Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (18)

Min persoonlijk symbooltje

Ik heb veel nagedacht de laatste weken Heel veel, sinds dat bezoek aan de fertiliteitsarts. Die behandeling is niet echt bekend, dat weet ik nu. Ik ben dat pas echt beginnen te beseffen toen ik dat vertelde in een Facebookgroep voor vrouwen met PCOS. Het draait daar heel vaak rond fertiliteitstrajecten en de meesten raken blijkbaar echt wel zwanger na een paar rondjes Clomid of Menopur. Ze zijn daar allemaal best lief, maar ze zeggen daar zelf dat ik het echt wel heel erg heb, dat ze zelfs niet wisten dat het zo erg kon zijn en dat ze me vooral veel succes en sterkte toe wensen. Zodat ik me zelfs daar niet helemaal op mijn plaats voel! Maar toch heb ik er ergens ook wel steun aan, omdat we daar al eens kunnen zeggen van “amai, die opvliegers zijn weer erg vandaag”. Of als iemand al lachend zegt: “ik en mijn man scheren ons gewoon samen, zo samen voor de spiegel met een mesje, dat heeft wel iets.” Dat kan daar en iedereen begrijpt dat daar! In de groep “De verdwaalde Ooievaar” kwam ik dan gelukkig wel twee andere vrouwen tegen met dezelfde behandeling als ik, maar ook aan hen was verteld dat ze een zeer zware gradatie van PCOS hadden.

Nu heeft PCOS niet alleen onvruchtbaarheid tot gevolg, maar ook nog andere problemen en daar zitten er een paar serieuze gevolgen bij ook, zoals verhoogde kans op kanker en hart-en-vaatziekten. Dus ja, zo positief vond ik het allemaal niet. Ik heb vaak geweend de voorbije twee weken, omdat ik soms ineens besefte: misschien ga ik nooit een kind hebben. Nu kan ik er zelfs gewoon geen krijgen omwille van mijn hormonen, het is totaal uitgesloten, welke fertiliteitsbehandeling ze ook doen. Ik moet dus maar hopen dat die behandeling om mijn hormonen een beetje op orde te krijgen aanslaat, anders kan ik het vergeten. Al kan men bij PCOS blijkbaar ook nog met eiceldonatie werken, maar daar weet ik het fijne niet van. Dan krijg ik wel een kind maar met een donor als biologische moeder en een donor als biologische vader. Dat is zo goed als adopteren, alleen ga ik het dan nog wel dragen, maar dat gaat gek genoeg wel gemakkelijker dan pure adoptie. De wereld zit soms vreemd in elkaar, heel vreemd. Adoptie is en blijft eigenlijk mijn eerste keuze, maar ik ben daarvan afgestapt omdat die weg nog veel moeilijker en zwaarder is dan een fertiliteitstraject. Ik begrijp die logica nog steeds niet.

Nu goed, soms besef ik dat allemaal ineens en begin ik dus te wenen. Ik spreek verder ook elke dinsdag af met een vast vriendengroepje en op zo een van die avonden afgelopen weken, was ik mijn hart zo hard aan het luchten daarover. Ik zei trouwens zelf elke keer: en nu ga ik stoppen. Zei die éne vriendin: “ja, want Els denkt dan dat ze aan het zagen is”. “Waarop een vriend zei dat dat helemaal niet zagen is maar dat dat uw hart luchten is en dat iedereen dat af en toe moet kunnen doen. Dat ik toen ook begon te wenen, maakte het helemaal compleet. Nu ja, ik ben blij met hen. Ik heb nu ook een meter en een peter in gedachte. Misschien zelfs twee peters. Mijn kind zal geen vader hebben, van mij mag die dan gerust een extra peter hebben. Die peters wil ik heel bewust, omdat ik weet dat ze graag een kind zouden gehad hebben, maar zich er nu ergens bij neer hebben moeten leggen dat ze het nooit zullen hebben. Net daarom zullen het perfecte peters zijn. Ze gaan dat kind kunnen geven, wat ze in feite nooit zullen kunnen geven aan een eigen kind. Het zijn verder ook twee schatten van mannen en ja, mijn kind zal in de watten gelegd worden door hen. Natuurlijk vervangt dat geen eigen kind voor hen, dat besef ik ook. Heel hard zelfs. Maar om eerlijk te zijn, als nu echt blijkt dat ik echt geen kinderen zou kunnen krijgen, dan hoop ik dat iemand daar bij mij ook aan denkt, om dezelfde reden en sowieso zijn kinderloze meters en peters meer bezig met hun petekind dan diegenen die zelf kinderen hebben: logisch ook! Vind ik toch. De meter heb ik ondertussen ook perfect in mijn hoofd en ik weet heel goed waarom, zij heeft zelf nu wel kinderen, maar is mijn grootste steunbron in dit hele traject. Nee, geen van de drie zijn familie, maar ik vind ze perfect voor die rol, met reden. Ik blijf dus wel degelijk hopen op een kind, heel hard en ik doe naarstig verder met mijn medicatiecocktail.

