken, het moet iemand zijn waarvan ik zeker ben dat mijn kind er goed zal zitten. Het is gewoon zo dat ik er alleen voor sta en er kan altijd iets gebeuren: ik kan kanker krijgen, ik kan omkomen in het verkeer of gewoon maar van de trap vallen en mijn nek breken. Ja, daar was ik me sowieso al bewust van. Maar die bewustwording werd eens zo groot toen ik hier in dat ziekenhuisbed lag. Ondertussen weet ik dat je in zo een situatie (dus 2 maanden buiten strijd), je je kind ook kan onderbrengen in een pleeggezin voor die periode. Ik vind dat sowieso niet ideaal, maar het is goed dat de optie er is. Nu eerst zien dat ik zwanger raak en dan kunnen we daar weer over gaan nadenken.

En ondertussen ga ik waarschijnlijk een kind in Senegal adopteren. Dat kind blijft ginder, in zijn vertrouwde omgeving. Ik betaal per maand dan een bedrag voor zijn onderwijs en zijn medische kosten en zo'n zaken. Voor mij is dat ook ergens een invulling van een kinderwens: zorg dragen voor een kind dat het echt nodig heeft, vanop een grote afstand uiteraard, maar dat kind zal zo wel een betere toekomst krijgen, hoop ik toch. En pleegzorg blijft sowieso ook open liggen.