Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (17)

Lichtpunt

Ik zit hier met een grote glimlach te typen. Ik ging vandaag voor een tweede opinie bij een andere fertiliteitsarts. Ik ben er maar gebleven ook, zo tevreden ben ik er tot nu toe van. Al heeft hij nog niets gedaan natuurlijk. Maar anderhalf uur de tijd nemen voor een patiënt vind ik toch al uw best doen. Het langste dat ik mijn vorige fertiliteitsarts ooit zag, was 10 minuten…. 

Ik was wel een beetje zenuwachtig voor die afspraak van vandaag. Ik had op voorhand heel braaf een medische vragenlijst ingevuld en hij had mijn dossier van het vorige fertiliteitscentrum. Een de eerste dingen die hij zei, was: “Ik ga misschien heel cru zijn, maar uw hormoonhuishouding trekt op geen reet.” Nu viel ik daar ook niet helemaal van achterover. Ik had net voor ik op reis ging bloed laten afnemen bij mijn huisarts. Mijn huisarts laat de resultaten daarvan ook steeds naar mijzelf opsturen omdat ik verpleegkundige ben en dus inderdaad wel kan inschatten of er echt iets aan de hand is of niet. Toen ik die hormonenspiegels zag, was dat toch even slikken. Ik wist het dus wel, PCOS in het kwadraat noemden ze mijn geval ooit, weet je wel….

De fertiliteitsarts vroeg ook naar de behandeling in het vorige centrum en ik vertelde wat ze daar tot nu toe gedaan hadden. En ik kwam dingen te weten over mijn behandeling die ik helemaal niet wist. Ik heb daar een drilling van mijn eierstokken gehad, het blijkt dat die bij mij totaal geen effect gehad heeft. Dat hoeft niet de fout van die dokter te zijn, maar ik vind wel dat ze me hadden mogen vertellen dat het niet geholpen heeft. Om eerlijk te zijn ben ik nu zelfs een beetje kwaad dat die dokter daar nooit iets van gezegd heeft. Alle onderzoeken en zelfs de gesprekken bij de psychologe mogen nu gewoon overgeslagen worden, die zijn al gebeurd. Hij liet wel heel veel via het bloed testen: chromosoomafwijkingen en zo. Ook vroeg hij naar erfelijke aandoeningen, ik vertelde uiteraard van de Spina Bifida, maar ook dat ik drager was van metachromatische leukodystrofie. Ik zei erbij dat de kans wel heel klein is dat de “vader” er ook drager van zou zijn en dat ze in het vorige fertiliteitscentrum zeiden dat ze daar niet op konden testen omdat het zeldzaam was. Hij zei meteen dat dat wel kon, maar dat je daar dan voor moet betalen. Betalen dan maar, zei ik meteen, kan me niet schelen hoe veel het kost: ik wil een gezond kind, uiteraard!

Deze dokter vertelde dat wat ze in het andere centrum gedaan hadden wel helpt bij een milde vorm van PCOS, maar niet bij de hormoonwaarden die ik heb. Zelfs daar verschoot ik niet van, ik vond het al van in het begin heel gek dat ze gingen starten met Clomid. Ik ben geen arts, maar ik wist zo dat dat niet zou werken. Ik ben natuurlijk ook niet dom en verdiep me al lang in fertiliteitsbehandelingen bij PCOS sinds ik de diagnose op zeer jonge leeftijd kreeg. Op een leeftijd dat ik nog studeerde en kinderen zelfs nog niet aan de orde waren. Ik wist toen één ding al wel heel zeker: ik wilde ooit een kind en ja, ik zocht toen de mogelijkheden al uit. Eigenlijk wilde ik gaan voor adoptie, maar dat blijkt veel moeilijker dan een fertiliteitstraject. Zelf vind ik dat nog steeds heel vreemd eigenlijk. Maar toch had ik de wens toen al om minstens één keer zelf zwanger geweest te zijn. Ik wilde echt weten wat het is om een kind te voelen groeien in mezelf. Ik wil dat nog steeds trouwens, uiteraard! Toen wilde ik nog vier kinderen, nu zou al blij zijn met ééntje, met zo één klein ventje of meisje, met zo één klein hummeltje (die hopelijk ooit een grote hummel wordt) dat ik zo veel liefde kan geven dat hij of zij er gewoon zot van wordt en dan heel zagend zal zeggen “oh, mama!!!” Zeker als hij of zij dan zo een jaar of 12 is! Dromen mag… terug naar de werkelijkheid.