Nu kwam ik tussen al dat denken laatst in de kringloopwinkel en ik zag daar een heel klein beeldje staan. Het staat hier op de foto, het is echt klein en een ieniemienie mensje in grote beschermende handen. Ik was al heel lang op zoek naar iets dat mijn sterrenmeisje zou voorstellen. Voorstellen is misschien een verkeerd woord, eerder iets symbolisch zocht ik. Ik weet dat vele wensouders dat doen met een tattoo, waar ik niets op tegen heb natuurlijk. Ieder heeft zijn eigen manier, maar ik zelf ben geen tattoo-mens. Welk symbooltje ik dan wel moest hebben, wist ik niet, maar ik zag dit staan en had meteen iets van: dat is het. Het koste 2 euro en ik twijfelde geen seconde: ik kocht het. Het had zelfs 200 euro mogen kosten, ik had het nog meegenomen. Nu staat het ook voor mijn onvervulde kinderwens (die hopelijk nog steeds vervuld zal raken). Een echte mooie plaats in huis vond ik er nog niet voor, maar een mooi plaatsje zal het sowieso krijgen. En als ik een tweede kindje krijg (want Sterre blijft sowieso mijn eerste kindje, voor altijd) zal dat blijven staan, voor Sterre… omdat ik zo graag had gehad dat ik op 1 september een meisje naar school mocht brengen met haar eerste grote boekentas. Ik had er de hele dag nog niet aan gedacht maar plots, die avond, dacht ik eraan dat ik op die moment had moeten boeken kaften. En weer waren die tranen daar. Ik sta in dat verdriet zo alleen, niet alleen omdat mijn ex en ik uit elkaar ging, maar omdat ze er voor anderen nooit geweest is, enkel voor mij en mijn ex. Ook twee vriendinnen van me wisten er toen al wel van, van één van hen kregen we kaartje, speciaal voor het verlies van ons meisje waarin ze zelfs schreef dat ze al mee aan het uitkijken was naar die kleine handjes en trappelende voetjes en dat ze zo graag had komen babysitten, en vooral dat het voor ons zo veel pijn moest doen omdat een kind verliezen zowat het ergste moet zijn dat er is. Tsja, al veel mensen zien sterven rondom mij, maar inderdaad: ons Sterre blijft op kop staan, nu wel samen met mijn vriend, want dat vond ik even erg. En ik heb verder al veel mensen verloren, al heel veel. Dat kaartje deed toen zo goed, heel goed, want voor ons was ons meisje al heel hard aanwezig, heel hard. Maar voor anderen niet, dat besef ik zeker.

Dus ja, ik vond het hoog tijd dat ik ergens een echt symbooltje had voor ons kleine meisje en dat werd dit beeldje. Voorlopig staat het ook voor mijn onvervulde kinderwens. Voor beiden dus, ze kunnen perfect samengaan.

En ik heb veel steun, van vrienden vooral, van familie eerlijk gezegd veel minder. Mijn moeder blijft vooral zeggen dat ze denkt dat het te zwaar voor mij is, een kind alleen opvoeden. Ik besef zeker dat dat zwaar zal zijn, maar ik kan niet langer wachten, vind ik. Ik ben 32 en eigenlijk onvruchtbaar. Het is nu of nooit. Shanti zei eens dat ik ze moest meenemen naar een sessie, zodat ik kon zeggen dat ik gewoon graag wat meer steun zou hebben en dat we dan samen konden uitleggen dat dat kind voor mij heel belangrijk is. Ze heeft dat bij anderen die er alleen voor gaan ook al gedaan en dat blijkt vaak te helpen. Ik heb het nog niet voorgesteld, ik denk dat ze daar ook geen zin in zal hebben, al weet ik dat natuurlijk ook niet zeker, ik vroeg het immers nog niet. Ik denk er wel meer en meer aan. Als ik in het fertiliteitscentrum daar andere alleenstaanden met hun moeder zie zitten, doet dat best pijn. Langs de andere kant hoor ik vele BAM’s ook zeggen dat hun moeder dat ook had, totdat dat kind er effectief is en dat ze dan helemaal veranderen van idee. Dus ja, dat kan ook. Ik doe vooral naarstig verder, want dromen kunnen werkelijkheid worden, ik zag het al bij andere wensouders die ik leerde kennen via Shanti. Het kan, nog steeds….