Deze dokter vertelde ook dat het door de hoeveelheid testosteron is dat een vrouw met PCOS dik wordt. En dat ik wel heel veel testosteron had en dat het eigenlijk niet veel zin had om aan mij te vragen om af te vallen. “Wat je ook doet, mevrouw, het gaat niet helpen.” Ze hadden me gewaarschuwd dat hij direct was! Hij zei wel: “Elke kilogram die er toch af gaat is wel mooi meegenomen natuurlijk”. Oh ja, dat je met PCOS zo veel bijkomt als je stopt met roken, blijkt ook doodnormaal. Maar dik zijn is nog steeds veel beter dan roken, als je zwanger wil raken en zijn.

Ik moet een aantal dingen innemen: eerst en vooral MYO-inositol. Een vrij onschuldig product dat hormonen meer in balans brengt. Het is wel vrij duur, ik schrok van de prijs toen ik het bij de apotheek ging halen. Verder Femoston. De bijsluiter vermeldt dat het voor vrouwen in de menopauze dient. Nu ja, daar kan je mijn hormonen wel mee vergelijken natuurlijk. Het bevat oestradiol en dydrogesteron. En dat hebben we als vruchtbare vrouwen wel nodig natuurlijk. Het fijne is ik dan ook minder opvliegers zal hebben (ja, die heb je inderdaad als je PCOS hebt, ik ben ze al jaren gewoon!). Dan moet ik nog Medrol nemen om het testosterongehalte drastisch te doen dalen (en als ik dat een tijdje neem, zal ik waarschijnlijk ook pas kunnen gaan afvallen!) Medrol bevat natuurlijk cortisonen en dat heeft een zeker risico op bijwerkingen, maar hé: ik wil dat kind.

Dat alles moet ik dus twee tot drie maanden innemen en dan zou mijn hormoonhuishouding er al veel beter uitzien. We beginnen dan met hormonen om de follikelgroei te stimuleren. Nu gaat dat een beetje straffer zijn dan de Menopur die ze voorschreven in het vorige fertiliteitscentrum. Ik zou dat nodig hebben. De kans bestaat dan wel op overstimulatie, maar in tegenstelling tot wat mijn vorige fertiliteitsarts zei, kan dat geen kwaad. De overtollige eicellen neem je gewoon weg via pick-up en kan je zelfs invriezen voor eventuele IVF later, moest dat nodig zijn. Ook voor de echo’s tijdens de stimulatie wordt er korter op de bal gespeeld, ik kan gelukkig op echo gaan bij een collega van hem die hier vlakbij Mechelen een privépraktijk heeft, omdat de hormonen constant gaan moeten bijgestuurd worden. Dat worden dus veel meer echo’s dan die je het voorbije jaar had, zei hij nog (maar ik moet er nu gelukkig ook maar een kwartier voor rijden!).

De hele procedure, via IUI, heeft 70% kans op slagen. Als dat niet lukt, kan ivf nog en die kans is nog veel groter. Ja, ik ben daar blij buiten gegaan, terug vol hoop. Ik vind dit een goede dokter, gewoon al omdat hij de tijd nam om alles zo goed uit te leggen. Ik weet wat me te wachten staat en dat je zwanger wordt, zei hij, daar gaan we gewoon voor.